I USK 266/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 18 lutego 2026 r.
SSN Jarosław Sobutka
w sprawie z odwołania P. Sp. z o.o. w R.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Rzeszowie
z udziałem zainteresowanego H.Ż.
o podleganie ubezpieczeniom społecznym,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w dniu 18 lutego 2026 r.,
na skutek skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego
w Rzeszowie z dnia 7 listopada 2024 r., sygn. akt III AUa 747/23,
I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
II. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału
w Rzeszowie na rzecz P. Sp. z o.o. w R. kwotę 240,00 (dwieście
czterdzieści) złotych, wraz z ustawowymi odsetkami za czas po
upływie tygodnia od dnia doręczenia zobowiązanemu orzeczenia
do dnia zapłaty - tytułem zwrotu kosztów zastępstwa
procesowego
w postępowaniu kasacyjnym.
DS
UZASADNIENIE
Decyzją z 20 kwietnia 2023 r. (znak 1025-8/2023) Zakład Ubezpieczeń
Społecznych Oddział w Rzeszowie, na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6
I USK 266/26
2
ust. 1 pkt 1 i 4, art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1 i art. 13 pkt 1 i 2 ustawy z dnia
13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych w zw. z art. 58 § 1,
art. 83 § 1 i art. 734 k.c. oraz art. 22 § 1 i art. 300 k.p. stwierdził, że H.Ż. z tytułu
wykonywania pracy, na podstawie umowy zlecenia u płatnika P. sp. z o.o. w R. nie
podlega obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym, tj. emerytalnemu, rentowym i
wypadkowemu w okresie od 8 lipca 2022 r. do 31 lipca 2022 r. oraz jako pracownik
u płatnika składek P. sp. z o.o. w R. nie podlega ubezpieczeniom emerytalnemu,
rentowym,
chorobowemu
i
wypadkowemu
od
15 października 2021 r. do 31 maja 2022 r. i od 1 października 2022 r.
Sąd Okręgowy w Rzeszowie IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych,
wyrokiem z 25 września 2023 r. (sygn. akt IV U 706/23), wydanym w sprawie P. sp.
z o.o. w R. z odwołania od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w
Rzeszowie, przy udziale H.Ż., o podleganie ubezpieczeniom społecznym, w
punkcie pierwszym wyroku zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że stwierdził,
że H.Ż. jako osoba wykonująca pracę na podstawie umowy zlecenia u płatnika
składek P. sp. z o.o. w R., podlega obowiązkowo ubezpieczeniom: emerytalnemu,
rentowym, wypadkowemu od 8 lipca 2022 r. do 31 lipca 2022 r. oraz stwierdził, że
zainteresowany, jako osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę u płatnika
składek P. sp. z o.o. w R., podlega obowiązkowo ubezpieczeniom: emerytalnemu,
rentowym,
chorobowemu
i
wypadkowemu
od
15 października 2021 r. do 31 maja 2022 r. i od 1 października 2022 r. W punkcie
drugim Sąd Okręgowy zasądził od organu rentowego na rzecz P. sp. z o.o. w R.
kwotę 180 zł, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, z ustawowymi
odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas, od dnia
uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.
Na skutek apelacji organu rentowego, Sąd Apelacyjny w Rzeszowie III
Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, wyrokiem z 7 listopada 2024 r. (sygn.
akt III AUa 747/23), oddalił apelację i zasądził od organu rentowego na rzecz
odwołującego, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu
apelacyjnym, kwotę 240 zł z odsetkami, w wysokości odsetek ustawowych za
opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas, po upływie tygodnia od
dnia doręczenia przedmiotowego orzeczenia, do dnia zapłaty.
I USK 266/26
3
Skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego wywiódł organ rentowy,
zaskarżając w całości wyrok Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie, zarzucając:
1. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik
sprawy, a mianowicie:
1. art. 3271 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., poprzez
wyprowadzenie przez Sąd Apelacyjny błędnego wniosku, w odniesieniu do
istotnych elementów podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, w
sposób sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego
rozumowania a to:
1. nadanie zbyt marginalnego znaczenia faktowi, że L.P. był zatrudniony w
spółce P. sp. z o.o. na podstawie umowy o pracę. Jego przełożonym był H.Ż.
