II CNP 31/09

Sygn. akt II CNP 31/09 POSTANOWIENIE Dnia 8 lipca 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie : Prezes SN Tadeusz Ereciński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 lipca 2009 r. skargi T. C. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w M. z dnia 25 czerwca 2008 r., wydanego w sprawie z wniosku T. C. przy uczestnictwie Szpitala dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w M. o nakazanie wypisania ze szpitala, odrzuca skargę. 2 Uzasadnienie W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia T. C. wnosił o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Sądu Rejonowego w M. z dnia 25 czerwca 2008 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Przepis ten dotyczy również postępowania wszczętego skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sporządzona została osobiście przez skarżącego, który nie wykazał, że należy do osób wymienionych w art. 871 § 2 k.p.c. Na marginesie trzeba zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, a zaskarżono postanowienie Sądu pierwszej instancji, w przedmiocie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego lekarza psychiatry, które nie kończy postępowania w sprawie. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu (art. 4248 § 1 k.p.c.). md