II KK 48/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba
Dnia 5 marca 2025 r.
na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k.
po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2025r.
sprawy O.W.
skazanego za przestępstwo z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w
zb. z art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11§2 k.k. i art.
12§1 k.k.
z powodu kasacji obrońcy skazanego
wniesionej od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2024r.,
sygn. akt IX Ka 519/24, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w
Piasecznie z dnia 7 lutego 2024r., sygn. akt II K 1357/23
postanowił:
1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną,
2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. M.G. – Kancelaria
Adwokacka w W. – kwotę 885,60 zł (osiemset osiemdziesiąt pięć
złotych i 60/100), w tym 23% VAT, tytułem wynagrodzenia za
sporządzenie i wniesienie kasacji dla obrońcy wyznaczonego z
urzędu,
3. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych
postępowania kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
II KK 48/25
2
Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna w stopniu
oczywistym.
Pierwsze dwa zarzuty kasacji nie mogły doprowadzić do zamierzonych
skutków, bowiem Sąd Odwoławczy nie mógł swoim postępowaniem naruszyć ani
przepisów prawa materialnego ani przepisów proceduralnych w postaci art. 200§2
pkt 5 k.p.k. w zw. z art. 193§1 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. Zauważyć bowiem wypada,
że orzeczenie Sądu Okręgowego ograniczyło się do utrzymania w mocy wyroku
Sądu I instancji, a co za tym idzie, Sąd ten bezpośrednio nie stosował prawa
materialnego, nie czynił samodzielnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału
dowodowego ani też własnych ustaleń faktycznych. Uchybienia takie mogły w tej
sytuacji zostać zarzucone jedynie Sądowi I instancji - co zresztą, co do stosowania
prawa materialnego – uczyniono.
Postawienie w trzecim punkcie nadzwyczajnego środka zaskarżenia zarzutu
naruszenia art. 433§2 k.p.k. w zw. z art. 457§3 k.p.k. w zw. z art. 56 ust. 3 w zb. z
art. 59 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii umożliwiło odniesienie się do
kwestii prawidłowości przeprowadzenia przez Sąd Odwoławczy kontroli instancyjnej
apelacyjnego zarzutu naruszenia prawa materialnego. Zabrakło natomiast takiej
możliwości jeżeli chodzi o zarzut naruszenia przepisów postępowania – jako że
zarzutu takiego nie podniesiono w apelacji, nie można było uznać, w oparciu o treść
uzasadnienia kasacji, że intencją skarżącego było postawienie w tej przestrzeni
zarzutu naruszenia art. 433§2 k.p.k. Jednocześnie nie postawiono w tym zakresie
zarzutu naruszenia art. 440 k.p.k., polegającego na tym, że Sąd Odwoławczy nie
dostrzegł określonych, rażących uchybień z urzędu.
Analiza motywów pisemnych Sądu II instancji nie potwierdza zastrzeżeń
obrony odnośnie do prawidłowości kontroli instancyjnej przeprowadzonej na
okoliczność właściwego zastosowania w sprawie prawa materialnego.
W tym miejscu przypomnieć wypada, że zarzut naruszenia prawa
materialnego musi wskazywać na błąd w subsumpcji lub wykładni prawa. Zawsze
zatem bazą dla niego są niekwestionowane ustalenia faktyczne. W niniejszym
postępowaniu obrona nie tyle twierdzi, że uchybienie Sądu Rejonowego polegało
na nieprawidłowej subsumpcji czy też wykładni prawa, ale że „zebrany w sprawie
II KK 48/25
3
materiał dowodowy, oceniany w sposób swobodny i obiektywny, pozwala na
uznanie, że czyn skazanego wypełnił znamiona czynów z art. 62 ust. 1 ustawy o
przeciwdziałaniu narkomanii oraz art. 59 ust. 1 tej ustawy, co uzasadniało zmianę
kwalifikacji prawnej czynów przypisanych oskarżonemu oraz zmianę opisu czynu”.
