II CSK 715/14

Sygn. akt II CSK 715/14

POSTANOWIENIE

Dnia 12 czerwca 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z powództwa M. T. i L. F.
‎przeciwko Skarbowi Państwa - Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony

Środowiska w Gorzowie Wielkopolskim
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 czerwca 2015 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie
‎z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt I ACa 92/14,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od strony pozwanej na rzecz powodów kwotę 1800 zł (jeden tysiąc osiemset złotych) tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 398⁴ §2 k.p.c., skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o  przyjęcie jej do rozpoznania oraz uzasadnienie wniosku. Uzasadnienie to nie może poprzestawać na powielaniu uzasadnienia podstaw kasacyjnych, lecz musi obejmować wyodrębnioną argumentację jurydyczną przekonującą, że powołana przez skarżącego przesłanka w  sprawie zachodzi. W wypadku, gdy skarżący twierdzi, że jego skarga jest oczywiście uzasadniona, powinien przedstawić argumentację prawną, wyjaśniającą w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie, przy uwzględnieniu, że „oczywistość" skargi to jej zasadność ewidentna, niewątpliwa, możliwa do stwierdzenia bez głębszej analizy (por.  m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05 OSNC 2006, nr 4, poz. 75). Skarga kasacyjna pozwanego nie przedstawia na s. 2-5, zawierających uzasadnienie wniosku o przyjęcie tej skargi do rozpoznania, tak rozumianego uzasadnienia „oczywistości” skargi. Na tle jego uzasadnienia jest wyraźnie widoczne, że ocena zarzutów - a tym bardziej „oczywistości” zarzuconych uchybień, mających prowadzić do oceny o „oczywistej" zasadności skargi opartej na takich zarzutach - wymagałaby szczegółowej analizy, obejmującej także zbadanie okoliczności faktycznych pod kątem ich właściwej kwalifikacji prawnej. Skarżący nie przekonał zatem o  spełnieniu wymienionej w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanki.

Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c.).

Na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. oraz na podstawie § 6 pkt 6 w zw. z  § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28  września 2002 r. (Dz.U. 2013 poz. 461) orzeczono o kosztach postępowania kasacyjnego.