I USK 56/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 16 września 2025 r.
SSN Leszek Bielecki
w sprawie z odwołania J. O.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych […] Oddziałowi w Łodzi
o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w dniu 16 września 2025 r.,
skargi kasacyjnej ubezpieczonej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi
z dnia 3 września 2024 r., sygn. akt III AUa 806/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od skarżącej na rzecz organu rentowego kwotę
240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów
postępowania kasacyjnego wraz z ustawowymi odsetkami
za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia zobowiązanemu
orzeczenia do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w Łodzi III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
wyrokiem z 3 września 2024 r., III AUa 806/23, oddalił apelację odwołującej się J. O.
od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z 29 czerwca 2023 r.,
VIII U 1099/19, oddalającego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń
Społecznych Oddziału w Łodzi z 1 marca 2019 r., odmawiającej przyznania prawa
do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy.
I USK 56/25
2
Odwołująca się wniosła do Sądu Najwyższego skargę kasacyjną,
zaskarżając ten wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie: (-) art. 6 ust. 1 pkt 6
ustawy z 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków
przy pracy i chorób zawodowych (jednolity tekst: Dz.U. z 2025 r., poz. 257 ze zm.)
przez błędną wykładnię i niezastosowanie go w tej sprawie poprzez brak
merytorycznego rozpoznania wszystkich faktów i okoliczności sprawy mających
istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem Sąd wydając zaskarżony wyrok wziął pod
uwagę jedynie niektóre aspekty sprawy, pomijając inne rzutujące na
rozstrzygnięcie, oraz kierował się doświadczeniem życiowym ze skutkiem błędnego
przyjęcia, że skarżąca nie jest osobą niezdolną do pracy w związku z wypadkiem
przy pracy; (-) art. 316 § 1 k.p.c. przez niewzięcie za podstawę wyrokowania
całokształtu okoliczności i faktów sprawy istniejących w chwili zamknięcia rozprawy,
które to uchybienie miało istotny wpływ na wyrok Sądu drugiej instancji ze
skutkiem, że skarżąca nie jest niezdolna do pracy z powodu wypadku w pracy.
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca wskazała,
że skarga jest oczywiście uzasadniona, ponieważ w związku z wypadkiem w pracy
skarżąca ma orzeczoną niepełnosprawność w stopniu umiarkowanym na stałe a
lekarz zakładowy nie zakwalifikował jej do pracy na stanowisku pielęgniarki POZ a
jedynie w warunkach pracy chronionej, w niepełnym wymiarze godzin pracy, co ma
wpływa na obniżenie statusu społecznego i dochodów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ rentowy wniósł o wydanie
postanowienia odmawiającego przyjęcia skargi do rozpoznania oraz zasądzenie na
rzecz organu rentowego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów
zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjęcie do merytorycznego
rozpoznania.
Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1),
istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
I USK 56/25
3
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność
postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4).
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury skarga kasacyjna jest
oczywiście uzasadniona, jeżeli zaskarżone tą skargą orzeczenie zapadło wskutek
oczywistego naruszenia prawa, zaś oczywiste naruszenie prawa powinno być
rozumiane jako widoczna, bez potrzeby dokonywania pogłębionej analizy
jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem albo
powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (por. postanowienie Sądu
Najwyższego z 26 lutego 2001 r., I PKN 15/01, OSNAPiUS 2002 nr 20, poz. 494
oraz z 17 października 2001 r., I PKN 157/01, OSNAPiUS 2003 nr 18, poz. 437) i
jest możliwe do przyjęcia tylko wówczas, gdy orzeczenie jest niewątpliwie
sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami prawa
(por. orzeczenie Sądu Najwyższego z 30 stycznia 1963 r., II CZ 3/63, OSPiKA 1963
nr 11, poz. 286). Powołanie się na przesłankę zawartą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
zobowiązuje zatem do przedstawienia wywodu prawnego zmierzającego do
wykazania kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub
procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy
wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, co daje podstawy do uznania skargi
za oczywiście uzasadnioną, tj. podlegającą uwzględnieniu (por. postanowienia
Sądu Najwyższego: z 11 grudnia 2009 r., II PK 223/09, LEX nr 585777 oraz
z 3 lutego 2010 r., II PK 304/09, LEX nr 602695). Innymi słowy, jeżeli skarżący
powołuje się na oczywistą zasadność skargi, to powinien zawrzeć w niej wywód
prawny, z którego ta oczywista zasadność będzie wynikała. Ma to być przy tym
zasadność łatwo dostrzegalna już nawet przy pobieżnej lekturze skargi
(por. postanowienie Sądu Najwyższego z 7 maja 2010 r., V CSK 459/09, LEX nr
602638).
