Sąd Najwyższy

II CSK 793/16

postanowienie SN z dnia 2017-05-23

  • Pełna treść

To orzeczenie w Twojej sprawie

Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.

Częste pytania:

Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.

Zapytaj za darmo

Dane orzeczenia

SygnaturaII CSK 793/16
Data orzeczenia2017-05-23
Rodzaj orzeczeniapostanowienie SN
SądSąd Najwyższy
WydziałIzba Cywilna Wydział II
SędziowieSSN Kazimierz Zawada, SSN Kazimierz Zawada (przewodniczący), SSN Kazimierz Zawada (sprawozdawca)

Przepisy powołane w orzeczeniu

Treść przepisu, jego omówienie i inne orzeczenia, które go stosują.

Pełna treść orzeczenia

Sygn. akt II CSK 793/16

POSTANOWIENIE

Dnia 23 maja 2017 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Kazimierz Zawada

w sprawie z wniosku T. M.
‎
przy uczestnictwie K. M.
‎
o podział majątku wspólnego,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 maja 2017 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania

od postanowienia Sądu Okręgowego w P.
‎
z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt II Ca (…),

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do  rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub  wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy, dopuszczającymi wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla.

Uczestniczka postępowania zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu Sądu Okręgowego z dnia 28 czerwca 2016 r. naruszenie art. 899 § 3 w związku z  art. 898 § 1 k.c., naruszenie art. 899 § 3 k.c., naruszenie art. 5 k.c. oraz naruszenie art. 378 § 1 k.p.c. – w różnych konfiguracjach, a wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniła, po pierwsze, występowaniem w  sprawie istotnego zagadnienia prawnego dotyczącego potrzeby określenia początku biegu terminu przewidzianego w tym przepisie, gdy rażąca niewdzięczność ma postać czynu ciągłego, po drugie, potrzebą wykładni art. 899 §  3 k.p.c. pod kątem wspomnianego zagadnienia, oraz po trzecie, oczywistą zasadnością wniesionej skargi kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa. Zagadnienie wskazane przez uczestniczkę nie wykazuje takich cech. W istocie jest oderwane od stanu faktycznego sprawy. W przypadku czynów będących niewątpliwie przejawami rażącej niewdzięczności w  stosunku do uczestniczki, których dopuszczał się - obdarowany przez uczestniczkę - wnioskodawca (akty zdrady i inne, odrażające czynności, podejmowane w stanie upojenia alkoholowego), początek biegu terminu przewidzianego w art. 899 § 3 k.c. należało określić, tak jak - zgodnie z wykładnią dokonaną przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 czerwca 2010 r., II CSK 68/10 – uczynił to Sąd Okręgowy w zaskarżonym postanowieniu.

Kwestia początku biegu terminu przewidzianego w art. 899 § 3 k.c. została dostatecznie wyjaśniona w odniesieniu do takich stanów faktycznych, jak ustalony w niniejszej sprawie, w powołanym wyroku Sądu Najwyższego. Wnioskowana przez uczestniczkę wykładnia nie odpowiada więc rzeczywistej potrzebie w  rozumieniu art. 3989 § 1 k.p.c.

Nie jest spełniona także przesłanka oczywistej zasadności wniesionej skargi kasacyjnej. W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., dotyczącym przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, chodzi o łatwo dostrzegalne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy uchybienia przepisom prawa. Według utrwalonej linii orzecznictwa Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w  rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. tylko wtedy, gdy wskazana w niej wadliwość zaskarżonego orzeczenia jest dostrzegalna bez potrzeby dokonywania głębszej analizy. Przytoczone w skardze kasacyjnej okoliczności powinny jednoznacznie wskazywać na to, że w zasadniczym postępowaniu skarga kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na korzyść strony, która ją wniosła (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2011 r., I PK 237/10, 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, 24 lutego 2012 r., V CSK 225/11, 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15). W  sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia przez Sąd Okręgowy żadnego z przepisów prawnych powołanych w skardze kasacyjnej uczestniczki.

Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej uczestniczki do rozpoznania.

aj

Zapytaj AI o to orzeczenie