I ZI 37/25
WYCIĄG Z PROTOKOŁU
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 7 maja 2026 r.
SSN Marek Siwek
Protokolant starszy sekretarz sądowy Renata Szczegot
Wywołano sprawę o godz.: 11:40 opóźnienie z uwagi na rozpoznanie poprzedniej
sprawy z wokandy.
Posiedzenie odbywa się jawnie.
Na posiedzenie:
[...]
Przewodniczący odczytuje wniosek obrońcy adw. M. K.
o zawieszenie postępowania.
Obrońca adw. M. K. podtrzymuje złożony wniosek.
Sędzia przyłącza się do wniosku obrońcy.
Prokurator sprzeciwia się złożonemu wnioskowi.
Przewodniczący zarządził przerwę celem narady.
Po przerwie stawili się wszyscy jak przed przerwą.
Sąd Najwyższy postanowił na podstawie art. 22 § 1 k.p.k. wniosku
o zawieszenie postępowania nie uwzględnić z uwagi na fakt, że nie
zachodzi przesłanka takiej decyzji procesowej. Zgodnie z treścią tego
przepisu zawieszenie postępowania następuje w sytuacji, gdy
zachodzi długotrwała przeszkoda uniemożliwiająca jego prowadzenie,
przy czym katalog takich przeszkód ustawowo nie został ograniczony.
Oznacza to, że teoretycznie istnieje możliwość zawieszenia
postępowania karnego, także dyscyplinarnego, na czas niezbędny do
wydania innego orzeczenia, od którego zależy procedowanie w danej
sprawie, jednakże warunkiem takiej decyzji jest podzielenie
stanowiska wyrażonego w sprawie, na gruncie której ma zapaść
I ZI 37/25
2
wspomniane orzeczenie. Obrońca w niniejszej sprawie powołał się na
pytanie prejudycjalne zadane w sprawie III CB 40/23, a więc zadane w
sprawie incydentalnej, tj. tzw. testu niezawisłości i bezstronności
sędziego, jak również na fakt zawieszenia postępowania w innej
sprawie incydentalnej – I ZB 56/25. Niniejsza sprawa ma natomiast
charakter samodzielny, jest różna od wskazanych we wniosku spraw
testowych. Nadto każdy sąd karny więc także i dyscyplinarny według
art. 8 § 1 k.p.k. dysponuje samodzielnością jurysdykcyjną w ramach
której podejmuje decyzje procesowe, rozstrzygając samodzielnie
o zagadnieniach faktycznych i prawnych. Warunkiem zatem zajęcia
tożsamego stanowiska procesowego jak w innej sprawie byłoby
wyrażanie tożsamych wątpliwości jak wyrażonych w pytaniu
prejudycjalnym. Zważywszy na fakt, że wątpliwości takich Sąd
Najwyższy orzekając w niniejszej sprawie nie ma, nie istnieje potrzeba
oczekiwania na orzeczenie TSUE, jakie ma zapaść na gruncie innej
sprawy. W tym stanie rzeczy nie sposób stwierdzić długotrwałej
przeszkody uniemożliwiającej prowadzenie niniejszego postępowania,
wobec czego Sąd Najwyższy orzekł co do wniosku negatywnie.
[M. T.]
[r.g.]