- co w konsekwencji miałoby oznaczać, że ubezpieczony H.Ż. ma być
równocześnie przełożonym drugiego ze wspólników i podległym mu
pracownikiem (zleceniobiorcą);
2. pominięcie, że do jednostronnego rozwiązania umowy zlecenia czy umowy o
pracę z zainteresowanym (rozwiązanie umowy z zachowaniem okresu
wypowiedzenia przez spółkę czy rozwiązanie umowy bez zachowania
okresu wypowiedzenia), konieczne było powołanie pełnomocnika uchwałą
zgromadzenia wspólników czy też ustanowienie rady nadzorczej również
powoływanej uchwałą zgromadzenia wspólników, a ta musiałaby zapaść
większością głosów, zatem zainteresowany musiałby również głosować za
jego powołaniem. Udział takiego wspólnika w głosowaniu nie jest
wykluczony na podstawie art. 244 k.s.h., zatem de facto rozwiązanie umowy
o pracę z zainteresowanym przez spółkę, w okresie sprawowania przez
niego funkcji w zarządzie, bez jego zgody i udziału było wyłączone;
3. wyprowadzenie z zeznań świadków, że zainteresowany faktycznie realizował
czynności wynikające z umowy zlecenie i umowy o pracę, podczas gdy
świadkowie nie mogli mieć wiedzy na temat faktycznego wykonywania pracy
przez zainteresowanego, konkretnych czynności i obowiązków, a nadto nie
mogli mieć wiedzy, co do tego, które z zadań były wykonywane w ramach
umowy o pracę czy umowy zlecenia, a które z racji pełnienia funkcji w
zarządzie;
I USK 266/26
4
4. naruszenie prawa materialnego: tj.:
1. art. 6 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 8 ust. 1 i art. 13 ust. 1 u.s.u.s. w związku z
art. 22 k.p., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że
posiadanie przez zainteresowanego 50 % udziałów w spółce z o.o. oraz
pełnienie funkcji wiceprezesa zarządu (przy zarządzie dwuosobowym) nie
wyklucza powstania podległości służbowej pomiędzy ubezpieczonym a
spółką, oraz realizowania przez spółkę kompetencji zleceniodawcy w
związku z zawarciem umowy zlecenia z takim wspólnikiem, podczas gdy
prawidłowa wykładnia prowadzi do wniosku, że w przypadku spółki
dwuosobowej i posiadania przez wspólników takiej samej liczby udziałów (i
głosów na zgromadzeniu wspólników) oraz pełnienia przez nich
równorzędnych funkcji w zarządzie spółki, wykluczona jest podległość
służbowa między takim wspólnikiem a spółką, w ramach zatrudnienia
pracowniczego czy też wykluczona jest możliwość realizowania przez spółkę
uprawień wynikających z pozycji zleceniodawcy takiego wspólnika. Sytuacja
gdzie każdy z tych wspólników zawiera ze spółką umowę o pracę, gdzie ma
być równocześnie przełożonym drugiego i podległym mu pracownikiem
wskazuje na iluzoryczność podporządkowania pracowniczego;
2. art. 6 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 8 ust. 1 i art. 13 ust. 1 u.s.u.s. w związku z
art. 22 k.p., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na spłaszczeniu relacji
podległości pracowniczej wyłącznie do zagadnienia „nadzoru”, podczas gdy
opisana relacja nadrzędności pracodawcy zawiera w sobie zdecydowanie
szersze spektrum form oddziaływania, takich jak w sferze wykonywania
pracy, oceny jakości pracy, wydawania poleceń służbowych i kierowania
procesem pracy, nadawania priorytetów lub kolejności realizacji zadań przez
pracownika oraz rozliczania z jakości i terminowości pracy.
