II CSK 510/15

Sygn. akt II CSK 510/15

POSTANOWIENIE

Dnia 18 lutego 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Dariusz Dończyk

w sprawie z powództwa Z. K. i B. K.
‎przeciwko W. W.
‎o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 lutego 2016 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej powodów

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
‎z dnia 15 kwietnia 2015 r., sygn. akt I ACa […],

1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza od powodów na rzecz pozwanego kwotę 1817 (tysiąc osiemset siedemnaście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania przed Sądem Najwyższym.

UZASADNIENIE

Określone w art. 398⁴ § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 398⁴ § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które - zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c. - będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Powodowie B. K. i Z. K. we wniesionej skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 15 kwietnia 2015 r. wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oparli na przesłance wskazanej w art. 398⁹ § 1 pkt 1 k.p.c., tj. występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego.

Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, że skarżący wykazał występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, tj. zagadnienia nowego, dotychczas nierozwiązanego w orzecznictwie sądowym i nauce prawa bądź budzącego poważne wątpliwości co do sposobu jego rozwiązania, którego rozwiązanie może przyczynić się do rozwoju prawa. Formułując istnienie istotnego zagadnienia prawnego skarżący powinien nie tylko wskazać przepisy, na tle stosowania których wyłoniło się zagadnienie, ale także podać argumenty – w tym odwołujące się do dorobku judykatury i nauki prawa - prowadzące do rozbieżnych ocen, ale także motywację, że rozwiązanie go jest istotne nie tylko w rozpoznawanej sprawie, ale także praktyki sądowej (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 26 czerwca 2008 r., I CSK 108/08 oraz z dnia 24 kwietnia 2014 r., II CSK 600/13 - nie publ.).

Odnośnie do drugiego ze sformułowanych w skardze kasacyjnej zagadnień prawnych - związanego z zarzutem skargi kasacyjnej naruszenia art. 229 k.p.c. - należy dodatkowo wskazać, że w ramach tego zarzutu ze względu na treść przepisu art. 398³ § 3 k.p.c. nie można dążyć do zakwestionowania poprawności ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd meriti (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 czerwca 2006 r., V CSK 146/06 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2008 r., IV CSK 404/07 - nie publ.).

Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę - w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 398¹³ § 1 k.p.c.).

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego, na wniosek pozwanego zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną, Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 391 § 1 i art. 398²¹ k.p.c. oraz przepisów § 13 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 ust. 2 i § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jedn. tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.).

[l.n]