II CSKP 746/23
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
11 czerwca 2025 r.
SSN Marcin Łochowski (przewodniczący)
SSN Agnieszka Jurkowska-Chocyk (sprawozdawca)
SSN Piotr Telusiewicz
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 11 czerwca 2025 r. w Warszawie
skargi kasacyjnej C. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu
z 11 czerwca 2021 r., I AGa 99/21,
w sprawie z powództwa C. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.
przeciwko C1 spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w N.
o stwierdzenie nieważności, ewentualnie o uchylenie uchwał,
1. oddala skargę kasacyjną;
2. zasądza od C. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.
na rzecz C1 spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w N. 540 zł
(pięćset czterdzieści) złotych kosztów postępowania kasacyjnego.
A.W.
Agnieszka Jurkowska-Chocyk
Marcin Łochowski Piotr Telusiewicz
II CSKP 746/23
2
UZASADNIENIE
W pozwie wniesionym do Sądu Okręgowego w Opolu C. spółka z ograniczoną
odpowiedzialnością w W., jako wspólnik pozwanej C1 spółki z ograniczoną
odpowiedzialnością w N., domagała się stwierdzenia nieważności uchwał
wspólników spółki C1 z 23 września 2019 r. o przedłużeniu kadencji członków
zarządu oraz odwołaniu z zarządu V.V., ewentualnie uchylenia tych uchwał.
Wyrokiem z 11 stycznia 2021 r. Sąd Okręgowy w Opolu oddalił powództwo
(pkt I i II) i rozstrzygnął o kosztach procesu (pkt III), a wyrokiem z 11 czerwca 2021 r.
Sąd Apelacyjny we Wrocławiu oddalił apelację powódki (pkt 1) i rozstrzygnął
o kosztach postępowania apelacyjnego (pkt 2).
Z poczynionych w sprawie ustaleń, zaakceptowanych przez Sąd Apelacyjny
wynika, że C. spółka z o.o. w W. (dalej: „C.”), J.P. oraz A.G. byli wspólnikami C1
spółki z o.o. (dalej: „C1”). Powódka miała 200 udziałów a pozostałe wspólniczki po
100 udziałów.
Zgromadzenie zwyczajne wspólników, wyznaczone na godzinę 10:00
23 września 2019 r. zostało przerwane celem skorygowania sprawozdania
przygotowanego przez V.V. i odroczono je do 30 września 2019 r. Przeprowadzone
zostało natomiast zgromadzenie nadzwyczajne. Obecni na nim wspólnicy – J.P. i
A.G. − w głosowaniu tajnym podjęli uchwałę o odwołaniu V.V. z zarządu spółki.
W dniu 30 września 2019 r. kontynuowano zgromadzenie przerwane
23 września i przeprowadzono zgromadzenie zwołane przez V.V. W żadnym z nich
nie wzięła udziału C. Zgromadzenie podjęło m.in. uchwałę o przedłużeniu kadencji
członkom zarządu J.P. oraz A.W.
Spółka C. została przez sąd rejestrowy wykreślona z KRS jako wspólnik C1.
Postanowienie w tym przedmiocie uprawomocniło się przed datą wyrokowania przez
Sąd Apelacyjny.
Sąd Apelacyjny, mimo uznania za uzasadnione części zarzutów
podniesionych w apelacji powódki, przyjął ostatecznie, że podstawą do oddalenia
powództwa i w związku z tym również apelacji jest art. 250 k.s.h. Powołany przepis
II CSKP 746/23
3
dla uzyskania uprawnienia do zaskarżenia uchwały wymaga aktywności wspólnika.
W rozpoznawanej sprawie powódka pozbawiła się uprawnienia do zaskarżenia
uchwały ponieważ pomimo prawidłowego zwołania zgromadzenia wspólników oraz
zawiadomienia o nim nie wzięła udziału z zebraniu. Nie posiada legitymacji czynnej
wspólnik, który nie uczestniczył w głosowaniu, lub który oddał głos nieważny czy
który oddał głos wstrzymujący. Wyliczenie podmiotów uprawnionych do wytoczenia
powództwa o stwierdzenie nieważności lub uchylenie uchwały wspólników zawarte
w art. 250 k.s.h. ma przy tym charakter enumeratywny. Jest to zatem katalog
zamknięty, który wyklucza możliwość jego stosowania do przypadków nim
nieobjętych. W konsekwencji Sąd drugiej instancji uznał również, że powódka nie ma
również legitymacji do żądania stwierdzenia nieważności kwestionowanych uchwał
(art. 252 § 1 w zw. z art. 250 k.s.h.).
