Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.
Aktualizacja: 12 lipca 2026
Nie wymagają również dowodu fakty przyznane w toku postępowania przez stronę przeciwną, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości.
Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.
Częste pytania:
Wyroki i postanowienia, w których sąd powołał ten przepis.
Fragment uzasadnienia
… przedmiotem sporu między stronami. Dotyczyło to w szczególności zawarcia umowy przelotu lotniczego oraz faktu odwołania lotu. Okoliczności te jako przyznane Sąd na podstawie art. 229 i 230 k.p.c. uznał za udowodnione, nadto znajdują potwierdzenie w złożonych wraz z pozwem i sprzeciwem od nakazu zapłaty dokumentach. Dokumenty te Sąd uznał za wiarygodne, gdyż składają się one na spójny obraz stanu faktycznego, nie pozostają…
Fragment uzasadnienia
… akceptuje obciążającej jego nieruchomość służebności. Odnośnie faktu, że pozwany i jego rodzina w dalszym ciągu wykonują przejazdy spornym szlakiem służebnym nie było sporu ( art. 229-230 k.p.c. ). Sąd zważył, co następuje. Powództwo jest niezasadne i jako takie podlega oddaleniu. Kodeks cywilny przewiduje wprawdzie możliwość zniesienia służebności gruntowej bez wynagrodzenia, jednakże warunkiem jest to, aby służebność…
Fragment uzasadnienia
… czasu. Okoliczność tę potwierdził pozwany słuchany informacyjnie (vide : oświadczenie k. 47), toteż nie było potrzeby prowadzenia na tę okoliczność postępowania dowodowego ( art. 229 kpc ). Żądanie to jednak nie zostało w pełnym zakresie udowodnione. Zgodnie z art. 6 kc ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Nie ulega wątpliwości, ze powódka powinna była wobec brzmienia tej…
Fragment uzasadnienia
… spółki, a po umorzeniu jej postępowania upadłościowego poręczyciel wniósł o pozbawienie wykonalności wyciągu z listy. Powyższy stan faktyczny był niesporny ( art. 229 i 230 K.p.c. ). Ze względu na nieistotność dla rozstrzygnięcia ( art. 227 K.p.c. ) sąd nie objął ustaleniami kwestii istnienia uchwały jedynego wspólnika powoda z 2 listopada 2006r. o zgodzie na poręczenie. Sąd zważył, co następuje: Na podstawie art. 17 § 3…
Wyświetlone orzeczenia: 4
PrawMi zestawi linię orzeczniczą do art. 229: co sądy przyjmują zgodnie, a w czym się różnią.
Podsumuj orzecznictwoPrzepis zawarty w artykule 229 Kodeksu postępowania cywilnego stanowi szczególną regułę dowodową. Mówi on o zwolnieniu z obowiązku dowodzenia faktów, które zostały przyznane w trakcie postępowania przez stronę przeciwną, pod warunkiem, że takie przyznanie nie budzi żadnych wątpliwości. Oznacza to, że jeśli jedna ze stron wyraźnie potwierdzi określony fakt, to nie ma potrzeby kolejnego jego udowadniania przez stronę przeciwną, chyba że pojawią się zastrzeżenia co do prawdziwości tego przyznania. Jest to forma uproszczenia postępowania, która przyspiesza i ułatwia rozstrzygnięcia, eliminując konieczność zbierania i przedstawiania dowodów dotyczących faktów uznanych przez drugą stronę.
Przepis ten znajduje zastosowanie przede wszystkim w sytuacjach, gdy w toku procesu lub innego postępowania cywilnego jedna ze stron dobrowolnie przyznaje określony fakt, czyli nie kwestionuje go. Ważne jest, że przyznanie musi być jednoznaczne i nie powinno pozostawiać pola do interpretacji lub wątpliwości. W przypadku gdy sąd lub druga strona mają wątpliwości co do prawdziwości takiego przyznania, fakt ten wymaga nadal odpowiedniego udowodnienia. Zatem przepis ten skutkuje zwolnieniem z ciężaru dowodu tylko wtedy, gdy przyznanie jest jasne i pewne.
Przykładem zastosowania art. 229 KPC może być sytuacja, gdy pozwany w pozwie przyznaje, że faktycznie zawarł umowę z powodem. W takim przypadku powód nie musi przedkładać dalszych dowodów na istnienie umowy, o ile nie pojawią się wątpliwości co do jej istnienia lub treści. Dzięki temu postępowanie może się toczyć szybciej, a strony mogą skupić się na spornych kwestiach pozostających do rozstrzygnięcia. Dzięki takiemu mechanizmowi sąd unika zbędnego zgłębiania sprawy w punktach, które są przez strony zaakceptowane i niekwestionowane.
Często spotykanym błędem przy stosowaniu art. 229 KPC jest przyjmowanie, że każde przyznanie faktu automatycznie zwalnia z obowiązku dowodu. Tymczasem istotą normy jest wymóg, aby przyznanie nie budziło wątpliwości. Jeśli pojawia się choć cień niepewności lub jeśli druga strona kwestionuje szczerość przyznania, sąd nie powinien z góry rezygnować z wymogu dowodowego. Ponadto błędem jest traktowanie milczenia strony lub niemal domniemanego przyznania jako wystarczającego dla zwolnienia z dowodu. Art. 229 wymaga wyraźnego i jednoznacznego przyznania faktu przez stronę przeciwną.
Podsumowując, art. 229 KPC stanowi narzędzie ułatwiające i przyspieszające postępowanie poprzez eliminację potrzeby dowodzenia faktów niekwestionowanych przez strony. Jednak w każdej indywidualnej sytuacji warto skonsultować się z prawnikiem, aby prawidłowo ocenić, czy dana okoliczność rzeczywiście spełnia przesłanki do zastosowania tego przepisu.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
Oznacza to, że strona wyraźnie potwierdza istnienie określonego faktu i nie kwestionuje go w toku postępowania.
Nie, zwolnienie następuje tylko gdy przyznanie nie budzi żadnych wątpliwości. Jeśli są wątpliwości, fakt nadal trzeba udowodnić.
Przepis pomaga uprościć i skrócić postępowanie, eliminując konieczność dowodzenia faktów, które strony uznały za prawdziwe.
Nie, art. 229 wymaga jednoznacznego przyznania, a nie domniemanego lub milczącego uznania faktu.
Tak, jeśli przyznanie budzi wątpliwości, sąd nadal może zażądać przedstawienia dowodów potwierdzających dany fakt.
Powiadomimy Cię, gdy pojawią się nowe orzeczenia lub nowelizacje.
Odpowiedź z powołaniem przepisów i sygnatur orzeczeń, każdą pozycję sprawdzisz w źródle.
Zapytaj o art. 229