II K 38/25

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 38/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może
ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343,
art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie
o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji
zawartych w częściach 3–8 formularza.

1. USTALENIE FAKTÓW

1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie
przypisano)

1. 

G. K.

1. tożsamy z zarzucanym w pkt 1 aktu oskarżenia

2. tożsamy z zarzucanym w pkt 2 aktu oskarżenia

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

1.  G. K. 4 marca 2024 roku stawił się w Komendzie Powiatowej Policji w W. celem złożenia zeznań w charakterze świadka w sprawie prowadzonej przez Wydział Kryminalny tej jednostki Policji, dotyczącej czynu z art. 208 kk. G. K. został wezwany do pokoju służbowego o numerze 302, zajmowanego przez asp. szt. T. M.. To pomieszczenie sąsiaduje z pokojem o numerze (...), zajmowanym przez asp. szt. P. P.. Już w trakcie oczekiwania na korytarzu, G. K. był pobudzony i nerwowy na widok przechodzącego obok P. P.. Po wejściu do pokoju nr (...) i rozpoczęciu przesłuchania, G. K. wypowiedział w obecności T. M. następujące słowa: „tego to zajebię, zajebię go, wiem gdzie mieszka, wiem czym jeździ, załatwię go”, wskazując ręką w kierunku pokoju zajmowanego przez P. P.. Następnie T. M. dopytał G. K. o to, kto jest adresatem tych słów, po czym G. K. doprecyzował, że chodziło mu o P. P.. Drzwi wejściowe do pokoju (...) były w tym czasie zamknięte.

Po zakończeniu czynności procesowych, T. M. pouczył G. K. o możliwych konsekwencjach takiego zachowania i o karalności czynu z art. 190 § 1 kk oraz o konieczności poinformowania P. P. o fakcie kierowania pod jego adresem gróźb karalnych, co też uczynił niezwłocznie po wyprowadzeniu świadka z budynku.

Groźby kierowane przez G. K. wzbudziły u P. P. uzasadnioną obawę że będą spełnione. G. K. wypowiadał je z przekonaniem, że informacja o nich dotrze do adresata. Ponadto z jego słów wynika, że posiadał wiedzę na temat życia prywatnego osoby, której groził.

wyjaśnienia oskarżonego G. K.

zeznania świadka P. P.

zeznania świadka T. M.

k. 73

k. 2v-3v, 115v-116

k. 39v-40

2.  Na dzień 30 września 2024 roku został wyznaczony termin rozprawy przed Sądem Rejonowym w Wąbrzeźnie w sprawie, w której G. K. występował w charakterze pokrzywdzonego. Na ten termin rozprawy został wezwany w charakterze świadka asp. szt. P. P. – funkcjonariusz Policji, który prowadził postępowanie przygotowawcze z zawiadomienia G. K.. G. K. pojawił się przed salą rozpraw wraz ze swoim pełnomocnikiem - adwokatem M. K.. P. P. także przyszedł do budynku sądu i usiadł na ławce przed salą rozpraw, w odległości kilku metrów od G. K. i jego pełnomocnika. Krótko po przybyciu asp. szt. P. P., G. K. trzykrotnie wypowiedział w jego kierunku słowa „cwelu jebany ujebałeś mi sprawę”, jednocześnie wykonując wulgarny gest palcami pod jego adresem. Uczynił to w obecności co najmniej kilku postronnych osób, oczekujących na sądowym korytarzu, wśród których byli adwokaci oraz wezwani świadkowie i strony. Część z tych osób, w tym także P. P. zaczęła uspokajać G. K. i upominać go o stosowne zachowanie. G. K. przestał zachowywać się agresywnie dopiero po tym, jak przesiadł się na inną ławkę w większym oddaleniu od pokrzywdzonego i stracił z nim kontakt wzrokowy. G. K. działał publicznie i bez powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego.

wyjaśnienia oskarżonego G. K.

zeznania świadka P. P.

zeznania świadka H. R.

zeznania świadka M. S.

zeznania świadka K. K.

zeznania świadka A. Ś.

zeznania świadka J. S.