Oceniany w niniejszym postępowaniu wniosek o przyjęcie skargi kasacyjne
do rozpoznania nie spełnia wyżej określonych kryteriów. Sąd nie może
samodzielnie dokonać ustaleń dotyczących stanu zdrowia i stopnia naruszenia
sprawności organizmu pod kątem zachowania lub braku zdolności do pracy.
Ograniczenie samodzielności sądu w zakresie dokonywania ustaleń wymagających
wiadomości specjalnych, obejmuje również ocenę wzajemnego powiązania
I USK 56/25
4
ustalonych schorzeń i skutków tych relacji oraz stosowanych procedur leczniczych
dla ustalenia przesłanki całkowitej niezdolności do pracy (por. wyrok Sądu
Najwyższego z 3 listopada 2009 r., I UK 138/09, LEX nr 570122). Sąd nie może -
wbrew opinii biegłych, dostarczających sądowi wiedzy specjalistycznej koniecznej
do dokonania oceny stanu zdrowia osoby ubiegającej się oświadczenie rentowe, w
tym rodzaju występujących schorzeń, stopnia ich zaawansowania i nasilenia
związanych z nimi dolegliwości, stanowiących łącznie o zdolności do wykonywania
zatrudnienia bądź braku takiej zdolności - oprzeć się na własnym przekonaniu,
zasadach logicznego myślenia, doświadczenia życiowego i wiedzy powszechnej,
które to kryteria ze zrozumiałych względów nie obejmują specjalistycznej wiedzy
medycznej (por. wyrok Sądu Najwyższego z 14 maja 2009 r., II UK 211/08, LEX nr
509035). W rozpoznawanej sprawie Sąd rozstrzygał w oparciu o opinię biegłych o
specjalnościach z zakresu ortopedii – rehabilitacji oraz neurologii. Postępowanie
dowodowe wykazało, że skarżąca po wypadku w pracy przeszła rehabilitację, która
okazała się skuteczna, natomiast zmiany zwyrodnieniowe nie powstały w czasie
nagłego przeciążenia w trakcie wypadku przy pracy, ale istniały od wielu lat.
Specyfika dowodu z opinii biegłego polega między innymi na tym, że jeżeli
taki dowód już został przez sąd dopuszczony, to stosownie do treści art. 286 k.p.c.,
opinii dodatkowego biegłego można żądać jedynie "w razie potrzeby". Nie można
przyjąć, iż sąd zobowiązany jest dopuścić dowód z kolejnych biegłych w każdym
przypadku, gdy złożona opinia jest niekorzystna dla strony (wyroki Sądu
Najwyższego: z 15 lutego 1974 r., II CR 817/73, LEX nr 7404; z 18 lutego 1974 r.,
II CR 5/74, LEX nr 7407; z 15 listopada 2001 r., II UKN 604/00, PPiPS 2003 Nr 9,
poz. 67). Potrzeba powołania innego biegłego powinna zatem wynikać
z okoliczności sprawy, a nie z samego niezadowolenia strony z dotychczasowej
złożonej opinii (wyrok Sądu Najwyższego z 5 listopada 1974 r., I CR 562/74, LEX nr
7607). Przy czym potrzebą taką nie może być przeświadczenie strony, że dalsze
opinie pozwolą na udowodnienie korzystnej dla strony tezy (wyroki Sądu
Najwyższego: z 27 czerwca 2001 r., II UKN 446/00, OSNP 2003 Nr 7, poz. 182;
z 29 listopada 2016 r., II PK 242/15, LEX nr 2202494).
I USK 56/25
5
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji na
podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania orzekając w zgodzie z
art. 98 k.p.c.
[a.ł]
