II KK 11/25
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 16 kwietnia 2025 r.
SSN Jerzy Grubba (przewodniczący)
SSN Kazimierz Klugiewicz (sprawozdawca)
SSN Marek Pietruszyński
w sprawie M. K. ,
oskarżonego z art. 216 § 1 k.k. i in.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.,
w dniu 16 kwietnia 2025 r.,
kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Lubartowie
z dnia 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt II K 31/24,
uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o
karze za przypisane M. K. przestępstwo z art. 216 § 1 k.k. (pkt IV
sentencji wyroku) i w tym zakresie sprawę przekazuje Sądowi
Rejonowemu w Lubartowie do ponownego rozpoznania.
Kazimierz Klugiewicz Jerzy Grubba Marek Pietruszyński
UZASADNIENIE
W sprawie złożonej podmiotowo i przedmiotowo M. K. został oskarżony o to,
że:
II KK 11/25
2
I. W dniu 5 grudnia 2023 roku w miejscowości W. , gm. M. , woj. [...], znieważył
funkcjonariuszy Policji sierż. szt. T. O. i mł. asp. M. S. podczas i w związku z
pełnieniem obowiązków służbowych, w ten sposób, że używał wobec nich słów
powszechnie uznanych za obelżywe, tj. o czyn z art. 226 § 1 k.k.;
II. w miejscu i czasie jw. stosował wobec funkcjonariuszy Policji sierż. szt. T. O.
i mł. asp. M. S. , groźbę bezprawną w celu zmuszenia ich do zaniechania prawnej
czynności służbowej w postaci jego zatrzymania, tj. o czyn z art. 224 § 2 k.k.;
III. W dniu 2 grudnia 2023 roku w miejscowości W. , gm. M. , woj. [...], znieważył
swoja matkę H. K. , używając wobec niej słów powszechnie uznanych za obelżywe,
tj. o czyn z art. 216 § 1 k.k.
Sąd Rejonowy w Lubartowie wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt II
K 31/24:
I. oskarżonego M. K. uznał za winnego dokonania zarzucanych mu czynów z pkt. I.
wyczerpującego dyspozycję art. 226 § 1 k.k., z pkt. II. wyczerpującego dyspozycję
art. 224 § 2 k.k., z pkt. III. wyczerpującego dyspozycję art. 216 § 1 k.k.;
II. za czyn z pkt. I. wobec M. K. na podstawie art. 226 § 1 k.k. wymierzył karę 3
miesięcy pozbawienia wolności;
III. za czyn z pkt. II. wobec M. K. na podstawie art. 224 § 1 k.k. wymierzył karę 6
miesięcy pozbawienia wolności;
IV. za czyn z pkt. III. wobec M. K. na podstawie art. 216 § 1 k.k. wymierzył karę
3 miesięcy pozbawienia wolności;
V. Na podstawie art. 85 § 1 k.k. i 86 § 1 k.k. wymierzone jednostkowe kary
pozbawienia wolności wobec M. K. połączył i jako karę łączną orzekł karę 8 miesięcy
pozbawienia wolności.
Wskazany wyrok, co do ww. oskarżonego, uprawomocnił się w dniu 25
kwietnia 2024 r. bez postępowania odwoławczego.
II KK 11/25
3
Prokurator Generalny pismem z dnia 10 stycznia 2025 r. wniósł kasację na
niekorzyść oskarżonego, w zakresie zawartego w pkt. IV jego części dyspozytywnej,
orzeczenia o karze. Podniósł zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść
wyroku naruszenia przepisu prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 216 § 1
k.k., polegającego na wymierzeniu oskarżonemu M. K. , za przypisany mu występek,
na podstawie wskazanego przepisu, kary pozbawienia wolności, która to kara nie jest
przewidziana w jego sankcji. Wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i
przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w Lubartowie do
ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście zasadna, co uprawniało do jej uwzględnienia na
posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
Zgodnie z art. 216 § 1 k.k., kto znieważa inną osobę w jej obecności albo
choćby pod jej nieobecność, lecz publicznie lub w zamiarze, aby zniewaga do osoby
tej dotarła, podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności. W świetle treści tego
unormowania, stanowiącego podstawę skazania i wymiaru kary za trzeci z
przypisanych oskarżonemu czynów, oczywiste jest to, że za to przestępstwo nie było
możliwe wymierzenie M. K. kary pozbawienia wolności. Orzeczenie tego rodzaju kary
stanowiło zatem oczywistą i rażącą obrazę prawa materialnego. Konieczne stało się
więc uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w Lubartowie w zaskarżonej części i
przekazanie sprawy Sądowi meriti w tym zakresie do ponownego rozpoznania. Na
koniec wolno zauważyć, że rozstrzygnięcie to doprowadziło do uchylenia z mocy
prawa orzeczenia kary łącznej pozbawienia wolności (pkt V sentencji wyroku Sądu I
instancji), której wymiar będzie musiał zostać określony na nowo, co też uzasadniało
sformułowanie w kasacji jej kierunku na niekorzyść oskarżonego.
Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.
[J.J.]
[a.ł]
II KK 11/25
4
Kazimierz Klugiewicz Jerzy Grubba Marek Pietruszyński