zapis nagrania kamery monitoringu wewnętrznego Sądu Rejonowego w Wąbrzeźnie wraz z protokołem oględzin

dokumentacja fotograficzna

k. 61

k. 2v-3v, 115v-116

k. 13v

k. 17v

k. 21v

k. 25v

k. 50v

k. 12 (płyta w kopercie), k. 31-32v

k. 33-38

3.  G. K. w czasie popełnienia przypisanych mu czynów miał zachowaną zdolność do rozumienia ich znaczenia i kierowania swoim postępowaniem.

opinia sądowa psychiatryczno - psychologiczna

k. 76 - 77

4.  G. K. urodził się w (...) roku. Jest kawalerem, nie ma dzieci. Ma wykształcenie średnie, z zawodu jest ślusarzem - mechanikiem. Jest zatrudniony w firmie (...) jako operator maszyn na podstawie umowy o pracę z tytułu której osiąga dochód w wysokości ok. 3800 zł netto. Nie posiada żadnego majątku. Leczy się w (...) w W., odbywa wizyty co 4-5 miesięcy. Dotychczas 2 razy hospitalizowany na oddziale psychiatrycznym szpitala w G.. Ma rozpoznane specyficzne zaburzenia osobowości, zaburzenia stresowe pourazowe i przebytą reakcję na stres. Nie był uprzednio karany.

dane o podejrzanym

informacja z Krajowego Rejestru Karnego

informacja z Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych

informacja ze Starostwa Powiatowego w W.

dokumentacja medyczna

k. 55

k. 43

k. 44

k. 45

k. 74 (koperta)

1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie
przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

2. OCENA DOWODÓW

2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1 – 1.1.2

wyjaśnienia oskarżonego G. K.

Oskarżony w złożonych w charakterze podejrzanego wyjaśnieniach początkowo nie przyznawał się do czynu zarzucanego mu w pkt 1 aktu oskarżenia. Podczas drugiego przesłuchania zmienił jednak swoje stanowisko i przyznał się do jego popełnienia. Zmianę wyjaśnień uzasadnił niepamięcią wynikającą ze stanu zdrowia psychicznego po opuszczeniu szpitala. G. K. od początku przyznawał się natomiast do drugiego z zarzucanych mu przestępstw. Oskarżony potwierdził, że znieważył funkcjonariusza Policji asp szt. P. P. na korytarzu sądowym w obecności innych osób. Wyjaśnił, że zdenerwowała go rozmowa jaką P. P. przeprowadzał z obrońcą oskarżonego w dotyczącej go sprawie karnej, która wiąże się dla niego z silnymi emocjami.

Wyjaśnienia oskarżonego złożone w charakterze podejrzanego nie budzą wątpliwości i korespondują z zeznaniami świadków H. R., P. P., T. M., M. S., K. K., A. Ś. i J. S. oraz z pozostałym materiałem dowodowym uznanym za wiarygodny.

Przed Sądem oskarżony nie złożył wyjaśnień, gdyż prawidłowo zawiadomiony nie stawił się na termin rozprawy i nie usprawiedliwił nieobecności.

1.1.1 - 1.1.2

zeznania świadka P. P.

Sąd w całości dał wiarę zeznaniom świadka funkcjonariusza Policji asp. szt. P. P., występującego również w charakterze pokrzywdzonego. Zeznania tego świadka były jasne, konsekwentne, logiczne, wewnętrznie spójne. Zarówno w toku postępowania przygotowawczego jak i przed Sądem świadek ten zeznawał w sposób konsekwentny i niezmienny.

Jego zeznania znajdują potwierdzenie w wyjaśnieniach oskarżonego i zeznaniach wszystkich pozostałych świadków, jak również dowodach z nagrań monitoringu oraz dokumentacji zdjęciowej. Brak jest podstaw do uznania, że ustalili oni wspólną wersję, by pomówić oskarżonego. Sąd nie dopatrzył się żadnych okoliczności, które mogłyby poddać w wątpliwość prawdziwość relacji pokrzywdzonego. Podkreślić należy, że oskarżony nie zaprzeczał, że znieważył pokrzywdzonego wulgarnymi słowami na korytarzu sądu oraz groził mu w budynku KPP W. pośrednio przez innego funkcjonariusza, podnosił jedynie, że był to efekt emocji wywołanych postawą pokrzywdzonego.

