II KO 261/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Adam Roch
Dnia 5 lutego 2026 r.
w sprawie J. K.
skazanego z art. 286 § 1 k.k. i inne
po rozpoznaniu w Izbie Karnej,
na posiedzeniu w dniu 5 lutego 2026 r.
wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym
wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2025 r., sygn. II AKa
301/24, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 12
stycznia 2024 r., sygn. akt VIII K 196/21
na podstawie art. 545 § 3 k.p.k.
postanowił:
odmówić przyjęcia wniosku skazanego J. K. o wznowienie
postępowania z powodu jego oczywistej bezzasadności.
UZASADNIENIE
Pismem z dnia 28 listopada 2025 r. skazany J. K. wniósł o wznowienie
postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego
w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2025 r., sygn. II AKa 301/24, utrzymującym w
mocy wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2024 r., sygn. VIII
K 196/21. W treści pisma wnioskujący nie podał przesłanek i argumentów
uzasadniających wznowienie postępowania, a jedynie wniósł o pisemne
II KO 261/25
2
poinformowanie go o rodzaju zarzutów i podstawie prawnej, wskazując, iż nie są
one mu znane.
Sąd Najwyższy zważył co następuje.
Wniosek jest oczywiście bezzasadny w rozumieniu art. 545 § 3 k.p.k.
Powyższy przepis nakłada na sąd obowiązek przeprowadzenia kontroli wniosku o
wznowienie postępowania pochodzącego od podmiotu nieprofesjonalnego pod
kątem tego czy nie jest on oczywiście bezzasadny. Kontrola ta ma charakter quasi
formalny, co oznacza, że w jej toku nie dochodzi do merytorycznego rozpoznania
wniosku, ani też do badania jego zasadności pod kątem ewentualnych podstaw
wznowienia, ale do wstępnego przeanalizowania jego treści w celu ustalenia
możliwości skutecznego złożenia tego pisma. Wniosek, który jest bezzasadny w
stopniu oczywistym, musi spotkać się z odmową przyjęcia bez wzywania do
usunięcia braków formalnych. Oczywista bezzasadność wniosku o wznowienie
postępowania to taka, która nie wymaga szczególnego badania, jest widoczna „na
pierwszy rzut oka”, jest niewątpliwa i wniosek obiektywnie nie może doprowadzić
do wzruszenia prawomocnego orzeczenia (zob. np. postanowienia Sądu
Najwyższego z dni: 25 września 2015 r., II KO 49/15, OSNKW 2016/1/5; 6
października 2015 r., V KO 56/15).
W złożonym przez J. K. wniosku nie tylko brak jest argumentacji choćby
potencjalnie wpisującej się w podstawy wznowienia, lecz w istocie jakichkolwiek
motywów odnoszących się do istoty pisma. Takie działanie w oczywisty sposób
wyklucza możliwość merytorycznej analizy wniosku, czyniąc go oczywiście
bezzasadnym.
W oparciu o powyższe stwierdzić zatem trzeba, że zmaterializowały się
przewidziane w art. 545 § 3 k.p.k. podstawy do odmowy przyjęcia wniosku o
wznowienie jako oczywiście bezzasadnego, bez wzywania wnioskodawcy do
uzupełnienia jego braków formalnych, takich jak niesporządzenie go przez
adwokata i brak opłaty.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.
[J.J.]
[a.ł]
II KO 261/25
3
