II KO 211/25
ZARZĄDZENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Kazimierz Klugiewicz
Dnia 17 lutego 2026 r.
Dnia 17 lutego 2026 r. sędzia Sądu Najwyższego Kazimierz Klugiewicz, po
zapoznaniu się z pismem A. R. sygnalizującym konieczność wznowienia z urzędu
postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w
Lublinie z dnia 30 grudnia 2019 r., sygn. akt II AKa 55/19, utrzymującym w mocy
wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 8 listopada 2018 r., sygn. akt IV K
312/17,
nie stwierdzam podstaw do wszczęcia przez Sąd Najwyższy
postępowania o wznowienie z urzędu wskazanego wyżej
postępowania (art. 542 § 3 k.p.k.).
UZASADNIENIE
A. R. w dnu 8 października 2025 r. nadał w zakładzie karnym pismo potraktowane
jako wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem
Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 30 grudnia 2019 r., sygn. akt II AKa 55/19,
utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 8 listopada 2018 r., sygn.
akt IV K 312/17. Wskazał, że w sprawie wystąpiła bezwzględna przyczyna odwoławcza
określna w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. z uwagi na zasiadanie w składzie Sądu I instancji sędzi
powołanej w procedurze nominacyjnej w udziałem Krajowej Rady Sądownictwa w składzie
ukształtowanym w trybie przepisów ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o
Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 3).
II KO 211/25
2
Należy zauważyć, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego
począwszy od uchwały trzech połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych z dnia 23 stycznia 2020 r. (BSA I-4110-1/20, OSNK z 2020 r., z. 2, poz. 7):
„nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. albo sprzeczność składu
sądu z przepisami prawa w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c. zachodzi także wtedy, gdy w
składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego w sądzie powszechnym
albo wojskowym na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie
określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej
Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 3), jeżeli
wadliwość procesu powoływania prowadzi, w konkretnych okolicznościach (podkr. –
SN), do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1
Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej
oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności”.
Stanowisko to zostało powtórzone w późniejszych orzeczeniach Sądu Najwyższego, w tym
zwłaszcza w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22 (OSNK
2022/6/22) oraz zostało potwierdzone w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw
Człowieka (zob. np. wyrok z dnia 22 lipca 2021 r. w sprawie Reczkowicz przeciwko Polsce,
skarga nr 43447/19) oraz judykatach Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zob.
m.in. zob. wyroki TSUE w sprawach: C-585/18 i in., C-824/18, C-791/19, C-487/19). W
kontekście analizowanej problematyki, jeżeli chodzi o sędziów sądów powszechnych, nie
może być zatem mowy o jakimkolwiek automatyzmie, lecz należy wykazać okoliczności,
które mogłyby rzutować na niespełnienie przez sąd orzekający z ich udziałem standardu
niezawisłości i bezstronności. Tymczasem Sądowi Najwyższemu nie są znane okoliczności,
które podważałyby posiadanie przez wskazanej we wniosku sędzi atrybutów niezawisłości i
bezstronności, jak też nie wykazał ich sam skazany. Trzeba też podkreślić, że sędzia X.Y.
uzyskała nominację na urząd sędziego Sądu Rejonowego przed uchwaleniem ustawy z
dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych
innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 3).
Na powyższe zarządzenie zażalenie nie przysługuje.
[J.J.]
[a.ł]
II KO 211/25
3