Nie budziło również wątpliwości Sądu, że groźby wypowiadane przez oskarżonego 4 marca 2024 roku wzbudzały u pokrzywdzonego obawę, że zostaną spełnione. Pokrzywdzony i oskarżony znali się z racji prowadzonego przez asp. szt. P. P. postępowania przygotowawczego o czyn popełniony na szkodę oskarżonego. Oskarżony wypowiadał słowa, z których wynikało, że zna miejsce zamieszkania pokrzywdzonego i wie jakim pokrzywdzony jeździ samochodem. P. P. zeznał, że po 4 marca 2024 roku pod jego domem pojawiały się obce osoby, przejeżdżające samochodem i obserwujące jego posesję w godzinach wieczornych. Dlatego też w ocenie Sądu obawę pokrzywdzonego, że wypowiadane wobec niego groźby zostaną spełnione należy uznać za w pełni uzasadnioną. Za taką oceną przemawiają również zasady doświadczenia życiowego. Przeciętny człowiek o podobnych do ofiary cechach osobowości, psychiki, intelektu i umysłowości, w analogicznych warunkach oraz okolicznościach pobocznych, według wszelkiego prawdopodobieństwa uznałby te groźby za realne i wzbudzające obawę.

1.1.1

zeznania świadka T. M.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka T. M. w całości. Świadek ten jest funkcjonariuszem Komendy Powiatowej Policji w W.. Zeznawał wyłącznie w toku postępowania przygotowawczego. Relacjonował on w sposób odpowiadający rzeczywistości, nie dążąc do nadmiernego obciążania oskarżonego.

Był on jedynym bezpośrednim świadkiem zdarzenia z 4 marca 2024 roku, gdy przesłuchiwał G. K. w swoim gabinecie i wówczas w jego obecności oskarżony wypowiedział groźby karalne pozbawienia życia pod adresem innego funkcjonariusza – P. P.. Jego zeznania znajdują potwierdzenie w zeznaniach P. P. i wyjaśnieniach oskarżonego. Sąd nie dopatrzył się żadnych okoliczności, które mogłyby poddać w wątpliwość prawdziwość jego relacji. T. M. zeznawał w ocenie Sądu wyłącznie to, co było mu wiadome i co rzeczywiście się wydarzyło.

1.1.2

1.1.2

1.1.2

1.1.2

1.1.2

zeznania świadka H. R.

zeznania świadka M. S.

zeznania świadka K. K.

zeznania świadka A. Ś.

zeznania świadka J. S.

Świadkowie H. R., M. S., K. K., A. Ś. i J. S. byli bezpośrednimi świadkami zdarzenia z dnia 30 września 2024 roku. Świadkowie zgodnie zeznali, że G. K. publicznie i bez powodu znieważył funkcjonariusza Policji asp. szt. P. P. podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych. Sąd uznał ich zeznania za w pełni wiarygodne, ponieważ były bezstronne, a Sąd nie dopatrzył się żadnych okoliczności, które mogłyby poddać w wątpliwość prawdziwość ich relacji.

1.1.3

opinia sądowa psychiatryczno - psychologiczna

W toku prowadzonego dochodzenia dopuszczono dowód z opinii biegłych sądowych w osobach lekarzy psychiatrów lek med. P. M. i lek. med. E. K. oraz psychologa W. P. na okoliczność stanu zdrowia psychicznego G. K. oraz jego poczytalności w czasie czynów. Biegli stwierdzili, że G. K. nie cierpi na chorobę psychiczną, jego poczytalność w czasie czynów nie była zniesiona ani w żadnym stopniu ograniczona. Oskarżony miał zachowaną zdolność do rozumienia znaczenia czynów i pokierowania swoim postępowaniem.

Opinia ta w ocenie Sądu jest w pełni fachowa i sporządzona z dochowaniem należytej staranności. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania płynących z niej wniosków, zatem uznał ją za w pełni przydatną i wiarygodną.

1.1.2

1.1.2

1.1.4

1.1.4

1.1.4

1.1.4

1.1.4

zapis nagrania kamery monitoringu wewnętrznego Sądu Rejonowego w Wąbrzeźnie wraz z protokołem oględzin

dokumentacja fotograficzna

dane o podejrzanym

informacja z Krajowego Rejestru Karnego

informacja z Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych

informacja ze Starostwa Powiatowego w W.

dokumentacja medyczna

Jako wiarygodne Sąd ocenił wskazane dowody z dokumentów. Brak było podstaw do podważenia ich autentyczności.

