II CSK 541/14

Sygn. akt II CSK 541/14

POSTANOWIENIE

Dnia 8 lipca 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie z powództwa "R. " Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G.
‎przeciwko Skarbowi Państwa - Nadleśnictwu Torzym
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 lipca 2015 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie
‎z dnia 6 marca 2014 r., sygn. akt I ACa 886/13,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz zasądza od strony pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę 1800 (jeden tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa i jednolitości wykładni oraz usunięcie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń nie satysfakcjonujących stron. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w  art. 398⁹ k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny sprawy przedstawionej mu ze skargą kasacyjną. Zakres przeprowadzanego badania jest ograniczony do kontroli, czy w sprawie ujawniły się przewidziane w art. 398⁹ § 1 pkt 1 - 4 k.p.c. okoliczności przemawiające za przyjęciem skargi do rozpoznania.

Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa w skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 6 marca 2014 r. wniosek o  przyjęcie jej do rozpoznania oparła na przesłance wskazanej w art. 398⁹ § 1 pkt. 2 k.p.c.

W ocenie skarżącego skarga jest uzasadniona rozbieżnością w  orzecznictwie sądowym dotyczącym zakresu odszkodowania za szkody wyrządzone przez zwierzęta dzikie w uprawach rolnych, a które jest ustalane w  trybie przepisów ustawy z dnia 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1226 ze zm.) (art. 46 ust. 1).

Zaznaczyć należy - zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego - że oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance określonej w art. 398⁹ § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wykazania, że określony przepis prawa, będący źródłem poważnych wątpliwości interpretacyjnych nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje rozbieżności w  odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych występujących w rozpoznanych sprawach. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania należy przytoczyć doktrynalne lub orzecznicze źródła tych wątpliwości (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, nie publ.; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2007 r., II  CSK 84/07).

Nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawa, jeżeli Sąd Najwyższy w  pewnej kwestii wyraził swój pogląd we wcześniejszym orzecznictwie, a nie zachodzą okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu.

Odnosząc powyższe uwagi do argumentacji zawartej we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, należy stwierdzić, że poruszone w nim kwestie zostały wyjaśnione w orzecznictwie Sądu Najwyższego. W uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2015 r. III CZP 114/14 (dotychczas nie publ.) przyjęto, że: „Szkodą w uprawie rolnej (art. 50 ust. 1b w związku z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie, jedn. tekst: Dz. U. z  2013 r., poz. 1226 ze zm.) jest także szkoda wyrządzona przed zasiewem, związana z ponownym wykonaniem niezbędnych czynności agrotechnicznych przygotowujących grunt do zasiewu. Zaskarżone orzeczenie zgodne jest z podjętą uchwałą, skoro Sąd Apelacyjny uznał, że koszty zabiegu talerzowania, konieczne do prowadzenia uprawy w latach następnych mieszczą się w pojęciu szkody w  uprawach i pozostają w adekwatnym związku przyczynowym z wyrządzeniem szkody przez dziki. W tym zakresie zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu. Skoro wątpliwości interpretacyjne przedstawione w skardze kasacyjnej rozstrzygnięte zostały w powołanej uchwale, nie istnieje już potrzeba wykładni przepisów, na którą wskazywał skarżący.

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c.).

Na wniosek pozwanego zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną Sąd Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 398²¹ k.p.c. oraz § 6 pkt 6 w zw. z 13 ust. 4 pkt. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 461).

l.n