II KK 212/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Paweł Wiliński
Dnia 2 lipca 2026 r.
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 2 lipca 2026 r.
sprawy K.K.
skazanego za czyny z art. 258 § 1 k.k.s. i inne
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie
z dnia 17 grudnia 2025 r., sygn. akt II AKa 138/24,
utrzymującego w mocy
wyrok Sądu Okręgowego w Zamościu
z dnia 13 marca 2024 r., sygn. akt II K 73/22,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. zwolnić skazanego K.K. z kosztów sądowych postępowania
kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa.
[WB]
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Okręgowego w Zamościu z dnia 13 marca 2024 r., sygn.
akt II K 73/22, K.K. uznano za winnego czynu z art. 258 § 1 k.k., za który
wymierzono karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, czynu z art. 65 § 1 k.k.s. w zb.
z art. 91 § 3 k.k.s. w zw. z art. 91 § 1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2
k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 5 k.k.s., za który wymierzono karę 9 miesięcy
II KK 212/26
2
pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 350 stawek dziennych po 100 zł,
czynu z art. 65 §1 k.k.s. w zw. z art. 65 § 3 k.k.s. w zb. z art. 91 § 1 k.k.s. w zw. z
art. 91 § 4 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s., za który wymierzono karę grzywny w
wysokości 100 stawek dziennych po 100 zł, czynu z art. 65 § 1 k.k.s. w zw. z art. 65
§ 3 k.k.s. w zb. z art. 91 § 1 k.k.s. w zw. z art. 91 § 4 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s.,
za który wymierzono karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 100 zł.
Wymierzone kary jednostkowe objęto węzłem kary łącznej w wymiarze roku i 2
miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 400 stawek dziennych
po 100 zł.
Po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego, wyrokiem Sądu
Apelacyjnego w Lublinie z dnia 17 grudnia 2025 r., sygn. akt II AKa 138/24,
zaskarżony wyrok utrzymano w mocy.
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego,
zaskarżając orzeczenie w całości i zarzucając:
„1) rażące naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na treść
orzeczenia, tj.: art. 7 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k., i art. 410 k.p.k., polegające na
zaakceptowaniu dowolnej, sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania
oraz wskazań wiedzy oceny materiału dowodowego i w konsekwencji
przeniesienia błędnych ustaleń faktycznych do orzeczenia Sądu Apelacyjnego,
polegających na:
1. przyjęciu, że skazany K. K. działał w zorganizowanej grupie przestępczej
zajmującej się sprawdzaniem, przechowywaniem i dystrybucją wyrobów
akcyzowych bez polskich znaków akcyzy i bez zgłoszeń celnych należnego
podatku VAT i podatku akcyzowego;
2. przyjęciu, że skazany K.K. sprawdzał, przechowywał i przewoził wyroby
akcyzowe w ilości nie mniejszej niż 291 179 paczek papierosów bez polskich
znaków akcyzy, bez zgłoszenia celnego w wysokości 370 068,00 zł,
należnego podatku VAT w kwocie 1.139,723 zł i podatku akcyzowego w
kwocie 5.042,711 zł;
3. przyjęciu, że skazany K.K. przechowywał towar (524 paczek papierosów)
bez polskich znaków akcyzy i naraził Skarb Państwa na uszczuplenie
II KK 212/26
3
należności publicznoprawnej w kwocie 8.881 zł i naraził budżet wspólnoty
europejskiej na uszczuplenie należności celnej w kwocie 776 zł;
4. przyjęciu, że skazany K.K. przechowywał towar (1152 paczek papierosów)
bez polskich znaków akcyzy i naraził Skarb Państwa na uszczuplenie
należności publicznoprawnej w kwocie 19 524 zł z tytułu akcyzy i naraził
budżet wspólnoty europejskiej na uszczuplenie należności celnej w kwocie
1486 zł;
- podczas gdy K.K. przewoził jedynie 195 kartonów papierosów bez polskich
znaków akcyzy po 10 paczek w kartonie i dostarczył łącznie 300 kartonów po 10
paczek,
2) rażącą niewspółmierność kary, w sytuacji gdy okoliczności sprawy,
uwzględnienie stopnia społecznej szkodliwości czynu, okoliczności
obciążających i łagodzących, celów kary w zakresie kształtowania świadomości
prawnej społeczeństwa, a także celów zapobiegawczych, które ma ona osiągnąć
w stosunku do skazanego przemawiają za tym, by wobec niego wymierzyć karę
w dolnej granicy jej ustawowego zagrożenia”.
Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego
wyroku i wyroku Sądu I instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Zamościu.
W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w Zamościu
wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna.
Przypomnieć należy, że kasacja nie stanowi trzeciej instancji
rozpoznawania spraw karnych, lecz jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym, a
zarazem i środkiem kontroli prawomocnych orzeczeń sądowych. To sprawia, że
postępowanie kasacyjne prowadzi tylko do oceny kasacji w aspekcie rażącego
naruszenia przepisów prawa przez sąd odwoławczy, które mogło mieć istotny
wpływ na treść orzeczenia, a nie zaś do merytorycznego rozpoznania sprawy, w
której kasacja została wniesiona (por. postanowienie SN z 25 lutego 2014 r., IV KK
6/14).
II KK 212/26
4
Odnosząc się do pierwszego zarzutu kasacji, sformułowanego jako rażące
naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na treść orzeczenia, tj.: art. 7
k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. i art. 410 k.p.k. oraz miało polegać na zaakceptowaniu
dowolnej, sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy
oceny materiału dowodowego, wskazać trzeba, że okazał się on oczywiście
bezzasadny. Stanowi on przede wszystkim powtórzenie zarzutu zredagowanego w
apelacji i właściwie oznacza dalsze kwestionowanie ustaleń faktycznych w sprawie,
co nie jest zabiegiem dopuszczalnym na etapie postępowania kasacyjnego. Do
kwestii poruszonych w tym zarzucie Sąd Apelacyjny odniósł się rzetelnie, zarówno
do negowanego udziału oskarżonego w zorganizowanej grupie przestępczej – s. 15
i nast. uzasadnienia, jak i do ustaleń faktycznych dotyczących liczby paczek
papierosów objętych przypisanymi mu czynami – s. 19 uzasadnienia. Pisemne
motywy rozstrzygnięcia są wprawdzie w tym ostatnim zakresie dość lakonicznie,
ale odniesiono się klarownie do kwestionowanego zagadnienia, podzielając tam
ustalenia Sądu I instancji.
Drugi zarzut kasacji, w którym obrońca zarzucił rażącą niewspółmierność
kary, sugerując zasadność wymierzenia kary w dolnej granicy jej ustawowego
zagrożenia, również nie mógł zasługiwać na uwzględnienie. W postępowaniu
kasacyjnym z reguły nie bada się wymiaru kary, która mieści się w granicach
ustawowego zagrożenia karnego, stanowiąc przy tym wyraz dyskrecjonalnej decyzji
składu orzekającego, nadto w układzie procesowym niniejszej sprawy to nie Sąd II
instancji wymierzył skazanemu karę, skoro utrzymał jedynie wyrok Sądu I instancji
w mocy. Dodać nadto należy, że Sąd odwoławczy, analizując apelację, odniósł się
w sposób rzetelny do kwestii wymiaru kary – s. 19 uzasadnienia.
Z powyższych względów, nie dopatrując się w przedmiotowej sprawie
zaistnienia bezwzględnych przyczyn odwoławczych, ani też innej rażącej obrazy
prawa, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 535 § 3 k.p.k., zdecydował o oddaleniu
kasacji obrońcy skazanego jako oczywiście bezzasadnej.
Z uwagi na sytuację materialną skazanego, w tym pobyt w zakładzie
karnym, a także zwolnienie z kosztów sądowych postępowania rozpoznawczego w
obu instancjach, orzeczono o zwolnieniu K.K. również z kosztów sądowych
postępowania kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa.
II KK 212/26
5
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.
[WB]
[r.g.]