Od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wywiodła
powódka, zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj.:
1. 208 § 5 zd. 1 k.s.h. przez błędną wykładnię i przyjęcie, że podjęcie uchwały
przez zarząd pozwanej nie wymaga szczególnej formy, podczas gdy uchwały
zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością mogą być powzięte, jeśli wszyscy
członkowie zarządu zostali prawidłowo powiadomieni o posiedzeniu zarządu;
2. art. 250 pkt 4 k.s.h. przez błędną wykładnię i przyjęcie, że powódce nie
przysługuje legitymacja procesowa do wniesienia powództwa o uchylenie uchwały
zgromadzenia wspólników pozwanej o odwołaniu z zarządu V.V. pomimo tego, iż
prezes zarządu pozwanej nie został prawidłowo powiadomiony o posiedzeniu
zarządu, na jakim była podejmowana uchwała o zwołaniu zgromadzenia wspólników,
a w konsekwencji tego naruszenia zgromadzenie wspólników pozwanej, które
podjęło uchwałę o odwołaniu z zarządu V.V., było zwołane wadliwie;
3. art. 252 § 1 zd. 1 w zw. z art. 250 pkt 4 k.s.h. przez błędną wykładnię
i przyjęcie, że powódce nie przysługuje legitymacja procesowa do wniesienia
powództwa o stwierdzenie nieważności uchwały zgromadzenia wspólników
pozwanej o odwołaniu z zarządu V.V.
Wskazując na powyższe zarzuty powódka wniosła o uchylenie zaskarżonego
wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie
II CSKP 746/23
4
i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu.
Pozwana w odpowiedzi na skargę kasacyjną domagała się jej oddalenia
i zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zarzuty skargi kasacyjnej nie są zasadne.
W pierwszej kolejności należy podnieść, że w postępowaniu kasacyjnym Sąd
Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi poczynionymi w sprawie przez
Sądy meriti. Z ustaleń tych wynika, że w dacie wyrokowania przez Sąd Apelacyjny
powódka nie była już wspólnikiem pozwanej spółki.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego jednolicie przyjmuje się, że były wspólnik
zachowuje legitymację do zaskarżenia uchwały zgromadzenia, która dotyczy jego
praw korporacyjnych lub majątkowych traci natomiast legitymację do zaskarżania
uchwał, które nie dotykają jego praw (tak m.in. wyroki SN: z 9 stycznia 1998 r.,
III CKN 302/97; z 7 lutego 2006 r., IV CSK 41/05; z 15 października 2009 r., I CSK
94/09; z 9 września 2010 r., I CSK 530/09; postanowienie SN z 14 kwietnia 2022 r.,
I CSK 167/22).
Żadna z zakwestionowanych przez powódkę uchwał podjętych przez
zgromadzenie wspólników pozwanej nie dotyczy ani jej praw korporacyjnych, ani
majątkowych. Oznacza to, że stanowisko Sądów meriti o nieprzysługiwaniu powódce
(utracie w toku procesu) legitymacji czynnej do ich zaskarżenia było trafne.
Przewidziana w art. 250 k.s.h. legitymacja wspólnika do żądania uchylenia
uchwały walnego zgromadzenia wspólników (a przez odesłanie z art. 252 k.s.h. także
do żądania stwierdzenia nieważności uchwały) jest legitymacją czynną w znaczeniu
materialnoprawnym. Brak takiej legitymacji w dacie zamknięcia rozprawy skutkuje
oddaleniem powództwa. Zgodnie bowiem z art. 316 § 1 k.p.c. sąd wydając wyrok
bierze za podstawę stan rzeczy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Decydujący
zatem, dla oceny legitymacji powoda do żądania uchylenia lub stwierdzenia
nieważności uchwały walnego zgromadzenia wspólników, jest stan rzeczy istniejący
w chwili zamknięcia rozprawy przez sąd drugiej instancji, a nie stan rzeczy istniejący
w chwili podejmowania zaskarżonej uchwały lub w chwili wytoczenia powództwa.
II CSKP 746/23
5
Przewidziana w art. 192 pkt 3 k.p.c. regulacja stwierdzająca, że zbycie w toku sprawy
rzeczy lub prawa, objętych sporem, nie ma wpływu na dalszy bieg sprawy, jest
wyjątkiem od zasady przewidzianej w art. 316 § 1 k.p.c. i nie może być wykładana
rozszerzająco.
