II KO 103/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 29 października 2025 r.
SSN Włodzimierz Wróbel (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Andrzej Stępka
SSN Eugeniusz Wildowicz
w sprawie R. B. (poprzednio F.)
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 29 października 2025 r.
kwestii wznowienia z urzędu postępowania zakończonego postanowieniem Sądu
Apelacyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2019 r. (sygn. akt II AKa 14/19),
nie stwierdza podstaw do wznowienia postępowania z urzędu.
UZASADNIENIE
Wyrokiem łącznym z dnia 29 października 2018 r. (sygn. akt V K 46/18) Sąd
Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie, na mocy art. 85 §1 i 2 k.k. oraz art. 86
§1 k.k., połączył jednostkowe kary pozbawienia wolności oraz karę łączną
orzeczone wobec skazanego R. F. szeregiem wyroków (sygn. akt III K 1006/12, II K
394/12, II K 895/12, V K 105/16, II K 154/16, oraz II K 1036/13) i wymierzył mu karę
łączną 12 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności.
Następnie, na skutek apelacji obrońcy, Sąd Apelacyjny w Warszawie
wyrokiem z dnia 17 grudnia 2019 r. (sygn. akt II AKa 14/19) zmienił zaskarżony
wyrok w ten sposób, że uchylił pierwotne orzeczenie o karze łącznej pozbawienia
wolności. Sąd Apelacyjny na podstawie art. 85 §1 i 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. ponownie
połączył kary pozbawienia wolności orzeczone wobec R. F. wyrokami Sądu
Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie (V K 105/16) i Sądu Rejonowego w
II KO 103/25
2
Otwocku (II K 394/12, II K 895/12, II K 154/16, oraz karą łączną z II K 1036/13),
wymierzając skazanemu niższą karę łączną 9 lat pozbawienia wolności.
Wyrok w pozostałej części Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy.
Pismem z dnia 12 listopada 2024 r. skazany wskazał, że domaga się
uchylenia wyroku Sądu Apelacyjnego, gdyż „dowiedział się, że SSO X.Y. jest tzw.
neosędzią”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Traktując pismo skazanego jako sygnalizację możliwości wystąpienia
bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. należało uznać, że
do takie wady postępowania nie doszło w niniejszej sprawie.
Kluczowe w sprawie jest to, że wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie
zapadł w 2019 r., a sędzia X.Y. była wówczas sędzią Sądu Okręgowego
delegowaną do orzekania w sądzie wyższej instancji. Jej awans do Sądu
Apelacyjnego w Warszawie nastąpił postanowieniem Prezydenta RP z dnia […]
2020 r. Wobec powyższego nie można w stosunku do niej na czas wydawania
wyroku w 2019 r. podnieść zarzutów, które zostały sformułowane w późniejszym
czasie w orzecznictwie polskiego Sądu Najwyższego, a także w orzecznictwie
Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Europejskiego Trybunału Praw
Człowieka w odniesieniu do problemu dotyczącego niezależności polskich sądów.
Sędzia X.Y. nie była bowiem powołana do Sądu Okręgowego w Warszawie w
oparciu o decyzje Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym
przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie
Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2018.3).
Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.
[J.J.]
[a.ł]
Andrzej Stępka Włodzimierz Wróbel Eugeniusz Wildowicz
II KO 103/25
3