Wobec powyższego, skarżący organ rentowy wniósł o uchylenie
zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w Rzeszowie do
ponownego rozpoznania, z pozostawieniem temu Sądowi rozstrzygnięcia o
kosztach postępowania kasacyjnego, w tym kosztach zastępstwa procesowego,
według norm przepisanych, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i
oddalenie odwołania P. sp. z o.o. w całości, a także zasądzenie od odwołującej na
I USK 266/26
5
rzecz organu rentowego kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów
postępowania przed Sądem I i II instancji według norm przepisanych, z
ustawowymi odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia, od dnia
uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.
Skarżący organ rentowy wniósł także o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania wskazując, że jest ona oczywiście uzasadniona. Przywołaną przez
organ rentowy przesłankę przędsądu w uzasadnieniu wniosku motywuje tym, że w
jego ocenie Sąd Apelacyjny dopuścił się rażącego błędu, uznając, że między
zainteresowanym a odwołującą spółką mógł zaistnieć stosunek pracy lub stosunek
zlecenia. Organ rentowy zaznaczył, że sytuacja, w której dwaj równorzędni
wspólnicy (posiadający po 50% udziałów) są względem siebie jednocześnie
przełożonymi i podwładnymi, czyni podległość służbową iluzoryczną. Brak jest
zatem faktycznej kontroli i nadzoru. Ponadto, obowiązki zainteresowanego w
rzeczywistości stanowią przejaw zarządzania spółką i dominują nad rzekomym
stosunkiem pracy. Sygnalizowane przez organ rentowy naruszenie przepisów przez
Sąd Apelacyjny jest widoczne prima facie dla każdego prawnika, co uzasadnia -
zdaniem skarżącego merytoryczne rozpoznanie skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na wywiedzioną skargę kasacyjną odwołująca spółka wniosła
o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz zasądzenie od organu
rentowego na rzecz odwołującej spółki kosztów postępowania kasacyjnego (w tym
kosztów zastępstwa procesowego), względnie oddalenie skargi kasacyjnej i
zasądzenie od organu rentowego na rzecz odwołującej spółki kosztów
postępowania kasacyjnego (w tym kosztów zastępstwa procesowego).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna organu rentowego nie mogła zostać przyjęta do
merytorycznego rozpoznania.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że skarga kasacyjna podlega badaniu
(na etapie przedsądu) w zakresie spełnienia przez nią warunków formalnych.
Zgodnie z art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli
I USK 266/26
6
istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność
postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Nakładając
na skarżących obowiązek wskazania i uzasadnienia oznaczonej przesłanki
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, czyli tak zwanego przedsądu,
ustawodawca zagwarantował, że skarga kasacyjna, jako nadzwyczajny środek
zaskarżenia prawomocnych orzeczeń, będzie realizować funkcje publicznoprawne.
Ograniczenie przesłanek, wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c. do czterech ma, w
konsekwencji, zapewnić, że przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ustrojowo i
procesowo będzie uzasadnione jedynie w tych przypadkach, w których mogą być
zrealizowane jej funkcje publicznoprawne, a skarga nie stanie się instrumentem
wykorzystywanym w każdej jednostkowej sprawie. Ostatecznie, nie w każdej
sprawie, nawet takiej, w której prawomocne orzeczenie zostało wydane w
warunkach błędu w subsumpcji, czy też wyniku wadliwej wykładni prawa, skarga
kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. W przeciwnym bowiem razie Sąd
Najwyższy stałby się, wbrew obowiązującym przepisom, sądem trzeciej instancji, a
jego zadaniem nie jest przecież dokonywanie korekty ewentualnych błędów w
zakresie stosowania, czy też wykładni prawa, w każdej indywidualnej sprawie.
Formułując wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania strona
skarżąca wskazała, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona –
przywołano więc przesłanki przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Zdaniem
skarżącego organu rentowego Sąd dopuścił się rażącego błędu uznając, że między
zainteresowanym, a odwołującą spółką, mógł zaistnieć stosunek pracy lub
stosunek zlecenia. Organ rentowy zaznaczył też, że sytuacja, w której dwaj
równorzędni wspólnicy (posiadający po 50% udziałów) są względem siebie
jednocześnie przełożonymi i podwładnymi, czyni podległość służbową iluzoryczną.
