II CSK 757/15

Sygn. akt II CSK 757/15

POSTANOWIENIE

Dnia 19 maja 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Karol Weitz

w sprawie z wniosku E. Spółki Akcyjnej

z siedzibą w G.
‎przy uczestnictwie B. K. i M. K.
‎o stwierdzenie zasiedzenia służebności,
‎na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 19 maja 2016 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej uczestników postępowania

od postanowienia Sądu Okręgowego w Koszalinie
‎z dnia 3 czerwca 2015 r., sygn. akt VII Ca 226/15,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza solidarnie od uczestników postępowania na rzecz wnioskodawcy kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Cel wymagania przewidzianego w art. 398⁴ § 2 k.p.c. może być wobec tego osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 3  czerwca 2015 r. Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na występowanie w sprawie dwóch istotnych zagadnień prawnych.

Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na tę przesłankę polega na sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Musi przy tym chodzić o zagadnienie nowe, dotychczas nierozpatrywane w judykaturze, które zarazem ma znaczenie dla rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej (por. postanowienia z dnia 10 maja 2001  r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11 i z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151). Żaden z problemów sformułowanych w  skardze nie odpowiada jednak tej przesłance.

Po pierwsze, odpowiedź na pytanie, czy bieg zasiedzenia służebności przesyłu (analogicznie służebności gruntowej o treści odpowiadającej służebności przesyłu) rozpoczyna się w dniu wejścia na grunt w celu budowy urządzeń przesyłowych, czy w dniu rozpoczęcia ich wykorzystywania, był już przedmiotem licznych wypowiedzi Sądu Najwyższego. Zostały one powołane zarówno w  uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sądu Okręgowego, jak również w  treści skargi kasacyjnej. Na tym tle trudno uznać, by wskazana kwestia zachowywała nadal charakter precedensowy, wymagając ponownego zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy.

Po drugie, przesłance istotnego zagadnienia prawnego nie odpowiada także druga ze wskazanych kwestii. Wpływ przebudowy linii przesyłowej na zakres posiadania służebności przesyłu (i odpowiadającej jej treścią służebności gruntowej) pozostaje zagadnieniem czysto sytuacyjnym i silnie kazuistycznym. Ocena, czy zmiany struktury lub lokalizacji urządzeń przesyłowych miały wpływ na posiadanie służebności, wymaga zawsze oceny konkretnych okoliczności sprawy. Tym samym brak na tym tle kwestii o ogólnym i bardziej uniwersalnym wymiarze, która mogłaby stanowić istotne zagadnienie prawne w opisanym wyżej rozumieniu. Wyjaśnienie wskazanego problemu mogłoby służyć zatem jedynie rozstrzygnięciu konkretnej sprawy, nie odpowiadając publicznym celom skargi kasacyjnej jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia.

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.).

O kosztach postępowania Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 520 § 3 oraz art. 98 § 3 w zw. z art. 99 i art. 108 § 1 w zw. z art. 13 § 2, art. 391 § 1 i art. 398²¹ k.p.c.

db