I ZI 39/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 6 sierpnia 2026 r.
SSN Marek Siwek
Protokolant starszy inspektor sądowy Anna Tarasiuk
przy udziale prokuratora Pawła Podlasko
w sprawie prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] X. Y.2
po rozpoznaniu w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej
na posiedzeniu w dniu 6 sierpnia 2026 r.
wniosku naczelnika Wydziału Spraw Wewnętrznych Prokuratury Krajowej
o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej prokuratora Prokuratury
Okręgowej w [...] X. Y.2 za czyny polegające na tym, że:
1. w dniu 5 września 2022 r., około godz. 7.07, w G., na ul. […], znajdując się w
stanie nietrzeźwości wynoszącym: I badanie o godz. 7.09 – 0,28 mg/l, II badanie o
godz. 7.24 – 0,33 mg/l, III badanie o godz. 7.40 – 0,27 mg/l alkoholu w
wydychanym powietrzu, prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny marki […]
o numerze rejestracyjnym […],
tj. o przestępstwo z art. 178a § 1 k.k.;
2. w dniu 5 września 2022 r., w G., na ul. […], chcąc, aby funkcjonariuszki Wydziału
Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w G. X.Y. i X.Y.1. dokonały czynu
zabronionego polegającego na niedopełnieniu swoich obowiązków służbowych
poprzez bezprawne odstąpienie od czynności zatrzymania oraz dokumentowania
kontroli drogowej, w trakcie której przeprowadzono badanie trzeźwości i ustalono,
że kierujący pojazdem mechanicznym marki […] o numerze rejestracyjnym […]
znajdował się w stanie nietrzeźwości, czym wyżej wymienione funkcjonariuszki
działałyby na szkodę interesu publicznego, nakłaniał je do tego, przy czym działając
w zamiarze popełnienia czynu zabronionego, swoim zachowaniem bezpośrednio
zmierzał do popełnienia czynu zabronionego, jednakże celu swego nie osiągnął z
uwagi na stanowczą odmowę odstąpienia od wykonania czynności służbowych
I ZI 39/25
2
przez wyżej wymienionych funkcjonariuszy publicznych, tj. o przestępstwo z art. 13
§ 1 k.k. w zw. z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 231 § 1 k.k.
na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.
postanowił:
1. umorzyć postępowanie;
2. kosztami postępowania obciążyć Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Naczelnik Wydziału Spraw Wewnętrznych Prokuratury Krajowej wnioskiem z
dnia 27 czerwca 2025 r., sygn. akt […], zwrócił się o zezwolenie na pociągnięcie do
odpowiedzialności karnej prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] X. Y.2 za czyny
polegające na tym, że:
1. w dniu 5 września 2022 r., około godz. 7.07, w G., na ul. […], znajdując się w
stanie nietrzeźwości wynoszącym: I badanie o godz. 7.09 – 0,28 mg/l,
II badanie o godz. 7.24 – 0,33 mg/l, III badanie o godz. 7.40 – 0,27 mg/l
alkoholu w wydychanym powietrzu, prowadził w ruchu lądowym pojazd
mechaniczny marki […] o numerze rejestracyjnym […], tj. za przestępstwo z
art. 178a § 1 k.k.;
2. w dniu 5 września 2022 r., w G., na ul. […], chcąc, aby funkcjonariuszki
Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w G. X.Y. i X.Y.1.
dokonały czynu zabronionego polegającego na niedopełnieniu swoich
obowiązków służbowych poprzez bezprawne odstąpienie od czynności
zatrzymania oraz dokumentowania kontroli drogowej, w trakcie której
przeprowadzono badanie trzeźwości i ustalono, że kierujący pojazdem
mechanicznym marki […] o numerze rejestracyjnym […] znajdował się w
stanie nietrzeźwości, czym wyżej wymienione funkcjonariuszki działałyby na
szkodę interesu publicznego, nakłaniał je do tego, przy czym działając w
zamiarze popełnienia czynu zabronionego, swoim zachowaniem
bezpośrednio zmierzał do popełnienia czynu zabronionego, jednakże celu
swego nie osiągnął z uwagi na stanowczą odmowę odstąpienia od
I ZI 39/25
3
wykonania czynności służbowych przez wyżej wymienionych funkcjonariuszy
publicznych, tj. o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 18 § 2 k.k. w zw.
z art. 231 § 1 k.k.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek nie mógł zostać merytorycznie rozpoznany, gdyż dotyczy on kwestii
rozstrzygniętej wcześniej prawomocną uchwałą Sądu Najwyższego, a ponowne
przeprowadzenie postępowania w tym samym przedmiocie jest niedopuszczalne.
