II CSK 153/14

Sygn. akt II CSK 153/14

POSTANOWIENIE

Dnia 23 września 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie z powództwa Z. G.
‎przeciwko K. D.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 września 2014 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanego

od wyroku Sądu Okręgowego w P.
‎z dnia 17 października 2013 r., sygn. akt XV Ca […],

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna ukształtowana została w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa i jednolitości wykładni oraz usunięcie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń nie satysfakcjonujących stron. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w  art. 398⁹ k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny sprawy przedstawionej mu ze skargą kasacyjną. Zakres przeprowadzanego badania jest ograniczony do kontroli, czy w sprawie ujawniły się przewidziane w art. 398⁹ § 1 pkt 1 – 4 k.p.c. okoliczności przemawiające za przyjęciem skargi do rozpoznania.

Pełnomocnik pozwanego K. D. w skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 17 października 2013 r. wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oparł na przesłance wskazanej w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c.

Skarżący wskazał we wniosku, że sąd drugiej instancji rażąco naruszył art. 86 § 1 k.c., uznając, że weksel in blanco jest ważny mimo że powód uzyskał powyższe zabezpieczenie, wprowadzając skarżącego w błąd co do tego, że weksel będzie zabezpieczał roszczenia przyszłe, a nie należności zaległe. Skarżący ponadto zarzucił rażące naruszenie przez Sąd Okręgowy art. 10 ustawy z dnia 28  kwietnia 1936 r. Prawa wekslowego. Zdaniem skarżącego weksel in blanco został wypełniony przez powoda niezgodnie z deklaracją wekslową, ponieważ powód nie wykazał zakresu i wysokości roszczenia wynikającego ze stosunku podstawowego.

Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance uregulowanej w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka sprzeczności wyroku z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni (por. m. in.: postanowienie SN z dnia 8 marca 2002 r., sygn. akt I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; postanowienie SN z dnia 10 stycznia 2003 r., sygn. akt V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49). Powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej należy wykazać, że popełnione przy ferowaniu zaskarżonego wyroku uchybienia w zakresie stosowania prawa miały charakter kwalifikowany i nie podlegały różnym ocenom, były więc dostrzegalne w sposób oczywisty dla przeciętnego prawnika (por. m.in. postanowienie SN z dnia 12 grudnia 2000, V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52, postanowienie SN z dnia z 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10, poz.156). Ponadto, skarżący powinien zawrzeć we wniosku wyodrębniony wywód prawny wskazujący w czym wyraża się „oczywistość” naruszenia prawa (postanowienie SN z dnia 5 września 2008 r., sygn. akt I CZ 64/08, nie publ.; postanowienie SN z dnia 9 czerwca 2008 r., sygn. akt II UK 37/08, nie publ.; postanowienie SN z dnia 19 grudnia 2001 r., sygn. akt IV CZ 200/01, nie publ.). Sam zarzut naruszenia – nawet oczywistego – określonych przepisów prawa nie jest wystarczający, gdyż nie prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Mimo nawet oczywistego naruszenia prawa, wyrok może być prawidłowy (postanowienie SN z dnia 7 grudnia 2011 r., V CSK 113/11, nie publ.).

Skarżący nie wykazał, że sąd drugiej instancji dopuścił się oczywistego naruszenia prawa w powyższym rozumieniu oraz że zaskarżony wyrok jest oczywiście wadliwy. Za przyjęciem takiej oceny przemawia analiza orzecznictwa Sądu Najwyższego odnoszącego się do kwestii poruszonych w skardze kasacyjnej, a dotyczących zakresu i wysokości roszczenia wynikającego ze stosunku podstawowego zabezpieczonego wekslem in blanco, ciężaru dowodu na okoliczność wypełnienia takiego weksla oraz kwestii wypełnienia weksla ponad kwotę wskazaną na blankiecie wekslowym (zob. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 23 października 2008 r., V CSK 71/08, nie publ., z dnia 17 stycznia 2008 r., III CSK 193/07, nie publ., z dnia 23 października 2008 r., V CSK 71/08, nie publ., z dnia 17 stycznia 2008 r., III CSK 193/07, nie publ., z dnia 19 czerwca 2008 r., V CSK 48/08, nie publ., z dnia 24 października 1962 r., II CR 976/61, OSNC 1964, nr 2, poz. 27, z dnia 4 czerwca 2003 r., I CKN 434/01, nie publ., z dnia 18 października 2006 r., II CSK 141/06, nie publ.).

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c.).

[aw]