Sąd Najwyższy
postanowienie SN z dnia 2015-01-23
Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.
Częste pytania:
Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.
Zapytaj za darmoTreść przepisu, jego omówienie i inne orzeczenia, które go stosują.
Sygn. akt II CNP 34/14
POSTANOWIENIE
Dnia 23 stycznia 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Anna Kozłowska
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym
w Izbie Cywilnej w dniu 23 stycznia 2015 r.
skargi P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością
spółki komandytowej w B.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 7 sierpnia 2013 r., sygn. akt III Ca […]
wydanego w sprawie z powództwa Województwa […]- R. […] przeciwko P.[…] Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością
spółce komandytowej w B.
o zapłatę,
1. odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania,
2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1200 (jeden tysiąc dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu przed Sądem Najwyższym.
UZASADNIENIE
Według art. 4249 k.p.c., Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania, jeżeli jest ona oczywiście bezzasadna. Skargę uważa się za oczywiście bezzasadną, gdy z jej treści, bez głębszej analizy, wynika, że nie może być uwzględniona.
Warunkiem uwzględnienia skargi nie jest jakakolwiek sprzeczność orzeczenia z prawem, lecz tylko sprzeczność wynikająca z rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania przepisów o zasadniczym znaczeniu dla rozpoznania sprawy (por. wyroki z dnia 31 marca 2006 r., IV CNP 25/05, OSNC 2007, Nr 1, poz. 17; z dnia 7 lipca 2006 r., I CNP 33/06, OSNC 2007, Nr 2, poz. 35; z dnia 4 stycznia 2007 r., V CNP 132/06, OSNC 2007, nr 11, poz. 174). Twierdzenia skargi wniesionej przez pozwaną spółkę, zarzucającą wyrokowi Sądu Okręgowego z Ł. z dnia 7 sierpnia 2013 r. naruszenie art. 56 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 596 ze zm.), art. 103 w związku z art. 104 k.c. oraz art. 381 k.p.c. nie zawierają argumentów, które pozwalałyby - wstępnie oceniając - zasadnie wnioskować, że objęty skargą wyrok jest dotknięty tego rodzaju sprzecznością.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy na podstawie art. 4249 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.
