II CSK 516/17

Sygn. akt II CSK 516/17

POSTANOWIENIE

Dnia 21 grudnia 2017 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Kazimierz Zawada

w sprawie z powództwa J. P.
‎przeciwko B. S.
‎o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 grudnia 2017 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Okręgowego w G.
‎z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt V Ca [...],

1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2) przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w G. adwokatowi M. S. kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) zł powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu kasacyjnym,

3) oddala wniosek pełnomocnika pozwanej o przyznanie zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej pozwanej z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Według art. 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten nie narusza norm Konstytucji i pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy, dopuszczającymi wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla.

Powód zarzucił zaskarżonemu wyrokowi Sądu Okręgowego z dnia 15 grudnia 2016 r. naruszenie art. 10 u.k.w.h, a wniosek o przyjęcie do rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej uzasadnił nieważnością postępowania spowodowaną nierozpoznaniem apelacji powoda oraz oczywistą zasadnością złożonej skargi kasacyjnej ze względu na to, że „Sądy obu instancji w żadnej mierze nie pochyliły się nad instytucją umowy nienazwanej tj. przewłaszczenia na zabezpieczenie”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zarzut nieważności postępowania jest gołosłowny. Analiza sprawy nie wykazuje, aby zachodziła brana pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania.

Nie jest też niewątpliwie spełniona przesłanka oczywistej zasadności skargi kasacyjnej.

W art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c., dotyczącym przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, chodzi o łatwo dostrzegalne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy uchybienia przepisom prawa. Według utrwalonej linii orzecznictwa Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. tylko wtedy, gdy zaskarżone orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami prawa albo wydane zostało w wyniku dostrzegalnej w sposób pewny i niewątpliwy bez potrzeby głębszej analizy jurydycznej błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2011 r., I PK 237/10, 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, 24 lutego 2012 r., V CSK 225/11, 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15).

Skarżący nie wykazał w sposób przekonywający, aby w sprawie istniały podstawy do stwierdzenia takiego, kwalifikowanego naruszenia przepisów prawnych.

Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej powoda do rozpoznania. Podstawę rozstrzygnięcia o kosztach pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postepowaniu kasacyjnym stanowiły przepisy art.  29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz.U.2016.1999 ze zm.) oraz § 4 ust.1 i 3, § 8 pkt 7 i § 16 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej  przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r., poz. 1714 ze zm., dalej „rozporządzenie”).

Wniosek pełnomocnika pozwanej o przyznanie zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej pozwanej z urzędu w postępowaniu kasacyjnym, zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną, został oddalony, gdyż nie zawiera wymaganego przez § 3 rozporządzenia oświadczenia, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 października 1998 r., II CKN 687/98).

jw

l.n