Sygn. akt II CNP 46/09
POSTANOWIENIE
Dnia 3 lipca 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
Prezes SN Tadeusz Ereciński
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 3 lipca 2009r.,
skargi T. C.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
postanowienia Sądu Rejonowego w M.
z dnia 20 grudnia 2007r.,
wydanego w sprawie z wniosku K. C.
przy uczestnictwie T. C.
o umieszczenie w szpitalu psychiatrycznym bez zgody uczestnika,
odrzuca skargę.
2
Uzasadnienie
W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia T. C. wnosił o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia
Sądu Rejonowego w M. z dnia 20 grudnia 2007 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 871
§ 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym
obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Przepis ten
dotyczy również postępowania wszczętego skargą o stwierdzenie niezgodności
z prawem prawomocnego orzeczenia. Skarga o stwierdzenie niezgodności
z prawem prawomocnego orzeczenia sporządzona została osobiście przez
skarżącego, który nie wykazał, że należy do osób wymienionych w art. 871
§ 2
k.p.c.
Na marginesie trzeba zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 4241
§ 1 k.p.c.
skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego
postępowanie w sprawie, a zaskarżono postanowienie Sądu pierwszej instancji,
w przedmiocie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego lekarza psychiatry, które
nie kończy postępowania w sprawie.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu (art. 4248
§ 1
k.p.c.).
md
