II KK 249/17

Sygn. akt II KK 249/17

POSTANOWIENIE

Dnia 9 sierpnia 2017 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Piotr Mirek

w sprawie J.W.

skazanego z art. 200 § 1 k.k. i in.

po rozpoznaniu wniosków obrońców

o wstrzymanie wykonania orzeczenia w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w W. z dnia 20 grudnia 2016 r., sygn. akt IX Ka (…)

na podstawie art. 532 § 1 k.p.k.

p o s t a n o w i ł:

nie uwzględnić wniosków.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 21 grudnia 2015 r., sygn. akt III K (…) zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w W. z dnia 20 grudnia 2016 r., sygn. akt IX Ka (…), J.W. został skazany za przestępstwa z art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i z art. 197 § 1 k.k. na karę łączną 3 lat i 9 miesięcy pozbawienia wolności.

Kasacje od powyższego wyroku wywiedli obrońcy skazanego formułując szereg zarzutów obrazy prawa procesowego, w tym powołując się na uchybienie wskazane w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k. W kasacjach obu obrońców skazanego zamieszczono też wnioski o wstrzymanie wykonania orzeczenia do czasu rozpoznania kasacji, których jednak szerzej nie umotywowano.

Wnioski obrońców nie zasługują na uwzględnienie.

Należy w pierwszej kolejności zauważyć, że wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. ma charakter wyjątkowy. W myśl art. 9 § 1 k.k.w. postępowanie wykonawcze wszczynane jest bezzwłocznie, gdy orzeczenie staje się wykonalne, co następuje z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia (art. 9 § 2 k.k.w.). Dlatego też samo złożenie kasacji i powoływanie się w niej na rażące naruszenie prawa w toku postępowania nie uzasadnia odstąpienia od zasady bezzwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń. Koniecznym jest wykazanie, że z wyjątkowych względów, wykonanie wyroku przed rozpoznaniem kasacji mogłoby spowodować dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki. Istnienia takich względów w rozpoznawanej sprawie obrońcy jednak nie wykazali.

Nie przesądzając o treści końcowego rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego i nie wdając się ocenę zasadności wniesionych kasacji, która co oczywiste, wymaga analizy właściwej merytorycznemu rozpoznaniu sprawy, stwierdzić trzeba – już chociażby w kontekście pisemnych odpowiedzi na kasacje, wnoszących o ich oddalenie - że z punktu widzenia postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania orzeczenia, treść zarzutów kasacyjnych nie przekonuje o ich oczywistej trafności. Skoro zatem w złożonych wnioskach nie wykazano należycie, że wykonanie orzeczonej kary wobec J.W. spowoduje dla niego nieodwracalne i niepowetowane negatywne skutki, a i Sąd Najwyższy nie dostrzega powodów przemawiających za takim stwierdzaniem, brak jest podstaw zastosowania wyjątkowej instytucji prawa karnego procesowego, którą jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Dodać trzeba, że wystarczającego powodu uzasadniającego sięgnięcie do unormowania z art. 532 § 1 k.p.k. nie stanowi sam fakt wystąpienia skazanego z wnioskiem o odroczenie wykonania kary ze względów zdrowotnych.

Mając powyższe na uwadze, postanowiono jak na wstępie.