Ograniczenie w art. 250 k.s.h. kręgu podmiotów uprawnionych do zaskarżenia
uchwał walnego zgromadzenia wspólników wynika z założenia, że wyłącznie
w odniesieniu do tych podmiotów istnieje godny ochrony interes prawny, jakim jest
konieczność zapewnienia ochrony ich praw korporacyjnych i majątkowych.
Prawomocna utrata przez powódkę statusu wspólnika pozwanej jeszcze
przed datą wyrokowania w tej sprawie przez Sąd Apelacyjny oznacza, że w toku
procesu powódka utraciła legitymację do zaskarżenia uchwał wspólników pozwanej
z 23 września 2019 r. o przedłużeniu kadencji członków zarządu oraz odwołaniu
z zarządu V.V.
W tych okolicznościach wniesiona przez powódkę skarga kasacyjna podlegała
oddaleniu już tylko z tej przyczyny, ponieważ zaskarżony wyrok mimo błędnego
uzasadnienia odpowiada prawu (art. 39814 k.p.c.).
Na marginesie należy jedynie wskazać w odniesieniu do wskazanych
w skardze kasacyjnej zarzutów, że zgodnie z art. 235 § 1 k.s.h. zgromadzenie
wspólników zwołuje zarząd. W orzecznictwie Sądu Najwyższego, utrwalony jest
pogląd, że dla ważnego podjęcia uchwały przez zarząd spółki wymagane jest
istnienie zarządu jako organu osoby prawnej, prawidłowe zawiadomienie wszystkich
członków zarządu o jego posiedzeniu oraz podjęcie uchwały w sposób określony
w ustawie lub statucie; przesłanki te muszą być spełnione łącznie (tak m.in. wyroki
SN: z 16 lutego 2005 r., III CK 296/04, OSNC 2006, nr 2, poz. 31; z 26 marca 2014 r.,
V CSK 220/13).
Stwierdzenie nieważności uchwały wskutek wadliwości zwołania
zgromadzenia wspólników, na którym została ona podjęta może nastąpić wyłączne
w tych sytuacjach, w których dane naruszenie miało istotny wpływ na treść uchwały
(tak m.in. wyroki SN: z 8 grudnia 1998 r., I CKN 243/98, OSNC 1999, nr 6, poz. 116;
z 10 marca 2005 r., III CK 477/04; z 5 lipca 2007 r., II CSK 163/07, OSNC 2008,
nr 9, poz. 104; z 12 października 2012 r., IV CSK 186/12, OSNC-ZD 2013, nr 4, poz.
II CSKP 746/23
6
72). Podkreśla się przy tym, że wykładania przepisów określających zwoływanie
zgromadzeń wspólników oraz zasady podejmowania na nim uchwał nie może być
dokonywana w oderwaniu od celu, jakiemu te przepisy służą. Niewątpliwie rygoryzm
dotyczący zwoływania zgromadzenia wspólników oraz podejmowania na nim uchwał
został wprowadzony dla ochrony interesów wspólników. Skoro udział
w zgromadzeniu nie jest obowiązkowy, to wspólnik powinien mieć zapewniony
dostęp do informacji, które pozwolą mu podjąć racjonalną decyzję, czy powinien
uczestniczyć w konkretnym zgromadzeniu w całości, czy tylko przy podejmowaniu
określonych uchwał. Minimalny standard ochrony interesów wspólnika w spółce
kapitałowej polega na zapobieganiu takiej sytuacji, gdy uchwała byłaby podjęta bez
wiedzy wspólnika o treści takiej uchwały. Cel ten realizują także przepisy określające
przypadki kiedy uchwała może być podjęta bez formalnego zwołania zgromadzenia
wspólników (art. 227 § 2 i art. 239 k.s.h.). Przy badaniu zgodności uchwały z ustawą
należy wobec tego stwierdzić, nie tylko czy zostały zachowane wszystkie określone
w ustawie wymogi formalne zwoływania zgromadzenia i podejmowania na nim
uchwał, ale także zbadać wpływ określonych uchybień formalnych na treść
konkretnej uchwały.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego znajduje swoje
oparcie w art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. w zw. z § 8 pkt 22 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia
Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności
adwokackie.
A.W.
[r.g.]
Agnieszka Jurkowska-Chocyk
Marcin Łochowski
Piotr Telusiewicz
