I USK 583/26

I USK 583/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 29 kwietnia 2026 r. SSN Jarosław Sobutka w sprawie z odwołania D.K. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Zielonej Górze o zwrot nienależnie pobranego świadczenia, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 29 kwietnia 2026 r., na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 20 marca 2025 r., sygn. akt III AUa 897/23, I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, II. odstępuje od obciążania odwołującego kosztami zastępstwa procesowego strony przeciwnej w postępowaniu kasacyjnym. DS UZASADNIENIE Decyzją z 18 lipca 2019 r. (znak: […]) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Zielonej Górze, na podstawie art. 138 o emeryturach i rentach z FUS oraz art. 84 ust. 1, ust. 9 i ust. 11 u.s.u.s., zobowiązał D.K. do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń za okres od 1 kwietnia 2017 r. do 31 lipca 2019 r. w kwocie 28.857,60 zł. Sąd Okręgowy w Zielonej Górze IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, wyrokiem z 28 czerwca 2023 r. (sygn. akt IVU 2718/19), wydanym w I USK 583/26 2 sprawie D.K., z odwołania od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Zielonej Górze, o zwrot nienależnie pobranego świadczenia, zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że odwołujący D.K. nie ma obowiązku zwrotu świadczeń w kwocie 28.857,60 zł i zasądził od organu rentowego na rzecz odwołującego kwotę 180 zł, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Na skutek apelacji organu rentowego, Sąd Apelacyjny w Poznaniu III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, wyrokiem z 20 marca 2025 r. (sygn. akt III AUa 897/23), zmienił zaskarżony wyrok w całości i oddalił odwołanie. Skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu, do Sądu Najwyższego wywiódł odwołujący, zaskarżając judykat w całości, zarzucając: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 138 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS i art. 84 ust. 1 u.s.u.s. w zw. z art. 123 u.s.u.s. w zw. z art. 30 § 1 k.p.a. w zw. z art. 82 k.c., przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że rozpoznane u odwołującego zaburzenia schizotypowe, które w ocenie biegłych skutkowały brakiem zrozumienia pouczeń kierowanych przez organ rentowy, nie skutkują przyjęciem, że odwołujący jako osoba pobierająca świadczenia nie był pouczony o braku prawa do ich pobierania, podczas gdy właściwa wykładania tych przepisów prowadzi do wniosku, że skoro w ocenie biegłych odwołujący nie był w stanie zrozumieć kierowanych do niego pouczeń, nie był właściwie pouczony o braku prawa do ich pobierania, a tym samym otrzymane przez niego świadczenie nie stanowi świadczenia nienależnego; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 138 ust. 4 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że nie zachodzi okoliczność zawiadomienia organu rentowego o zajściu okoliczności powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń albo wstrzymanie wypłaty świadczeń w całości lub w części, podczas gdy odwołujący jako osoba pobierająca świadczenie był zatrudniony na podstawie umowy o pracę, a tym samym skoro w tej sytuacji podlegał zgłoszeniu przez pracodawcę w charakterze ubezpieczonego do ZUS, to organ rentowy został zawiadomiony o zajściu okoliczności I USK 583/26 3 powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń albo wstrzymanie wypłaty świadczeń w całości lub w części; 3. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 233 § 1 k.p.c. w z w. z art. 278 § 1 k.p.c., które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego i rozstrzygnięcie o świadomości odwołującego w zakresie pouczenia, o którym mowa w art. 138 ust. 2 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, poprzez przyjęcie, wbrew opinii biegłych, że odwołujący był pouczony o braku prawa do pobierania świadczenia, w sytuacji gdy prawidłowo dokonana ocena materiału dowodowego, w szczególności w sytuacji, gdy Sąd Apelacyjny w Poznaniu nie podważył opinii biegłych pod kątem jej rzetelności, spójności i kategoryczności, powinna prowadzić do wniosku, że odwołujący nie był pouczony o braku prawa do pobierania świadczenia, ponieważ z uwagi na stan zdrowia nie był w stanie zrozumieć kierowanych do niego pouczeń. W związku ze stawianymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i orzeczenie, co do istoty sprawy, poprzez zmianę zaskarżonej decyzji w ten sposób, że odwołujący nie ma obowiązku zwrotu świadczeń w kwocie 28.857,60 zł, tj. utrzymanie w mocy wyroku Sądu Okręgowego w Zielonej Górze, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz ubezpieczonego od organu rentowego zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, w postępowaniu kasacyjnym. Skarżący wniósł także o przyjęcie skargi kasacyjnej wskazując, że jest ona oczywiście uzasadniona, a z ostrożności procesowej wskazał, że w sprawie występuje także istotne zagadnienie prawne. Powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej strona skarżaca wskazała, że w obliczu zaburzeń schizotypowych ubezpieczonego, w opinii biegłych z uwagi na jego stan zdrowia, nie był w stanie zrozumieć pouczenia zawartego w decyzjach ZUS w spornym okresie, zaś odmienna ocena dokonana przez Sąd Apelacyjny w Poznaniu została dokonana w sprzeczności z ustaleniami biegłych sądowych, których to ustalenia nie I USK 583/26 4 zostały przez Sąd Apelacyjny podważone, tj. Sąd Apelacyjny nie podważył opinii pod kątem jej rzetelności, spójności i kategoryczności, a tym samym powinien przyjąć ustalenia biegłych, gdyż nie leży w kompetencji sądu podważanie ocen medycznych dokonanych przez biegłych w zakresie ich merytorycznej poprawności. Skarga kasacyjna jest również oczywiście uzasadniona zdaniem skarżącego ze względu na to, że zgodnie z art. 138 ust. 4 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, nie można żądać zwrotu kwot nienależnie pobranych świadczeń za okres dłuższy niż 12 miesięcy, jeżeli osoba pobierająca świadczenia zawiadomiła organ rentowy o zajściu okoliczności powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń albo wstrzymanie wypłaty świadczeń w całości lub w części, a mimo to świadczenia były jej nadal wypłacane. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje, że skoro odwołujący był zatrudniony na umowę o pracę, to jego pracodawca zgłosił go do systemu ubezpieczeń społecznych, a tym samym Zakład Ubezpieczeń Społecznych posiadał informacje o tym, że odwołujący podjął pracę. Należy zatem uznać w ocenie skarżącego, że organ rentowy był zawiadomiony w myśl art. 138 ust. 4 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. W odniesieniu natomiast do istotnego zagadnienia prawnego, skarżący przedstawił je w postaci pytań: 1. czy osoba pobierająca świadczenie, o której mowa w art. 138 ust. 2 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS może być uznana za prawidłowo pouczoną o braku prawa do pobierania świadczeń, o których mowa w tym przepisie, w sytuacji, gdy w opinii sądowo-psychiatrycznej wskazano, że ubezpieczony nie był w stanie zrozumieć pouczeń zawartych w decyzjach ZUS, gdyż rozpoznano u niego zaburzenia schizotypowe, a Sąd nie podważając opinii pod kątem jej rzetelności, spójności i kategoryczności orzekł odmiennie niż biegli? Szczególnie w kontekście interpretacji przepisów art. 138 ust. 2 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS i art. 84 ust. 1 u.s.u.s. w zw. z art. 123 u.s.u.s. w zw. z art. 30 § 1 k.p.a. w zw. z art. 82 k.c.? 2. czy w świetle art. 138 ust. 4 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, zgłoszenie do ZUS przez pracodawcę faktu zatrudnienia pracownika stanowi I USK 583/26 5 zawiadomienie organu rentowego o zajściu okoliczności powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń albo wstrzymanie wypłaty świadczeń w całości lub w części? W odpowiedzi na wywiedzioną skargę kasacyjną organ rentowy wniósł o wydanie