II KK 305/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 16 stycznia 2026 r.
SSN Paweł Kołodziejski
w sprawie M. W.
skazanej z art. 217 § 1 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 16 stycznia 2026 r.,
wniosku obrońcy skazanej o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Okręgowego w
Warszawie
z dnia 4 kwietnia 2025 r., sygn. akt IX Ka 1052/24,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w
Warszawie
z dnia 6 sierpnia 2024 r., sygn. akt II K 532/23,
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario
p o s t a n o w i ł:
nie uwzględnić wniosku.
UZASADNIENIE
W dniu 4 lipca 2025 r. do Sądu Najwyższego wpłynęła kasacja obrońcy
skazanej M. W., który wyrok sądu odwoławczego zaskarżył w całości na korzyść
strony, którą reprezentuje, podnosząc następujące zarzuty:
- wystąpienia bezwzględnej przesłanki procesowej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w
postaci nienależytej obsady sądu pierwszej instancji (zarzut nr 1);
II KK 305/25
2
- naruszenia art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 59 § 2 k.p.k. skutkującego
zaistnieniem bezwzględnej przesłanki procesowej z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. (zarzut
nr 2), a także
- obrazy art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. w zw. z art. 176 ust. 1 Konstytucji
RP (zarzut 3).
Autor kasacji sformułował również wniosek o wstrzymanie wykonania
zaskarżonego wyroku. Argumentując zasadność tego wniosku, przede wszystkim
zaakcentował – jego zdaniem – oczywistą zasadność zarzutu bezwzględnej
przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k., wskazując jednocześnie, że brak
wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia spowoduje „nieodwracalne
skutki dla skazanej w postaci – co najmniej – konieczności przedwczesnego
wykonywania kary ograniczenia wolności”, szczególnie wobec złego stan zdrowia
skazanej, objawiającego się postępującą chorobą nowotworową.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 532 § 1 k.p.k. w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może
wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego
wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji. W orzecznictwie Sądu Najwyższego
utrwalone jest stanowisko, zgodnie z którym podstawą uprawniającą do odstąpienia
od zasady wykonalności orzeczenia z chwilą jego uprawomocnienia (art. 9 k.k.w.) –
i tym samym zastosowania instytucji z art. 532 § 1 k.p.k. – są nieodwracalnie
niekorzystne dla skazanego skutki, które mogą wystąpić w sytuacji, gdy orzeczenie
jest, lub ma być wykonane. Nie mogą natomiast stanowić przyczyny wstrzymania
wykonania orzeczenia okoliczności, które związane są z ciężkimi skutkami dla
skazanego, wynikającymi z wykonania orzeczenia (zob. postanowienie SN z dnia
10 czerwca 2005 r., II KK 410/04). Przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie
wykonania orzeczenia należy również uwzględnić rangę zarzutów podniesionych w
kasacji oraz ich widoczną zasadność, a w związku z tym wysokie
prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji (vide postanowienie SN z dnia 13
sierpnia 2014 r., V KK 145/14).
II KK 305/25
3
Biorąc pod uwagę powyższe wskazania należy stwierdzić, że wstępna
kontrola kasacji wniesionej na korzyść M. W. nie wskazuje na zaistnienie tego
rodzaju okoliczności. Podniesione przez wnioskodawcę argumenty nie pozwalają
na uznanie ewidentnej, niejako „rzucającej się w oczy” wadliwości rozstrzygnięcia
Sądu Okręgowego w Warszawie. Skarżący co prawda sformułował zarzut
bezwzględnej przyczyny odwoławczej w postaci nienależytej obsady sądu
pierwszej instancji, niemniej powyższe uchybienie nie skutkuje w świetle
orzecznictwa Sądu Najwyższego automatycznie zaistnieniem przesłanki z art. 439
§ 1 pkt 2 k.p.k. Również drugi z zawizowanych zarzutów, kwestionujący legitymację
procesową oskarżycielki prywatnej do samodzielnego oskarżenia M. W. – a
skutkujący w ocenie obrońcy uchybieniem przewidzianym w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.
– wymaga przeprowadzenia szczegółowej wykładni przepisów zarówno na
płaszczyźnie prawa materialnego, jak też prawa procesowego. Także ostatni z
podniesionych zarzutów nie jest tego rodzaju, aby już prima facie jawił się jako
oczywisty i wskazywał na wadliwość zaskarżonego wyroku sądu odwoławczego, w
wysokim stopniu uprawdopodabniając tym samym uwzględnienie wniesionej na
korzyść skazanej kasacji, w sposób możliwy do stwierdzenia bez jej
merytorycznego rozpoznania.
Co się zaś tyczy sytuacji zdrowotnej M. W., to w świetle orzecznictwa Sądu
Najwyższego tego rodzaju okoliczności nie uzasadniają zastosowania instytucji z
art. 532 k.p.k. Mogą natomiast stanowić podstawę do skorzystania przez skazaną z
instytucji prawa karnego wykonawczego w postaci odroczenia wykonania kary czy
przerwy w jej wykonaniu (zob. m.in. postanowienie SN z dnia 16 sierpnia 2023 r., IV
KK 281/23; postanowienie SN z dnia 23 listopada 2023 r., V KK 501/23;
postanowienie SN z dnia 22 kwietnia 2020 r., IV KK 127/20; postanowienie SN z
dnia 21 czerwca 2022 r., III KK 241/22).
Reasumując, należało stwierdzić brak podstaw do uwzględnienia wniosku
o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Podkreślić trzeba, iż
przedmiotowa decyzja w żadnej mierze nie przesądza o treści przyszłego
rozstrzygnięcia co do wniesionej kasacji, która to kwestia będzie przedmiotem
rozstrzygnięcia w odrębnym postępowaniu, po szczegółowej analizie materiałów
sprawy. Rozstrzygnięcie wniosku złożonego w oparciu o przepis art. 532 § 1 k.p.k.
II KK 305/25
4
nie stanowi swoistego prejudykatu w postępowaniu kasacyjnym, dlatego też w
żaden sposób nie rzutuje ono na kierunek przyszłego rozstrzygnięcia odnośnie do
kasacji. Nie oznacza nawet, iżby procesowo niedopuszczalne było w przyszłości
uznanie zarzutów postawionych w kasacji za oczywiście zasadne (zob.
postanowienie SN z dnia 11 marca 2022 r., III KO 12/22).
Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.
[J.J.]
[r.g.]