2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia
dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt
1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Oskarżony

3.1.Podstawa prawna
skazania albo warunkowego
umorzenia postępowania
zgodna z zarzutem

1, 3

G. K.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemu w pkt 1 aktu oskarżenia:

W art. 190 § 1 kk zostało ujęte przestępstwo groźby karalnej. Od groźby karalnej należy jednak odróżnić groźbę bezprawną, która jest pojęciem szerszym, obejmującym zarówno groźbę popełnienia przestępstwa (groźba karalna), jak i groźbę spowodowania postępowania karnego lub rozgłoszenia wiadomości uwłaczającej czci zagrożonego, lub jego osoby najbliższej. Sprawca podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Przestępstwo jest ścigane z urzędu na wniosek pokrzywdzonego.

Czynność sprawcza omawianego przestępstwa polega na grożeniu innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub osoby dla niej najbliższej. Groźba jest zatem zapowiedzią spowodowania określonej dolegliwości, tj. wykonania czegoś, co zagrożony odczuje jako przykrość (krzywdę), a co wzbudzi u osoby zagrożonej uzasadnione poczucie obawy, że może się realnie zdarzyć. Groźba jest zatem rodzajem oddziaływania na psychikę ofiary przez przedstawienie jej zła (szkody), które ją spotka ze strony sprawcy lub innej osoby, na którą sprawca ma realny wpływ, i jest zdolny ją w bliżej nieokreślonym czasie wypełnić.

Przestępstwo groźby karalnej zostaje dokonane tylko wtedy, gdy groźba wzbudza w ofierze uzasadnioną obawę jej spełnienia, jest to więc przestępstwo materialne (post. SN z 16.2.2010 r., V KK 351/09, Biul. PK 2010, Nr 3, poz. 36). Do jego znamion należy bowiem wystąpienie skutku polegającego na wzbudzeniu u adresata groźby uzasadnionej obawy, że zostanie ona spełniona. Dopiero z tą chwilą można uznać przestępstwo groźby karalnej za dokonane.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że tłem zdarzeń objętych niniejszym postępowaniem jest fakt, że G. K. żywi urazę do P. P. – funkcjonariusza, który prowadził sprawę, w której oskarżony występował w charakterze pokrzywdzonego. Nie może pogodzić się z tym, że postępowanie to nie przebiegło po myśli oskarżonego. W dniu 4 marca 2024 roku w czasie przesłuchania w innej sprawie niż ta, którą prowadził P. P., wezwany w charakterze świadka do biura asp. szt. T. M. oskarżony, mając na myśli P. P., powiedział ,,tego to zajebię, zajebię go, wiem gdzie mieszka, wiem czym jeździ, załatwię go” (groźba popełnienia przestępstwa pozbawienia życia pokrzywdzonego). Oskarżony w złożonych wyjaśnieniach w zasadzie przyznał, że mógł wypowiedzieć takie słowa. W ocenie Sądu oskarżony zdawał sobie sprawę, że słowa te dotrą do adresata, gdyż wypowiedział je w obecności innego funkcjonariusza z tego samego pionu i zarazem kolegi z pracy P. T. M..

,,Należy zatem przypomnieć, że dla realizacji znamion przestępstwa z art. 190 § 1 k.k. nie jest wymagane, aby sprawca miał rzeczywiście zamiar wykonać groźbę lub by podjął jakiekolwiek działania zmierzające do natychmiastowego spełnienia swej groźby. Wystarczy wykazać, że groźba, subiektywnie, a więc w odbiorze osoby zagrożonej, wywołała obawę jej spełnienia, a następnie fakt ten należy zweryfikować, poprzez obiektywne stwierdzenie, czy zagrożony, istotnie mógł w danych okolicznościach, w ten sposób, odebrać tę groźbę” (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2017 r. III KK 251/17, LEX nr 2408301).

