Sygn. akt II KZ 32/13
POSTANOWIENIE
Dnia 22 sierpnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Kazimierz Klugiewicz
na posiedzeniu w dniu 22 sierpnia 2013 r.,
po rozpoznaniu w sprawie I. M.
skazanego z art. 231 § 2 k.k. i in.,
zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w P.
z dnia 12 lipca 2013 r.,
o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia
wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 30 listopada 2012 r.,
na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 lipca 2013 roku Sąd Okręgowy w P.
nie uwzględnił wniosku skazanego i nie przywrócił I. M. terminu do złożenia
wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu
Okręgowego w P. z dnia 30 listopada 2012 r.
Zażalenie na to postanowienie wniósł skazany I. M. podnosząc, że nie
wiedział, iż nie złożył wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu
Okręgowego w terminie, ponieważ był przekonany, że takie uzasadnienie zostanie
sporządzone z urzędu. Skarżący wskazał ponadto, że po prawomocnym
zakończeniu postępowania uzyskał od swojego obrońcy informację, iż kasację w
niniejszej sprawie może wnieść wyłącznie Prokurator Generalny lub Rzecznik Praw
Obywatelskich.
2
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Zażalenie skazanego I. M. nie jest zasadne i na uwzględnienie nie zasługuje.
W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że w rozprawie apelacyjnej w
sprawie Sądu Okręgowego w P. uczestniczyli w dniu 30 listopada 2012 r. zarówno
skazany, jak i jego obrońca z wyboru, a przedmiotem rozpoznania Sądu była
apelacja wniesiona przez obrońcę. Z adnotacji zamieszczonej w protokole rozprawy
wynika, że „na ogłoszenie wyroku nikt się nie stawił” (k. 500). Wniosek o
sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w P.
z dnia 30 listopada 2012 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia
przedmiotowego wniosku, skazany I. M. złożył dopiero w dniu 13 czerwca 2013 r.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd Okręgowy w obszerny i
szczegółowy sposób odniósł się do argumentów przedstawionych przez skazanego
i wykazał, dlaczego wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o
sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego nie
mógł być uwzględniony. Nie ma więc potrzeby powielać zawartej tam argumentacji,
gdyż byłoby to postąpienie całkowicie zbędne. Wypada jedynie wskazać, że żalący
sam zrezygnował z możliwości uzyskania bezpośrednio od Sądu pouczenia w
przedmiocie możliwości i sposobu zaskarżenia wyroku. Skazany przyznaje
ponadto, że nie żądał od obrońcy złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia
wyroku, potwierdza natomiast, że obrońca poinformował go o braku prawnych
podstaw do zaskarżenia wyroku, którym orzeczono karę pozbawienia wolności z
warunkowym zawieszeniem jej wykonania. W istocie, zgodnie z art. 523 § 2 k.p.k.
„kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania (...) na karę
pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania”. Natomiast w
wypadku m.in. zawieszenia wykonania tej kary – jak w niniejszej sprawie – skazany
może wnieść kasację tylko „z powodu uchybień wymienionych w art. 439” (art. 523
§ 4 pkt 1 k.p.k.). Nic nie sprzeciwia się przyjęciu, że stanowisko obrońcy było
konsekwencją niestwierdzenia takich uchybień. Uwaga ta nie zmienia oceny
zasadności zaskarżonego postanowienia, skoro jego merytoryczną podstawą jest
trafne ustalenie zaniechania skazanego, jako przyczyny niedotrzymania terminu.
Warunkiem bowiem merytorycznym uwzględnienia wniosku o przywrócenie
terminu, stosowanie do treści art. 126 § 1 k.p.k., jest wykazanie, że uchybienie
3
nastąpiło z przyczyn obiektywnie od strony niezależnych, a więc takich, których
strona nie mogła usunąć, aby dokonać wymaganej przez prawo czynności we
właściwym czasie, a nie zaniechanie strony, jak to miało miejsce w omawianej
sprawie.
Nie znajdując zatem postaw do uwzględnienia wniesionego zażalenia, Sąd
Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.