Wymaga dostrzeżenia, że kwestia zezwolenia na pociągnięcie prokuratora
Prokuratury Okręgowej w [...] X. Y.2 do odpowiedzialności karnej za identyczne
czyny, jak opisane we wniosku Naczelnika Wydziału Spraw Wewnętrznych
Prokuratury Krajowej z dnia 27 czerwca 2025 r., sygn. akt […], była już
przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego w postępowaniu prowadzonym przed
Izbą Odpowiedzialności Zawodowej o sygn. akt I ZI 24/23. Uchwałą z dnia 28
czerwca 2023 r. Sąd Najwyższy zezwolił na pociągnięcie wyżej wymienionego
sędziego za dwa czyny opisane we wniosku prokuratora Wydziału Spraw
Wewnętrznych Prokuratury Krajowej z dnia 27 marca 2023 r., sygn. akt […]. Po
rozpoznaniu zażalenia na tę uchwałę wniesionego przez prokuratora X. Y.2, Sąd
Najwyższy uchwałą z dnia 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt II ZIZ 26/23, utrzymał
zaskarżoną uchwałę w mocy.
Jak wskazuje autor wniosku o zezwolenie na pociągnięcie prokuratora X. Y.2
do odpowiedzialności karnej, Sąd Rejonowy […] w [...] postanowieniem z dnia
25 listopada 2024 r., […], umorzył postępowanie karne prowadzone przeciwko X.
Y.2 wobec stwierdzenia braku zezwolenia na ściganie pochodzącego od
właściwego organu, na podstawie art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k. Sąd Rejonowy […] w [...]
uznał bowiem, że skład Sądu Najwyższego rozpatrujący zażalenie na uchwałę
zezwalającą na pociągniecie prokuratora X. Y.2 do odpowiedzialności karnej
tworzyli sędziowie powołani niezgodnie z prawem, co powoduje brak związania
tamtejszego Sądu uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt
II ZIZ 26/23.
Stanowisko to jest w oczywisty sposób wadliwe. Należy przypomnieć, że
wnioskiem z dnia 26 lipca 2024 r. Sąd Dyscyplinarny przy Sądzie Apelacyjnym w
I ZI 39/25
4
Gdańsku zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniami
prejudycjalnymi kwestionującymi status Izby Odpowiedzialności Zawodowej,
opartymi na założeniu, że sąd, w którym zasiadają „członkowie” tej Izby, nie jest
sądem ustanowionym ustawą i sąd krajowy jest uprawniony do pominięcia
orzeczeń wydanych przez tę Izbę. Rozpoznając tę sprawę, Trybunał
Sprawiedliwości Unii Europejskiej w postanowieniu z dnia 26 lutego 2026 r., C-
517/24, stwierdził oczywistą niedopuszczalność pytań prejudycjalnych, zaś w
uzasadnieniu tego postanowienia (pkt 42), wskazał: „(…) nie wydaje się, aby sąd
odsyłający był kompetentny na podstawie przepisów prawa krajowego do oceny
zgodności z prawem, w świetle między innymi prawa Unii, obsadzenia składów
orzekających Izby Odpowiedzialności Zawodowej, które wydały wyroki, o których
mowa w pkt 19, 21 i 40 niniejszego postanowienia, prawomocnie kończące
postępowania, które doprowadziły do nałożenia na VG kar dyscyplinarnych”.
Orzeczenie to znajduje analogię w niniejszej sprawie, bowiem tak samo Sąd
Rejonowy […] w [...] w toku prowadzonego postępowania karnego nie był
uprawniony do oceny pod względem zgodności z prawem prawidłowości powołania
sędziów tworzących skład orzekający w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej ani
też do pominięcia lub uznania za nieistniejące, prawomocnego rozstrzygnięcia
dokonanego przez Sąd Najwyższy w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej.
Wskazane wyżej rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego […] w [...] nie zostało
poddane kontroli instancyjnej (środek odwoławczy został wniesiony po terminie).
Wobec tego, w zamyśle prokuratora, alternatywę dla poddania rozstrzygnięcia
Sądu Rejonowego […] w [...] kontroli instancyjnej, ma stanowić ponowne
rozpatrzenie wniosku o zezwolenia na pociągnięcie prokuratora X. Y.2 do
odpowiedzialności karnej. Tym samym działanie to zmierza do ponownego otwarcia
kwestii, która została już wcześniej prawomocnie rozstrzygnięta przez Sąd
Najwyższy. Takiego działania nie można zaaprobować.
W tym stanie rzeczy ponowne prowadzenie postępowania w tym samym
przedmiocie jest niedopuszczalne i dlatego skutkowało umorzeniem postępowania
na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. oraz stosownym rozstrzygnięciem o kosztach
niniejszego postępowania.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy postanowił, jak w sentencji.
I ZI 39/25
5
[r.g.]