W ocenie Sądu, oskarżony G. K. wzbudził u pokrzywdzonego obawę spełnienia wypowiadanych gróźb. Obawa ta była uzasadniona obiektywnie wieloma okolicznościami. Wskazać należy, że od dłuższego czasu G. K. zachowywał się w sposób niewłaściwy w stosunku do P. P., pomawiając go wielokrotnie i donosząc na niego do przełożonych. Ponadto pokrzywdzony po zdarzeniu z 4 marca 2024 roku czuł się śledzony przez nieznane osoby, co mogło mieć związek z zachowaniem pokrzywdzonego. Niewątpliwie dodatkowo wskazywało to na to, że oskarżony rzeczywiście może planować realizację swoich gróźb. Niewątpliwie zatem groźby wypowiadane przez oskarżonego uzasadniały realną obawę, że będą spełnione. Należy zaznaczyć, że dla oceny obawy P. P. w niniejszej sprawie bez żadnego znaczenia pozostaje fakt, że zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa P. P. złożył dopiero 1 października 2024 roku, a zatem dzień po zdarzeniu ujętym w pkt 2 aktu oskarżenia. Brak natychmiastowej reakcji nie potwierdza jeszcze braku lęku u pokrzywdzonego przed spełnieniem groźby, zwłaszcza gdy pokrzywdzony rozważał złożenie zawiadomienia bezpośrednio po 4 marca 2024 roku, lecz początkowo nie uczynił tego. Zauważyć należy, że pokrzywdzony miał świadomość niezadowolenia oskarżonego z wyniku prowadzonej sprawy o pobicie i z tego względu nie złożył zawiadomienia po 4 marca 2024 roku, sądząc, że oskarżony nie jest zdolny do spełnienia gróźb. Jednakże po drugim zdarzeniu, które miało miejsce 30 września 2024 roku, pokrzywdzony już następnego dnia złożył zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa na jego szkodę przez G. K..

Wobec powyższego, należy uznać, że G. K. dopuścił się przestępstwa z art. 190 § 1 kk.

Oceniając zamiar oskarżonego przyjąć należy, że czynu tego dopuścił się umyślnie w zamiarze bezpośrednim. Oskarżony niewątpliwie rozpoznawał znaczenie i wagę swych słów oraz nie miał powodów, żeby nie przewidzieć ich konsekwencji.

W czasie popełnienia przez oskarżonego przypisanego mu czynu nie zachodziła żadna okoliczność wyłączająca jego bezprawność. Nie zachodziły również żadne okoliczności wyłączające winę oskarżonego.

Odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemu w pkt 2 aktu oskarżenia:

Art. 226 § 1 kk stanowi, że kto znieważa funkcjonariusza publicznego lub osobę do pomocy mu przybraną, podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

Nie budzi wątpliwości, że policjant asp. szt. P. P. jest funkcjonariuszem publicznym, o którym mowa w art. 226 § 1 kk. Zgodnie z art. 115 § 13 pkt 7 kk, funkcjonariuszem publicznym jest funkcjonariusz organu powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego albo funkcjonariusz Służby Więziennej. W myśl art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2, 2, ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U.2025.636 t.j. z dnia 2025.05.15), do podstawowych zadań Policji należą: ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania.

Znieważenie tych osób wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 226 § 1 KK, o ile miało miejsce podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych. Oznacza to, że znieważanie musi nastąpić w czasie pełnienia obowiązków służbowych i mieć z nimi związek. Obie te przesłanki muszą wystąpić łącznie. (Kodeks karny. Komentarz, red. prof. dr hab. R. S., rok 2021, L.).

Niewątpliwie do znieważenia asp. szt. P. P. doszło podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych – na terenie Sądu Rejonowego w Wąbrzeźnie, gdzie był przesłuchiwany w charakterze świadka w związku z pełnieniem obowiązków służbowych. Wyżej wymieniony funkcjonariusz Policji zeznawał w sprawie, którą sam wcześniej prowadził na etapie postępowania przygotowawczego. Dodatkowo sposób, w jaki oskarżony zwracał się do P. P. świadczy o tym, że oskarżony doskonale zdawał sobie sprawę, kim jest pokrzywdzony i znał go osobiście.

