II CSK 554/13

Sygn. akt II CSK 554/13

POSTANOWIENIE

Dnia 10 kwietnia 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Dariusz Dończyk

w sprawie z wniosku E. C.
‎przy uczestnictwie M. K.
‎o podział majątku wspólnego,
‎na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 10 kwietnia 2014 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania

od postanowienia Sądu Okręgowego w S.
‎z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt I Ca […],

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Określone w art. 398⁴ § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 398⁴ § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które - zgodnie z art. 398⁹ § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. - będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uczestnik M. K. we wniesionej skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia 13 marca 2013 r. wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oparł na przesłance wskazanej w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do  rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, że skarga uczestnika jest oczywiście uzasadniona, co ma miejsce wówczas, gdy zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej wynika prima facie, bez głębszej analizy prawnej. Dotyczy  to  więc jedynie uchybień przepisom prawa materialnego albo procesowego, zarzucanym sądowi drugiej instancji w skardze kasacyjnej, o charakterze elementarnym, a polegających w szczególności na oparciu rozstrzygnięcia na wykładni przepisu oczywiście sprzecznej z jednolitą i  ugruntowaną jego wykładnią przyjmowaną w orzecznictwie i nauce prawa, na zastosowaniu przepisu, który już  nie obowiązywał względnie na oczywiście błędnym zastosowaniu określonego przepisu w ustalonym stanie faktycznym. Taka  sytuacja nie zachodzi w odniesieniu do zaskarżonego skargą kasacyjną orzeczenia, jeśli się zważy, że w uzasadnieniu orzeczenia sąd drugiej instancji ma obowiązek odniesienia się do zarzutów podniesionych w apelacji, co może nastąpić także w  sposób mniej lub bardziej  syntetyczny bez konieczności drobiazgowego ustosunkowywania się do każdego argumentu i jego uzasadnienia zawartego w apelacji. Sąd Okręgowy w  uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia odniósł się do drugiego zarzutu apelacji rozważając zarzut pominięcia (odrzucenia) przez Sąd Rejonowy wniosków dowodowych co skutkowało, według zarzutu apelującego, niewyjaśnieniem szeregu okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W takiej sytuacji, o  ile ocena podniesionego zarzutu apelacyjnego była błędna, strona powinna podnieść w skardze kasacyjnej inne, niż zarzut naruszenia art. 378 § 1 k.p.c., zarzuty naruszenia przepisów postępowania.

Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę - w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 398¹³ § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.).

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.).

[aw]