II CSK 686/14

Sygn. akt II CSK 686/14

POSTANOWIENIE

Dnia 11 czerwca 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z wniosku E. Spółki Akcyjnej w G.
‎przy uczestnictwie K. M. i A. M.
‎o stwierdzenie zasiedzenia,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 czerwca 2015 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej uczestników

od postanowienia Sądu Okręgowego w Koszalinie
‎z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt VII Ca 66/14,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i orzeka, że wnioskodawca i uczestnicy ponoszą koszty postępowania kasacyjnego związane ze swym udziałem w sprawie.

UZASADNIENIE

Przysługująca od prawomocnych orzeczeń skarga kasacyjna, jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, ma na celu – w interesie publicznym – ujednolicenie orzecznictwa sądów powszechnych, rozstrzyganie spraw precedensowych oraz o istotnym znaczeniu dla orzecznictwa sądowego i rozwoju prawa. Uwzględnienie celu i charakteru skargi kasacyjnej wymaga właściwego rozumienia treści przesłanek, wymienionych w art. 398⁹ § 1 pkt 1-4 k.p.c., i  właściwego ich uzasadnienia.

Chociaż skarżący powołali się na przesłankę określoną w art. 398⁹ § 1 pkt 1 k.p.c., to nie przedstawili argumentacji jurydycznej mogącej przekonać o „istotności” sformułowanego zagadnienia.

Nie jest bowiem przedstawieniem istotnego zagadnienia prawnego sformułowanie pytania opartego na próbie modyfikacji ustaleń faktycznych (s. 4-7 uzasadnienia skargi), przyjętych przez Sąd za podstawę rozstrzygnięcia.

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (s. 4-7) w istocie przedstawia, w odmiennym tylko ujęciu, kwestie podniesione w ramach uzasadnienia podstaw kasacyjnych. Łatwo przy tym dostrzec, że wszystkie te kwestie występują na tle określonych, konkretnych okoliczności faktycznych i nie mają charakteru uniwersalnego.

Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, działając na podstawie art. 398⁹ § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 1 k.p.c.

l.n