Znieważenie polega na uwłaczaniu czci drugiego człowieka przez okazywanie mu pogardy, ubliżanie, obraźliwe zachowanie w stosunku do niego. Chodzi o naruszenie godności człowieka. Istotą znieważenia jest okazanie pogardy, która głębiej wyraża ujemny stosunek do wartości jaką reprezentuje człowiek niż lekceważenie (W. Kulesza, Zniesławienie i zniewaga. Ochrona czci i godności osobistej człowieka w polskim prawie karnym – zagadnienia podstawowe, Warszawa 1984, s. 174). Znieważanie jest tożsame z tym określeniem użytym w art. 216 KK. Chodzi o ubliżanie, naruszające godność osobistą oraz obrażanie, obejmujące uchybienie godności poprzez wypowiadanie niepochlebnych opinii, naruszających dobre imię (R.A. Stefański, Zniewaga: pojęcie i kryteria, [w:] M. Mozgawa (red.), Przestępstwa przeciwko czci i nietykalności cielesnej, Warszawa 2013, s. 148). (Kodeks karny. Komentarz, red. prof. dr hab. R. S., rok 2021, L.)

Oskarżony w miejscu publicznym – na korytarzu Sądu Rejonowego w Wąbrzeźnie nazwał funkcjonariusza Policji P. P. ,,cwelem jebanym”. Słowa te powtórzył trzykrotnie. Mówiąc w ten sposób, niewątpliwie znieważył pokrzywdzonego i okazał mu pogardę w obecności postronnych osób. Ogólnie przyjęte oraz akceptowane normy obyczajowe przemawiają bowiem za uznaniem zwrotu ,,cwel jebany” za powszechnie obraźliwy, znieważający. Zwrócenie się do funkcjonariusza Policji - w okolicznościach niniejszej sprawy (podczas oczekiwania na wywołanie sprawy sądowej) - poprzez użycie sformułowania ,,cwel jebany” stanowiło wyraz lekceważenia i pogardy, braku szacunku. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że słowa oskarżonego ubliżały pokrzywdzonemu i godziły w jego dobre imię. Dodatkowo, podczas wypowiadania przytoczonych wyżej słów, oskarżony wykonywał w kierunku P. P. obraźliwy gest palcami, będący odzwierciedleniem nazwania drugiej osoby „cwelem”. Bez wątpienia zatem G. K. znieważył P. P. także obraźliwym gestem.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala w ocenie Sądu na przyjęcie, że oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu umyślnie z zamiarem bezpośrednim. Całokształt zachowania oskarżonego świadczy o jego lekceważącym stosunku do funkcjonariusza Policji asp. szt. P. P..

W niniejszej sprawie nie zachodzą żadne okoliczności wyłączające bezprawność oraz winę, a zatem oskarżonemu można zasadnie można było przypisać sprawstwo w odniesieniu do dokonanego przez niego występku.

Występkiem o charakterze chuligańskim, o którym mowa w art. 57a § 1 kk, zgodnie z ustawową definicją zawartą w art. 115 § 21 kk jest występek polegający na umyślnym zamachu na zdrowie, na wolność, na cześć lub nietykalność cielesną, na bezpieczeństwo powszechne, na działalność instytucji państwowych lub samorządu terytorialnego, na porządek publiczny, albo na umyślnym niszczeniu, uszkodzeniu lub czynieniu niezdatną do użytku cudzej rzeczy, jeżeli sprawca działa publicznie i bez powodu albo z oczywiście błahego powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego.

Niewątpliwie oskarżony zarzucanego mu w pkt 2 aktu oskarżenia czynu w stosunku do asp. szt. P. P. dokonał umyślnie i wykazał rażące lekceważenie porządku prawnego. Nadto miejsce i sposób jego działania mogły być i faktycznie były dostrzegalne dla nieokreślonej liczby osób. Zdarzenie miało miejsce bowiem w sądowym korytarzu. Niewątpliwie zachowanie G. K. miało zatem charakter chuligański, tj. działał publicznie i z oczywiście błahego powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego.