Uznać tym samym należy, że wbrew zakazowi wynikającemu z art. 447§5 k.p.k. w
zw. z art. 438 pkt 3 k.p.k., skarżący w istocie podważał w postępowaniu
odwoławczym ustalenia faktyczne. Dopiero bowiem ich zmiana umożliwiłaby
odmienne zakwalifikowanie czynu przypisanego skazanemu.
Sąd Okręgowy potraktował jednak postawiony w apelacji zarzut odmiennie
i odniósł się do niego w sposób merytoryczny. Jego rozważania cechuje zgodność
z zasadami logicznego rozumowania i wyczerpujący charakter. Sąd ten opisał
zachowania, które mogą być uznane za przejaw uczestnictwa w obrocie środkami
odurzającymi z powołaniem się na obowiązujące orzecznictwo, odniósł się do
materiału dowodowego, który świadczył o tym, że O.W. dokonywał określonych
czynności, które wypełniały znamiona tego przestępstwa, wskazał na okoliczności,
które nie pozwalały na uznanie, że nabyty przez niego 3-CMC, w ilości 50 gram,
został przeznaczony na jego własny użytek. Sąd wykazał także brak zasadności
argumentacji, w której starano się podważyć, że nabyta przez skazanego
substancja stanowiła substancję psychotropową w myśl przepisów ustawy o
przeciwdziałaniu narkomanii. Sąd Okręgowy nie tylko więc odniósł się do zarzutów i
wniosków apelacji, ale także uczynił to w sposób prawidłowy, czyniąc zadość art.
433§2 k.p.k.
Ponad omówione wyżej zarzuty kasacji skarżący zasygnalizował zasadność
zbadania przez Sąd Najwyższy z urzędu w trybie art. 536 k.p.k., czy w sprawie nie
zaszła „bezwzględna przyczyna odwoławcza wymieniona w art. 439§1 pkt 2 k.p.k. -
nienależyta obsada składu sędziowskiego sądu odwoławczego w całości bądź
w części (por. wyrok Sądu Najwyższego z 26 lipca 2022 w sprawie o sygn. akt III
KK 404/21) w kontekście mającej moc zasady prawnej Uchwały trzech Izb Sądu
Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 roku BSA 1-4110-1/2020 (OSNK 2020, z. 2,
poz. 7) czy też uzasadnienia uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z
dnia 2 czerwca 2022 roku w sprawie I KZP 2/22 (OSNK 2022, z. 6 poz. 22)”.
II KK 48/25
4
Dokonana w tej przestrzeni kontrola nie dostarczyła jednak podstaw do
uznania, że w istocie w niniejszym postępowaniu doszło do wystąpienia uchybienia
o randze bezwzględnej przyczyny odwoławczej. Jak bowiem wynika z powszechnie
dostępnych informacji, wszyscy sędziowie zasiadający w składzie Sądu
Odwoławczego, zostali powołani na stanowiska sędziowskie w Sądzie Okręgowym
w Warszawie przed rokiem 2018, co sprawia, że nie mają do nich zastosowania
przywołane przez skarżącego judykaty.
Mając na względzie wszystko powyższe należało uznać, że autor kasacji nie
wykazał, by Sąd Odwoławczy dopuścił się uchybienia o charakterze rażącego
naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia i które winno
skutkować orzeczeniem o charakterze kasatoryjnym.
To zaś skutkowało uznaniem kasacji za bezzasadną w stopniu oczywistym.
Skazanego, uwzględniając jego sytuację materialną, zwolniono od
ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.
Obrońcy wyznaczonemu z urzędu przyznano natomiast wynagrodzenie
według norm przypisanych, tj. zgodnie z treścią rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa
albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej
udzielonej przez adwokata z urzędu. Nie znaleziono przy tym żadnych podstaw do
przyznania wynagrodzenia na podstawie wskazanego przez skarżącą we wniosku
rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie
opłat za czynności adwokackie ani też we wnioskowanej wysokości,
tj. sześciokrotności stawki wynikającej z tego rozporządzenia - wniosek w tej części
nie został zresztą w ogóle uzasadniony.
[WB]
r.g.
II KK 48/25
5
