| |
oskarżony jako podmiot wnoszący apelację we własnym imieniu, zgodnie z art. 427 § 2 kpk nie miał obowiązku formułowania zarzutów stawianych skarżonemu rozstrzygnięciu. Natomiast w treści apelacji (k. 210-210v) skarżący wskazał, iż:
- to on jako pierwszy złożył pozew rozwodowy, ponieważ jego żona, pokrzywdzona E. M., kilkukrotnie zdradzała go od kwietnia 2022 roku z M. D.,
- córki, pokrzywdzone W. M. oraz K. M., o wszystkim się dowiedziały i ukrywały to przed nim,
- w tym okresie, oskarżony otrzymywał groźby telefoniczne od M. D., zaczęły się kradzieże, wyciąganie z domu drogocennych rzeczy przez E. M.,
- z prywatnego śledztwa prowadzonego przez oskarżonego wynika, że E. M. z M. D. przeznaczali skradzione rzeczy na używki,
- w listopadzie 2022 roku E. M. proponowała oskarżonemu, że przywiezie mu trawkę do palenia,
- w lipcu i sierpniu 2023 roku E. M. nasyłała swoich kolegów, były kradzieże ciągnika i innych rzeczy, włamanie do domu, kradzież pieniędzy,
- E. M. zniszczyła telewizor plazmowy,
- pokrzywdzone E. M., W. M. oraz K. M. cały czas kłamią i chodzi im tylko o pieniądze.
|
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
|
|
- wniesiony środek odwoławczy był bezzasadny i nie zasługiwał na uwzględnienie. Oskarżony w apelacji osobistej nie wskazał żadnych konkretnych uchybień i nie wykazał powodów, dlaczego nie zgadza się z zaskarżonym wyrokiem wyrażając jedynie swoje subiektywne zdanie na temat pokrzywdzonych i ich wiarygodności stwierdzając, że wszystkie one kłamią.
- poddając zaskarżony wyrok kontroli instancyjnej Sąd Okręgowy nie stwierdził, aby materiał dowodowy zgromadzony w sprawie został oceniony w sposób niezgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7 kpk. W przedmiotowej sprawie brak było podstaw do kwestionowania wiarygodności relacji pokrzywdzonych. Sąd Rejonowy słusznie ocenił zeznania E. M. jako wiarygodne w całości. Świadek opisała jak wyglądała atmosfera w domu, jak układały się relacje pomiędzy świadkiem a oskarżonym, jak również oskarżonym a córkami K. i W.. Bez wątpienia zachowania, na które wskazywała pokrzywdzona, nosiły znamiona znęcania się i nie sposób ich uznać za zwyczajowe. Sąd obdarzył walorem wiarygodności również zeznania pokrzywdzonej odnosząc się do gróźb jakie oskarżony miał formułować pod jej adresem. Pokrzywdzona zeznała, że otrzymywała od oskarżonego wiadomości sms o treści: „
zginiesz za ten ciągnik, twoje dni i godziny są policzone”. Ponadto oskarżony nagrywał również krótkie wiadomości głosowe zawierające groźby kierowane pod adresem E. M.. Zarówno wiadomości SMS jak i nagrania głosowe nagrane na płytę CD znajdują się w aktach sprawy i stanowią wiarygodny dowód treści formułowanych przez oskarżonego gróźb. Świadek W. M. opisała zachowanie S. M. wobec niej, matki i najbliższych. Zeznała, że oskarżony zakręcał wodę, gasił światło, wyzywał „
od nierobów”, jak też wyzywał świadka słowami wulgarnymi, utrudniał odpoczynek, nie dawał się uczyć. Jak zeznała świadek nawet w miejscu pracy oskarżony potrafił przychodzić i oczerniać córkę mówiąc, że jest
złodziejką. Świadek K. M. zeznając przed Sądem bardzo emocjonalnie opisywała sytuację jaka miejsce w ich domu. Przyznała, że w stosunku do niej, matki i siostry W. z ust oskarżonego padały wulgaryzmy, wyzwiska, w domu dochodziło do awantur, które oskarżony wszczynał bez powodu.
- na marginesie należy wskazać, że stopień szczegółowości rozważań sądu odwoławczego, w wykonaniu jego obowiązku wynikającego z art. 457 § 3 kpk, uzależniony jest od jakości wywodów zawartych w uzasadnieniu wyroku sądu pierwszej instancji oraz we wniesionym środku odwoławczym i w zależności od meritum sprawy może przybrać formę bardziej lub mniej rozbudowanego wywodu. W większości przypadków wystarczające jest zwykle wskazanie głównych powodów niepodzielania argumentów apelacji, a następnie odesłanie do szczegółów uzasadnienia wyroku sądu I instancji. Wprawdzie na sądzie odwoławczym ciąży obowiązek rozpoznania wszystkich wniosków i zarzutów wskazanych w środku odwoławczym, nie oznacza to jednak bezwzględnego wymogu szczegółowego umotywowania każdego argumentu. Jeżeli sąd odwoławczy podziela w pełni dokonaną przez Sąd I instancji ocenę dowodów, może zaniechać szczegółowego odnoszenia się w uzasadnieniu swojego wyroku do zarzutów apelacji, gdyż byłoby to zbędnym powtórzeniem argumentacji tego sądu (tak w postanowieniu Sądu Najwyższego z 26 marca 2009 r., II KK 276/08, LEX nr 491347).
- w ocenie Sądu Okręgowego, twierdzenia skarżącego, w których zarzuca pokrzywdzonym kłamstwo są całkowicie sprzeczne z zasadami rozumowania i doświadczeniem życiowym, a przy tym stanowią jedynie nieudolną polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu
meriti wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, artykułując przy tym zupełnie błędne i niemające odzwierciedlenia w stanie faktycznym sprawy twierdzenia, np. w odniesieniu do znajomości pokrzywdzonej E. M. z M. D., nasyłania przez nią kolegów, aby szkodzili oskarżonemu oraz stosowanie przez nią używek. Twierdzenia S. M. podniesione w apelacji nie zostały procesowo udowodnione, w związku z powyższym zostały ocenione jedynie jako polemika z prawidłowymi ustaleniami faktycznymi poczynionymi w przedmiotowej sprawie.
- na marginesie należy wskazać, że aby krytyka zaskarżonego orzeczenia była skuteczna, apelujący musi wskazać, nazwać chociażby własnymi słowami, zarzucane uchybienia powodujące, iż nie zgadza się z zaskarżonym wyrokiem i w jaki sposób, oczywiście w jego ocenie, zarzucane uchybienia wpłynęły na treść tegoż orzeczenia oraz jaką dokładnie jego zdaniem, inną aniżeli pierwszoinstancyjna, treść powinien mieć zaskarżony przez niego wyrok. Jeśli oskarżony poprzestaje na wskazywaniu sytuacji, które potencjalnie mogły mieć miejsce w okresie nieobjętym nawet zarzutem aktu oskarżenia w przedmiotowej sprawie, nie może oczekiwać, że jego apelacja zostanie uwzględniona.
|