3.2.Podstawa prawna
skazania albo warunkowego
umorzenia postępowania
niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

3.3.Warunkowe umorzenie
postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

3.4.Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

3.5.Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

4. KARY, ŚRODKI KARNE, PRZEPADEK, ŚRODKI KOMPENSACYJNE
I ŚRODKI ZWIĄZANE Z PODDANIEM SPRAWCY PRÓBIE

Oskarżony

Punkt
rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku
odnoszący się
do przypisanego
czynu

Przytoczyć okoliczności

G. K.

1

2

3

4

5

6

7 – 8

9

- art. 190 § 1 kk przewiduje zagrożenie karą pozbawienia wolności do lat 3

- ważąc wobec oskarżonego wymiar kary, Sąd kierował się dyrektywami wskazanymi w treści przepisu art. 53 kk,

- oceniając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że orzeczenie kary pozbawienia wolności w wymiarze 4 miesięcy jest najtrafniejszym środkiem reakcji karnej, jaki można było zastosować. W ocenie Sądu kara ta w pełni zrealizuje wymogi zasad prewencji szczególnej, jak i ogólnej. Orzeczona kara będzie stanowiła dolegliwość adekwatną do popełnionego czynu, uświadomi oskarżonemu jego społeczną szkodliwość oraz skłoni go do przestrzegania porządku prawnego

- Sąd wymierzając karę miał na uwadze wysoki stopień winy oskarżonego. Oskarżony jest osobą dorosłą, nie zachodzą jakiekolwiek wątpliwości co do jego poczytalności, wobec czego w czasie czynu mógł w pełni rozpoznać jego znaczenie i pokierować swoim postępowaniem

- oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu Sąd miał na uwadze dyrektywy określone w art. 115 § 2 kk. Sąd uznał, że stopień społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego jest znaczny. Oskarżony z pełną premedytacją dopuścił się kierowania wobec pokrzywdzonego gróźb karalnych, chcąc wzbudzić w nim zagrożenie.

- jako okoliczność łagodzącą Sąd potraktował działanie sprawcy pod wpływem wzburzenia; Oskarżony w innej sprawie był pokrzywdzonym, z tego powodu leczył się psychiatrycznie i miał silne poczucie krzywdy rzekomo wywołane przez funkcjonariusza policji prowadzącego jego sprawę (pokrzywdzonego w niniejszej sprawie). Ta urojona krzywda niewątpliwie miała wpływ na zachowanie oskarżonego, choć tego zachowania nie usprawiedliwia i nie ekskulpuje.

- Sąd nie dopatrzył się żadnych okoliczności obciążających

- na podstawie art. 46 § 1 kk Sąd orzekł od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego P. P. obowiązek częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w kwocie 500 złotych, co powinno częściowo złagodzić ujemne przeżycia pokrzywdzonego.

przestępstwo z art. 226 § 1 kk zagrożone jest grzywną, karą ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku

- wymierzając oskarżonemu karę Sąd miał na uwadze dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 kk

- oceniając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że orzeczenie kary pozbawienia wolności w wymiarze 3 miesięcy jest najtrafniejszym środkiem reakcji karnej, jaki można było zastosować. W ocenie Sądu kara ta w pełni zrealizuje wymogi zasad prewencji szczególnej, jak i ogólnej. Orzeczona kara będzie stanowiła dolegliwość adekwatną do popełnionego czynu, uświadomi oskarżonemu jego społeczną szkodliwość oraz skłoni go do przestrzegania porządku prawnego

- Sąd wymierzając karę miał na uwadze znaczny stopień winy oskarżonego. Oskarżony jest osobą dorosłą, nie zachodzą jakiekolwiek wątpliwości co do jego poczytalności, wobec czego w czasie czynu mógł w pełni rozpoznać jego znaczenie i pokierować swoim postępowaniem

- oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu Sąd miał na uwadze dyrektywy określone w art. 115 § 2 kk. Sąd uznał, że stopień społecznej szkodliwości czynów popełnionego przez oskarżonego jest znaczny.

Oskarżony używał wobec funkcjonariusza Policji słów wulgarnych, obraźliwych oraz wykonał w jego kierunku obraźliwy gest. Dał tym samym dowód na to, że nie szanuje powagi funkcjonariusza publicznego.

- jako okoliczność obciążającą Sąd potraktował sposób działania oskarżonego, prowadzący do poniżenia pokrzywdzonego,

- jako okoliczność łagodzącą Sąd potraktował działanie sprawcy pod wpływem usprawiedliwionego okolicznościami wzburzenia,

na podstawie art. 57a § 2 kk w zw. z art. 46 § 1 kk Sąd orzekł od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego P. P. obowiązek częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w kwocie 500 złotych, co powinno częściowo złagodzić ujemne przeżycia pokrzywdzonego

na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 kk Sąd orzeczone powyżej w pkt 1 oraz 3 wyroku jednostkowe kary pozbawienia wolności połączył i wymierzył oskarżonemu karę łączną 5 miesięcy pozbawienia wolności.

