I ZI 96/23
ZARZĄDZENIE Dnia 28 stycznia 2026 r.
1. Na podstawie art. 135 § 4 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r.
Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2024 poz. 390; dalej: „u.p.p.”),
odmówić przyjęcia wniosku o wydanie zezwolenia na
pociągnięcie do odpowiedzialności karnej prokuratora
Prokuratury Regionalnej w W. X. Y. (obecnie w stanie
spoczynku), z uwagi na oczywistą bezzasadność wniosku;
2. Odpis zarządzenia doręczyć W. M. wraz z pouczeniem, że na
niniejsze zarządzenie przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego –
Izby Odpowiedzialności Zawodowej w terminie zawitym 7 dni od dnia
jego doręczenia;
3. Sprawę zakreślić w repertorium I ZI, jako załatwioną.
UZASADNIENIE
Pismem z dnia 10 kwietnia 2021 r. W. M. wniosła o zezwolenie na
pociągnięcie do odpowiedzialności karnej prokuratora Prokuratury Regionalnej w
[...] X. Y. (obecnie w stanie spoczynku) z uwagi na odmówienie jej prawa do
wniesienia skargi nadzwyczajnej oraz wsparcia w dochodzeniu słusznych roszczeń
i wnikliwego zbadania spraw prawdopodobnej korupcji sędziów prowadzących jej
sprawy z J. R. w Sądzie Okręgowym […] w […], Sądzie Apelacyjnym w […] i
Sądzie Rejonowym […] w W. (k. 1-8 - wniosek).
Były Prezes Sądu Najwyższego kierujący pracą Izby Dyscyplinarnej
zarządzeniem z dnia 15 kwietnia 2021 r. wezwał W. M. do uzupełnienia braków
formalnych ww. wniosku, poprzez nadesłanie wniosku sporządzonego i
I ZI 96/23
2
podpisanego przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym,
stosownie do przepisu art. 135 § 3 u.p.p. (k. 9 – zarządzenie).
Pismem z dnia 1 maja 2021 r. W. M. wniosła o ustanowienie pełnomocnika
z urzędu i zwolnienie z kosztów z uwagi na nieposiadanie środków finansowych (k.
14-32 – wniosek).
Były Prezes Sądu Najwyższego kierujący pracą Izby Dyscyplinarnej
zarządzeniem z dnia 24 maja 2021 r. wyznaczył W. M. pełnomocnika z urzędu w
osobie adwokata J. L. (k. 33– zarządzenie).
Były Prezes Sądu Najwyższego kierujący pracą Izby Dyscyplinarnej
zarządzeniem z dnia 23 maja 2022 r., z wynikającej z art. 84 § 3 k.p.k., funkcji
weryfikacji sądu, której realizacja sprowadza się do skontrolowania czy stronie
zapewniono rzeczywiste i skuteczne prawo do sądu oraz z potrzeby poszanowania
prawa jednostki do sądu, zwrócił się do pełnomocnika z urzędu W. M. – adw. J. L. z
żądaniem przedstawienia informacji, czy wywiązał się on ze swoich obowiązków
procesowych wynikających z zarządzenia z dnia 24 maja 2021 r., tj. czynności
procesowych, o których mowa w art. 84 § 3 k.p.k., a jeśli tak, to czy zrobił to
rzetelnie, w terminie 7 dni, pod rygorem zawiadomienia właściwej okręgowej rady
adwokackiej, w trybie art. 20 § 1 k.p.k., o rażącym naruszeniu obowiązków
procesowych przez adwokata i żądania od dziekana właściwej rady nadesłania w
wyznaczonym, nie krótszym niż 30 dni, terminie informacji o podjętych działaniach
wynikających z zawiadomienia (k. 153 – zarządzenie).
Adwokat J. L. w dniu 23 czerwca 2022 r., nadesłał pismo wyjaśniające, iż w
niniejszej sprawie nie było podstaw do sporządzenia wniosku o pociągnięcie do
odpowiedzialności karnej prokuratora Prokuratury Regionalnej w W. X. Y. (k. 156 –
pismo).
Na podstawie zarządzenia Prezesa Izby Odpowiedzialności Zawodowej z
dnia 13 listopada 2025 r. sprawa o sygn. akt I ZI 96/23 została przydzielona SSN
Marii Szczepaniec (k. 208 - zarządzenie).
Jak stanowi art. 135 § 4 u.p.p., jeżeli wniosek o zezwolenie na pociągnięcie
prokuratora do odpowiedzialności karnej lub wniosek o zezwolenie na tymczasowe
aresztowanie prokuratora nie odpowiada warunkom formalnym pisma procesowego
określonym w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego,
I ZI 96/23
3
przewodniczący sądu dyscyplinarnego odmawia, w drodze zarządzenia, jego
przyjęcia.
W kontekście analizowanego wniosku szczególnego zaznaczenia wymaga,
iż w postępowaniu delibacyjnym sąd dyscyplinarny orzeka zasadniczo na
podstawie wniosku i dowodów załączonych przez wnioskodawcę, bowiem to
„rzeczą oskarżyciela, a nie sądu jest formułowanie oraz wykazywanie przesłanek
uzasadniających zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności
karnej, toteż oskarżyciela – a nie sąd dyscyplinarny – obciąża powinność
gromadzenia i prowadzenia wszystkich niezbędnych w sprawie dowodów,
uzasadniających w pełni podejrzenie popełnienia przez sędziego przestępstwa”
(zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 12 czerwca 2003 r., SNO 29/03; uchwałę
Sądu Najwyższego z 24 października 2014 r., SNO 43/14).
Obowiązek przedłożenia materiału dowodowego przemawiającego za
zasadnością wniosku należy tym samym do wnioskodawcy, a wyjątkiem od tej
zasady jest jedynie sytuacja, w której nie posiada on realnych możliwości uzyskania
materiału dowodowego, a zdolnością tą dysponuje wyłącznie sąd dyscyplinarny.
Wniosek jest zatem bezzasadny w stopniu oczywistym wówczas, gdy nie
dołączono do niego żadnych dowodów lub wówczas, gdy przedłożone dowody nie
wykazują żadnego widocznego związku z treścią zarzutu formułowanego wobec
objętego wnioskiem prokuratora, a który wnioskodawca chce zarzucić po uchyleniu
mu immunitetu. Oczywista bezzasadność wniosku zachodzić będzie również
wówczas, gdy po jego lekturze, bez konieczności uzyskiwania i zapoznawania się z
dowodami można stwierdzić, że immunitet nie powinien zostać uchylony.
Analiza merytorycznej argumentacji wniosku, poczyniona przez pryzmat
przesłanek określonych w art. 135 § 5 u.p.p., prowadzi do stwierdzenia braku
jakichkolwiek podstaw do uchylenia immunitetu formalnego i uznania wniosku za
bezzasadny w stopniu oczywistym. Przedłożona wraz z wnioskiem dokumentacja
wskazuje nie tyle na brak dostatecznego uprawdopodobnienia popełnienia przez
wskazaną prokurator czynu zabronionego wypełniającego znamiona jakiegokolwiek
przestępstwa, co niewykazania takowej okoliczności w jakimkolwiek stopniu.
Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy postanowił, jak na wstępie.
[M. T.]
I ZI 96/23
4
