II CSK 777/13

Sygn. akt II CSK 777/13

POSTANOWIENIE

Dnia 18 czerwca 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Kazimierz Zawada

w sprawie z powództwa K. P.
‎przeciwko B. S. i R. S.
‎o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 czerwca 2014 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanej B. S.

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
‎z dnia 17 lipca 2013 r., sygn. akt I ACa […],

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 1800 (tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Według art. 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla.

Pozwana uzasadniła wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania:

1) oczywistą jej zasadnością ze względu na „wadliwe i krzywdzące dla pozwanych rozstrzygnięcie” sprawy zaskarżonym wyrokiem,

2) wystąpieniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego w postaci potrzeby wyjaśnienia przewidzianej w art. 527 § 1 k.c. przesłanki „uzyskania korzyści majątkowej przez osobę trzecią”.

Tak umotywowany wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

Nie jest spełniona w sprawie przesłanka oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. W art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c., dopuszczającym przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na oczywistą jej zasadność, chodzi o łatwo dostrzegalne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy uchybienia określonym przepisom prawa. Według utrwalonej linii orzecznictwa Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. tylko wtedy, gdy wskazana w niej wadliwość zaskarżonego orzeczenia jest dostrzegalna bez potrzeby dokonywania głębszej analizy (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2011 r., I PK 237/10, z dnia 23 listopada 2011 r., III  PK 44/11, z dnia 24 lutego 2012 r., V CSK 225/11). W sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia żadnego z powołanych w skardze przepisów prawnych. Twierdzenie pozwanej o wadliwym i krzywdzącym rozstrzygnięciu sprawy zaskarżonym wyrokiem jest gołosłowne.

W sprawie nie występuje także wskazane w skardze istotne zagadnienie prawne. Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 398⁹ § 1 pkt 1 k.p.c. jest objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy zagadnienie nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa. Zagadnienie wskazane przez skarżącą nie spełnia tych wymagań. Wymagana przez art. 527 § 1 k.c. przesłanka uzyskania korzyści majątkowej przez osobę trzecią była już wielokrotnie objaśniana w  orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 2012 r., II CSK 548/11, i z 29 listopada 2012 r., II CSK 96/12).

Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zgodnie z art. 98 w związku z art. 108 § 1 i art. 398²¹ k.p.c. oraz w związku z § 6 pkt 6 i § 13 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2013.461).

[aw]