II KK 274/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Stanisław Stankiewicz
Dnia 16 lipca 2025 r.
w sprawie A.P.
skazanego z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 16 lipca 2025 r.,
wniosku obrońcy o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją
wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie
z dnia 18 grudnia 2024 r., sygn. akt II AKa 184/20,
zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Radomiu
z dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. akt II K 84/15,
na podstawie art. 532 § 1 i 3 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
nie uwzględnić wniosku.
UZASADNIENIE
W złożonej przez obrońcę skazanego A.P. kasacji, niezależnie od
podniesionych zarzutów rażącej obrazy prawa procesowego, zawarty został
również wniosek o „wstrzymanie w stosunku do A.P. wykonania wyroku Sądu
Okręgowego w Radomiu z dnia 28 stycznia 2020 roku sygn. akt II K 84/15,
zmienionego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 18 grudnia 2024 r.”.
Motywując ten wniosek obrońca podkreślił „wagę uchybień procesowych
wskazanych w ramach podstawy kasacyjnej sprecyzowanej w punkcie 1”, w którym
zawarto zarzut „rażącego naruszenia przepisów art. 433 § 2 w zw. z art. 457 § 3
II KK 274/25
2
kodeksu postępowania karnego oraz w związku z art. 117 § 1 i 2 kodeksu
postępowania karnego i w zw. z art. 6 i 390 § 1 kodeksu postępowania karnego”.
Zdaniem obrońcy „uchybienia te dotyczą norm tworzących fundamentalne
gwarancje procesowe i powodują, że postępowanie sądowe nie było
postępowaniem rzetelnym.”
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek obrońcy skazanego nie zasługiwał na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 532 § 1 k.p.k., w razie
wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego
orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia
kasacji. Wstrzymanie wykonania orzeczenia ma niewątpliwie charakter wyjątkowy,
wprowadza bowiem odstępstwo od zasady niezwłocznej wykonalności
prawomocnych orzeczeń (vide art. 9 k.k.w.), a wobec tego nie podlega wykładni
rozszerzającej, zaś sam fakt wniesienia kasacji nie stanowi dostatecznej podstawy
do zastosowania tej szczególnej instytucji. Łączy się to bowiem z faktem, że
kasacja przysługuje od prawomocnego wyroku, a więc orzeczenia objętego
prawnym domniemaniem prawidłowości zawartych w nim rozstrzygnięć. Wprawdzie
przepis art. 532 § 1 k.p.k. nie formułuje przesłanek przemawiających za podjęciem
takiej decyzji, jednakże od dawna utrwalone jest stanowisko, że zastosowanie
instytucji wstrzymania wykonania orzeczenia, winno być uzasadnione szczególnymi
i jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że
wykonanie orzeczenia, przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej spowodowałoby dla
skazanego wyjątkowo dolegliwe skutki i w zasadzie nieodwracalne skutki. Do
owych szczególnych okoliczności należy zaliczyć rangę i charakter postawionych
zarzutów kasacyjnych i ich widoczną już prima facie zasadność, a w związku z tym
wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia wniesionej skargi, gdyż w takiej
sytuacji wykonanie orzeczenia przed rozpoznaniem kasacji, zwłaszcza w zakresie
kary, spowodowałoby dla skazanego poważne i nieodwracalne następstwa.
Uwzględniając powyższe uwagi, nie przesądzając oczywiście ostatecznego
rozstrzygnięcia sprawy, które nastąpi po merytorycznym rozpoznaniu wniesionej
przez obrońcę A.P. kasacji, stwierdzić należało, iż na obecnym, wstępnym etapie
II KK 274/25
3
postępowania kasacyjnego nie zachodzą wystarczające przesłanki do
zastosowania instytucji uregulowanej w art. 532 § 1 k.p.k. Wprawdzie ranga
sformułowanych w skardze zarzutów rażącej obrazy prawa procesowego jest
niewątpliwie wysoka, jednakże, dla uwzględnienia wniosku o wstrzymanie
wykonania prawomocnego wyroku, prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji
(konkretnego zarzutu), musiałoby być nieomal zbliżone do pewności, oczywistości.
Tymczasem na obecnym etapie postępowania można jedynie powiedzieć, że
niewątpliwie zasadność wniesionej na rzecz A.P. skargi, zostanie szczegółowo i
wnikliwie przeanalizowana przez Sąd Najwyższy na rozprawie. Rzecz jasna takiej
gruntownej oceny nie można dokonywać na przedpolu merytorycznego
rozpoznania kasacji w sytuacji, gdy nie podnosi ona tego rodzaju uchybień oraz
argumentów, które w sposób oczywisty, a więc bez potrzeby głębszego wnikania w
całokształt materiałów sprawy, wskazywałyby na niebudzącą wątpliwości ich
zasadność, a tym samym nieomal realną pewność uwzględnienia kasacji. Wobec
tego przedmiotowy wniosek, w tej perspektywie, nie zasługiwał na uwzględnienie.
Odnotować też należy, że w pisemnej odpowiedzi na kasację obrońcy
skazanego, prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Wobec powyższego, nie przesądzając (w kontekście wcześniejszych uwag)
w żadnym stopniu przyszłego rozstrzygnięcia, które zapadnie po merytorycznym
rozpoznaniu kasacji, Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że nie zachodzą
wystarczające podstawy, przemawiające za uwzględnieniem przedmiotowego
wniosku obrońcy A.P. o zastosowanie wyjątkowej instytucji wstrzymania wykonania
zaskarżonego orzeczenia, przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k.
Z tych wszystkich powodów, orzeczono jak na wstępie.
[WB]
[r.g.]
II KK 274/25
4