postanowienia o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądzenie od ubezpieczonego na rzecz organu rentowego kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych, ewentualnie oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie od ubezpieczonego na rzecz organu rentowego kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna odwołującego nie kwalifikuje się do przyjęcie celem jej merytorycznego rozpoznania. Na wstępie należy przypomnieć, że Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Strona wnosząca skargę kasacyjną, zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c. określającym wymogi formalne tego środka prawnego, powinna sformułować w niej wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania wraz ze stosownym uzasadnieniem. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien zaś wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c., a jego uzasadnienie winno zawierać argumenty prawne świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. Skarżący we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał dwie przesłanki, tj. oczywistą zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) oraz występowanie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) – podniesione w sposób ewentualny. I USK 583/26 6 Wadliwy jest więc już sam sposób sformułowania wniosku – co świadczy o jego bezpodstawności. Nie można bowiem twierdzić, że skarga jest oczywiście uzasadniona - co oznacza oczywistą bezzasadność zaskarżonego orzeczenia, a więc niewymagającą jakichkolwiek dociekań lub analiz, a jednocześnie wskazywać na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego - wymagającego z natury rzeczy pogłębionych rozważań (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 17 lipca 2019 r., III CSK 148/19, LEX nr 2751796 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z 26 kwietnia 2018 r., IV CSK 577/17, LEX nr 2497710). Tego typu argumentacja, nawet w sytuacji podnoszenia jej w sposób „ewentualny”, podważa zasadność wniosku. Tym bardziej, że skarżący przywołuje we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania dwa punkty, do których odnosić się ma oczywista zasadność skargi, a następnie konstruuje istotne - w jego przekonaniu - zagadnienia prawne, które w rzeczywistości są powtórzeniem argumentacji zawartej w odniesieniu do oczywistej zasadności skargi. Jest to konstrukcja, która się wzajemnie wyklucza. Przechodząc do samych podstaw przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, odwołanie się do przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga nie tylko powołania się na okoliczność, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ale również wykazania, iż przesłanka ta rzeczywiście zachodzi. Oznacza to, że strona skarżąca musi wskazać, w czym (w jej ocenie) wyraża się „oczywistość” zasadności skargi oraz podać argumenty wykazujące, że rzeczywiście skarga jest uzasadniona w sposób oczywisty. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi bowiem wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Strona skarżąca powinna więc w wywodzie prawnym wykazać kwalifikowaną postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, polegającą na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006 nr 4, poz. 75; z 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, LEX nr 198531; z 9 marca 2012 r., I UK 370/11, LEX nr 1215126 i z 1 stycznia 2012 r., I PK 104/11, LEX nr 1215774). Ponadto, przez oczywistą zasadność skargi kasacyjnej rozumie się sytuację, w której zaskarżone orzeczenie sądu drugiej instancji w sposób I USK 583/26 7 ewidentny narusza konkretne przepisy prawa. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 30 listopada 2012 r., I UK 414/12, LEX nr 1675171). Takiej okoliczności strona skarżąca jednak nie wykazała. W niniejszej sprawie Sąd Apelacyjny w Poznaniu, na podstawie całego zgromadzonego materiału dowodowego, odmiennie aniżeli Sąd Okręgowy ustalił, że ubezpieczony był pouczany na piśmie o konsekwencjach prawnych osiągania dochodów ze stosunku pracy, w sytuacji jednoczesnego pobierania przez niego renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy przyznanej w drodze wyjątku. W tych okolicznościach Sąd odwoławczy doszedł do przekonania, że odwołujący został prawidłowo pouczony, a jego stan zdrowia nie uniemożliwiał mu zrozumienie tego pouczenia, co skutkuje oceną, że organ rentowy prawidłowo zobowiązał go do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. Sąd Apelacyjny uznał, że stan zdrowia odwołującego nie uniemożliwiał mu zrozumienie treści pouczeń. Okoliczności przeciwnej nie można było ustalić wyłącznie w oparciu o opinie biegłych sądowych psychiatry i psychologa, jak to uczynił Sąd Okręgowy. Wskazywał również na niektóre okoliczności wynikające z opinii biegłych, a przeczące tezie, że odwołujący nie był w stanie zrozumieć kierowanych do niego pouczeń, jak choćby fakt, że z opinii biegłego psychologa wynikało, że w latach 2017-2020 nastąpiła u wnioskodawcy remisja choroby, odwołujący nie leczył się psychiatrycznie, wykonywał pracę kierowcy zawodowego w transporcie międzynarodowym, po uzyskaniu w tym czasie prawa jazdy kategorii C+E, po pozytywnym przejściu testów psychomotorycznych. Podobnie biegły psychiatra wskazał, że w okresie remisji odwołujący był w stanie zdobyć uprawnienia kierowcy kat. C+E, zdać egzamin teoretyczny i praktyczny, a wcześniej wykonać testy psychomotoryczne. Sąd odwoławczy zaznaczył, że opinia biegłego podlega ocenie sądu stosownie do reguł określonych w art. 233 § 1 k.p.c. i w ramach tej oceny sąd ustosunkowuje się do mocy przekonywującej rozumowania biegłego i logicznej poprawności wyciągniętych przez niego wniosków. Do dokonywania wszelkich ustaleń w procesie powołany jest sąd, a nie biegły i dlatego sąd nie może oprzeć swego ustalenia wyłącznie na podstawie konkluzji opinii biegłego, lecz powinien I USK 583/26 8 sprawdzić poprawność poszczególnych elementów składających się na trafność jej wniosków końcowych. W tym miejscu należy przypomnieć, że zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. oraz art. 39813 § 2 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalania faktów lub oceny dowodów, a Sąd Najwyższy związany jest ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia. Związanie to wyklucza nie tylko przeprowadzenie w jakimkolwiek zakresie dowodów, lecz także badanie czy sąd drugiej instancji nie przekroczył granic swobodnej ich oceny. Z tego punktu widzenia każdy zarzut skargi kasacyjnej, nawet zarzucający naruszenia przepisów prawa materialnego, który ma na celu polemikę z ustaleniami faktycznymi sądu drugiej instancji, z uwagi na jego sprzeczność z art. 3983 § 3 k.p.c., jest a limine niedopuszczalny. Sąd Najwyższy nie pełni bowiem roli trzeciej instancji sądowej, a skarga kasacyjna nie może być wykorzystywana jako instrument pozwalający na kwestionowanie niesatysfakcjonującego stronę rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji. Jeżeli natomiast chodzi o drugą ze wskazanych we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania przesłanek przedsądu, to istotnym zagadnieniem prawnym – w rozumieniu przepisu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. - jest zagadnienie, które wiąże się z określonymi przepisami prawa materialnego lub procesowego, których wyjaśnienie ma nie tylko znaczenie dla rozstrzygnięcia konkretnej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw. Wskazanie na zagadnienie prawne uzasadniające wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej powinno nastąpić przez jego sformułowanie jako problemu prawnego wymagającego rozstrzygnięcia, określenie przepisów prawa, w związku z którymi powstało i wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Dopiero wówczas Sąd Najwyższy ma podstawę do rozważenia, czy przedstawione zagadnienie jest rzeczywiście zagadnieniem „prawnym” oraz czy jest to zagadnienie „istotne” (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002 Nr 1, poz. 11; z 13 sierpnia 2002 r., I PKN 649/01, OSNP 2004 Nr 9, poz. 158; z 14 lutego 2003 r., I PK 306/02, Wokanda 2004 nr 7-8, poz. 51; z 10 stycznia 2012 r., I UK 305/11, LEX nr 1215784; z 23 marca 2012 r., II PK 284/11, LEX nr 1214575; z 10 września 2014 r., I CSK 729/13, LEX nr 1532950; z 2 grudnia I USK 583/26 9 2014 r., II CSK 376/14, LEX nr 1622307; z 14 kwietnia 2015 r., II PK 217/14, LEX nr 678073; z 28 października 2015 r., I PK 17/15, LEX nr 2021940, czy z 14 stycznia 2016 r., II CSK 382/15, LEX nr 2090999). Ponadto, istotnym zagadnieniem prawnym w rozmienieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie nowe, nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego rozstrzygnięcie może przyczynić się do rozwoju prawa. W konsekwencji nie można uznać, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), jeśli Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii przedstawianej w skardze i wyraził swój pogląd we wcześniejszych orzeczeniach, a nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 12 marca 2010 r., II UK 400/09, LEX nr 577468; z 19 stycznia 2012 r., I UK 328/11, LEX nr 1215423; z 19 marca 2012 r., II PK 294/11, LEX nr 1214578; z 10 kwietnia 2018 r., I CSK 733/17, LEX nr 2495968; z 10 kwietnia 2018 r., II PK 143/17, LEX nr 2525398; z 19 kwietnia 2018 r., I CSK 709/17, LEX nr 2486162 i z 23 maja 2018 r., I CSK 33/18, LEX nr 2508114). Strona skarżąca nie zdołała wykazać występowania przywoływanej przez siebie przesłanki przedsądu. Nie można uznać za istotne zagadnienie prawne sformułowanie dwóch pytań, dotyczących przepisów prawa materialnego wielokrotnie interpretowanych przez Sąd Najwyższych – bez jakiejkolwiek próby sformułowania rzeczywistego problemu prawnego i wykazania jakichkolwiek wątpliwości występujących w doktrynie lub orzecznictwie co do wykładni i stosowania tych przepisów. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego o kwalifikacji świadczenia jako nienależnie pobranego decyduje świadomość ubezpieczonego. Stan tej świadomości można ustalać na różne sposoby, przy czym ze względów praktycznych najłatwiej jest odwołać się do treści i analizy pouczeń zawartych w decyzjach organu rentowego (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 25 sierpnia 2022 r., III USK 491/21, LEX nr 3411757 i powołane tam orzecznictwo). Świadomość nienależności świadczenia może jednak wynikać także z innych okoliczności. Zwrot „była pouczona o braku prawa”, o którym mowa w art. 138 ust. 2 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS nie może być rozumiany dosłownie. Chodzi tu o klasyczne pouczenie, w którym organ rentowy I USK 583/26 10 informuje ubezpieczonego, że utraci prawo do świadczenia, gdy wystąpią okoliczności, które zgodnie z przepisami prawa spowodują utratę tego prawa. Pouczenie musi być na tyle zrozumiałe, by pobierający świadczenie mógł odnieść je do swojej sytuacji, jednak nie musi odnosić się do indywidualnie pobierającego świadczenie, gdyż nie da się przewidzieć, które z okoliczności wystąpią u konkretnego świadczeniobiorcy. Pouczenie może polegać na przytoczeniu przepisów określających te okoliczności, ale musi być na tyle zrozumiałe, aby ubezpieczony mógł je odnieść do własnej sytuacji (zob. postanowienie Sądu Najwyższego Społecznych z 24 stycznia 2024 r., I USK 109/23, Legalis nr 3058674). Z ustaleń dokonanych przez Sąd Apelacyjny, którymi Sąd Najwyższy jest związany wynika, że odwołujący został prawidłowo pouczony przez organ rentowy o skutkach osiągania dochodu ze stosunku pracy w przypadku pobierania renty przyznanej w drodze wyjątku, a jego stan zdrowia nie uniemożliwiał mu zrozumienie treści pouczeń. Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, określone w art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił, zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c., orzekając o kosztach postępowania kasacyjnego po myśli art. 102 k.p.c. DS. [SOP]