Sygn. akt II KO 1/13
POSTANOWIENIE
Dnia 19 lutego 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Krzysztof Cesarz (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Małgorzata Gierszon
SSN Roman Sądej
w sprawie z zażalenia M. W.
na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w P.
z dnia 4 stycznia 2012r. o odmowie wszczęcia dochodzenia w sprawie 2 Ds …,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 19 lutego 2013 r.,
wniosku Sądu Rejonowego w P. zawartego w postanowieniu
z dnia 31 grudnia 2012 r.o przekazanie na podstawie art. 37 k.p.k. sprawy do
rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu
p o s t a n o w i ł
nie uwzględnić wniosku.
UZASADNIENIE
Wystąpienie zostało umotywowane tym, że w Sądzie właściwym „jest w toku
kilka spraw zażaleniowych >>K.p.<< z udziałem pokrzywdzonego M. W., w których
również sprawy dotyczą między innymi sędziów tegoż sądu”, w tym sędziego
sprawozdawcy, a nadto skarżący dąży do „przeniesienia przedmiotowej sprawy
poza okręg Sądu Okręgowego w P.” Może więc powstać „w opinii publicznej
przekonanie o braku warunków do rozpoznania sprawy w sposób obiektywny”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Przedmiotem rozpoznania Sądu właściwego jest zażalenie na postanowienie
o odmowie wszczęcia dochodzenia, podjęte na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.
2
wobec tego, że postępowanie co do tego samego czynu tej samej osoby
(rzekomego poświadczenia nieprawdy przez lekarza, mającego wypełnić
dyspozycję art. 271 § 3 k.k.) zostało prawomocnie zakończone. Rozstrzygnięciu
podlega zatem tylko kwestia, czy rzeczywiście zaistniała powaga rzeczy osądzonej,
czyli z pewnością nie jakakolwiek „sprawa” dotycząca sędziów Sądu właściwego, w
tym sędziego sprawozdawcy. Wniosek skarżącego się o wyłączenie od
rozpatrzenia zażalenia wszystkich sędziów został pozostawiony bez rozpoznania
(postanowienie – k. 41). Sędzia sprawozdawca nie występował w tej sprawie na
podstawie art. 42 § 1 k.p.k. o wyłączenie go z powodu zaistnienia okoliczności
wskazanych w art. 41 § 1 k.p.k.
Zatem nie zostały wskazane i nie zachodzą żadne okoliczności mogące
wywołać w opinii publicznej przekonanie o braku warunków do bezstronnego
rozpoznania sprawy przez Sąd właściwy.
Dobro wymiaru sprawiedliwości, o którym mowa w art. 37 k.p.k., wymaga
niezwłocznego rozpoznania sprawy zawisłej przed tym Sądem od ponad roku.
