|
3.1.
|
Oskarżyciel publiczny zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść zapadłego orzeczenia, polegający na uznaniu, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dostarczył wystarczających podstaw do uznania, że oskarżony M. M. (1) swoim zachowaniem zarzucanym w pkt II zrealizował znamiona czynu karalnego, choćby zawartego w art. 286 § 1 k.k., w sytuacji gdy analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku zgoła przeciwnego.
|
☒ zasadny
☐ częściowo zasadny
☐ niezasadny
|
|
Zarzut jest w pełni uzasadniony.
Przypomnieć należy, iż zaskarżonym wyrokiem Sąd Rejonowy w Krośnie w pkt I uznał oskarżonego M. M. (1) za winnego przestępstwa kradzieży biżuterii na szkodę A. B., tj. przestępstwa z art. 278 § 1 k.k., zaś w pkt IV uniewinnił oskarżonego od zarzucanego mu przestępstwa przywłaszczenia powierzonych pieniędzy w kwocie 4.539,34 zł na szkodę A. B., tj. od przestępstwa z art. 284 § 2 k.k.
O ile słusznie Sąd Orzekający uznał, iż do przywłaszczenia przez oskarżonego powierzonych mu przez A. B. pieniędzy nie mogło dojść, a to ze względu na fakt, iż na skutek udzielonych oskarżonemu przez nią pożyczek, środki te stanowiły jego własność, zatem nie mógł on dopuścić się przywłaszczenia rzeczy stanowiących jego własność, w sytuacji gdy przedmiotem czynności wykonawczej przestępstwa z art. 284 § 2 k.k. może być wyłącznie cudza rzecz ruchoma (pieniądze), o tyle uniewinnienie oskarżonego od zarzutu realizacji przestępstwa w ramach tego samego zdarzenia faktycznego, jawi się jako co najmniej przedwczesne.
W pełni zasadnie oskarżyciel publiczny podnosi, iż błędnie Sąd Orzekający wyszedł z założenia, iż poczynione w sprawie ustalenia faktyczne, w zakresie zarzutu II aktu oskarżenia, dotyczącego przywłaszczenia pieniędzy, pozwalały na wydanie orzeczenia uniewinniającego, przy jednoczesnym braku podstaw do przypisania oskarżonemu przestępstwa oszustwa z art. 286 § 1 k.k.. Tym samym ustalenia faktyczne w powyższym zakresie okazały się błędne.
Oskarżony M. M. (1), składając wyjaśnienia w postępowaniu przygotowawczym (k. 31), potwierdził fakt pożyczania od pokrzywdzonej pieniędzy. Jednocześnie wskazał, iż miał świadomość, że pieniędzy tych nie odda. Z jego wyjaśnień wynika zatem, iż w chwili zaciągania pożyczek nie miał zamiaru ich zwrotu, wprowadzając pokrzywdzoną tym samym w błąd i doprowadzając ją do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Powyższe wskazuje, iż oskarżony M. M. (1) swoim zachowaniem mógł zrealizować znamiona przestępstwa oszustwa z art. 286 § 1 k.k., zgodnie z którym penalizacji podlega ten, kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania, czego Sąd Orzekający nie dostrzegł. Nie winno przy tym budzić wątpliwości, iż ubiegając się o udzielenie pożyczek oskarżony działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej.
|
|
Wniosek jest oczywiście uzasadniony.
Sąd Orzekający, uniewinniając oskarżonego M. M. (1) od popełnienia przestępstwa z art. 284 § 2 k.k., wprawdzie rozważał, czy zachowanie oskarżonego nie zrealizowało znamion innego przestępstwa, w niniejszej sprawie przestępstwa oszustwa z art. 286 § 1 k.k., jednakże rozważania te nie okazały się dość wnikliwe. Rozstrzygnięcie zatem w przedmiocie uniewinnienia jest co najmniej przedwczesne, a tym samym podlega uchyleniu i w tym zakresie sprawa przekazaniu Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
|