Sąd miał na względzie prewencyjne dyrektywy wymiaru kary i związek podmiotowo - przedmiotowy zachodzący pomiędzy czynami. Oskarżony popełnił przestępstwa w dwóch różnych miejscach, nie zachodził między nimi bliski związek czasowy oraz były skierowane przeciwko innym dobrom prawnym.

Za zastosowaniem zasady asperacji przemawiała potrzeba uwzględnienia prewencyjnego oddziaływania kary, tak w znaczeniu prewencji indywidualnej, jak i ogólnej.

W ocenie Sądu kara w orzeczonym wymiarze jest adekwatna do stopnia zawinienia oskarżonego, uzmysławia oskarżonemu naganność oraz niedopuszczalność podobnych zachowań.

- zgodnie z art. 69 § 1 kk, zawieszając G. K. wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności Sąd zważył na to, że jej wymiar nie przekracza 1 roku, w czasie popełnienia przestępstwa oskarżony nie był skazany na karę pozbawienia wolności oraz że jest to wystarczające dla osiągnięcia wobec niego celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. Sąd miał na uwadze także przesłanki wskazane w art. 69 § 2 kk. Sąd wyraża przekonanie, że wykonanie kary bezwzględnego pozbawienia wolności nie jest niezbędne dla resocjalizacji oskarżonego, zatem w ocenie Sądu wystąpiła przesłanka z art. 69 § 4 kk, to jest szczególnie uzasadniony wypadek, w którym można zawiesić wykonanie kary za czyn o charakterze chuligańskim. Sąd miał też na uwadze, że oskarżony nie był wcześniej karany.

- na podstawie art. 70 § 1 kk Sąd wyznaczył okres próby na 2 lata. W ocenie Sądu, wskazany okres próby będzie wystarczający do osiągnięcia celu instytucji probacji, jak również pozwoli zweryfikować trafność prognozy kryminologicznej postawionej wobec oskarżonego, a jednocześnie skontrolować postawę i zachowanie oskarżonego w tym czasie.

- dla wzmożenia kontroli zachowania oskarżonego w wyznaczonym okresie próby, Sąd na podstawie art. 72 § 1 pkt 4 kk zobowiązał oskarżonego do wykonywania pracy zarobkowej, a na podstawie art. 73 § 1 kk oddał oskarżonego pod dozór kuratora sądowego w okresie próby.

Zawieszając wykonanie kary, Sąd na podstawie art. 71 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego dodatkową karę 120 stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej grzywny za równoważną kwocie 10 zł. Karę grzywny przewiduje bowiem przepis art. 226 § 1 kk, stanowiący jedną z podstaw prawnych skazania oskarżonego, zaś orzeczenie kary grzywny obok kary pozbawienia wolności na innej podstawie nie było możliwe. Orzeczenie grzywny obok kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania będzie stanowiło dla oskarżonego dodatkową dolegliwość, która spełni cele zapobiegawcze kary i nie będzie dla oskarżonego nadmiernym obciążeniem finansowym.

5. INNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU

Oskarżony

Punkt
rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku
odnoszący się
do przypisanego
czynu

Przytoczyć okoliczności

G. K.

10

na podstawie art. 230 § 2 kpk (a contrario) Sąd nakazał pozostawić w aktach sprawy dowód rzeczowy w postaci płyty, szczegółowo opisany w wykazie dowodów rzeczowych i śladów kryminalistycznych nr I/93/24/P na k. 64 akt sprawy a przechowywany w kopercie na k. 12 akt sprawy

6. INNE ZAGADNIENIA

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował
określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez
stronę

7. KOSZTY PROCESU

Punkt

rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

11

Na podstawie art. 627 kpk Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Wąbrzeźnie kwotę 240 zł opłaty oraz kwotę 791,02 zł tytułem wydatków w sprawie. Zdaniem Sądu uiszczenie tych kosztów nie będzie dla oskarżonego nadmiernie uciążliwe.

8. PODPIS