Brak jest zatem faktycznej kontroli i nadzoru.
Należy jednak zwrócić uwagę, że skarga kasacyjna, jej podstawy oraz
wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania, wraz z uzasadnieniem, stanowią w głównej
mierze polemikę z ustaleniami faktycznymi. Natomiast podstawą skargi kasacyjnej
nie mogą być zarzuty dotyczące ustalania faktów lub oceny dowodów, a Sąd
Najwyższy związany jest ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę
I USK 266/26
7
zaskarżonego orzeczenia. Związanie to wyklucza nie tylko przeprowadzenie w
jakimkolwiek zakresie dowodów, lecz także badanie czy sąd drugiej instancji nie
przekroczył granic swobodnej ich oceny. Z tego punktu widzenia każdy zarzut
skargi kasacyjnej, nawet zarzucający naruszenia przepisów prawa materialnego,
który ma na celu polemikę z ustaleniami faktycznymi sądu drugiej instancji, z uwagi
na jego sprzeczność z art. 3983 § 3 k.p.c., jest a limine niedopuszczalny. Samo to
stanowi już podstawę do odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Przechodząc zaś do przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej
(art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c), jej powołanie wymaga nie tylko przytoczenia okoliczność,
że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ale również wykazania, iż
przesłanka ta rzeczywiście zachodzi. Oznacza to, że strona skarżąca musi
wskazać, w czym (w jej ocenie) wyraża się „oczywistość” zasadności skargi oraz
podać argumenty wykazujące, że rzeczywiście skarga jest uzasadniona w sposób
oczywisty. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu
(przepisów) nie prowadzi bowiem wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest
oczywiście uzasadniona. Strona skarżąca powinna więc w wywodzie prawnym
wykazać kwalifikowaną postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub
procesowego, polegającą na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy
wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienia Sądu
Najwyższego: z 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006 nr 4, poz. 75; z 26
kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, LEX nr 198531; z 9 marca 2012 r., I UK 370/11, LEX
nr 1215126 i z 1 stycznia 2012 r., I PK 104/11, LEX nr 1215774). Ponadto, przez
oczywistą zasadność skargi kasacyjnej rozumie się sytuację, w której zaskarżone
orzeczenie sądu drugiej instancji w sposób ewidentny narusza konkretne przepisy
prawa. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 30 listopada 2012 r., I UK 414/12,
LEX nr 1675171).
Problemem, który został opisany przez organ rentowy, zajmował się
wielokrotnie Sąd Najwyższy w swoim orzecznictwie. Należy zwrócić uwagę na
ukształtowaną linię orzeczniczą, która wyjaśnia elementy stosunku pracy określone
w art. 22 k.p., w kontekście zatrudnienia w spółkach kapitałowych. W orzecznictwie
Sądu Najwyższego dopuszcza się pracownicze zatrudnianie na stanowiskach
członków zarządu wspólników wieloosobowych spółek z ograniczoną
I USK 266/26
8
odpowiedzialnością (por. uchwałę z dnia 8 marca 1995 r., I PZP 7/95, OSNAPiUS
1995 Nr 18, poz. 227 oraz wyroki: z 16 grudnia 1998 r., II UKN 394/98, OSNAPiUS
2000 Nr 4, poz. 159; z 2 lipca 1998 r., II UKN 112/98, OSNAPiUS 2000 Nr 2, poz.
66; z 14 marca 2001 r., II UKN 268/00, LEX nr 551026; z 23 października 2006 r., I
PK 113/06, Prawo Pracy 2007 nr 1, s. 35; z 7 kwietnia 2010 r., II UK 357/09, LEX nr
987623, oraz z 3 sierpnia 2011 r., I UK 8/11, OSNP 2012 nr 17-18, poz. 225,
Monitor Prawniczy 2012 nr 17, s. 941, z glosą A. Piszczek i W. Szlawskiego;
z 15 września 2021 r., I USKP 44/21, OSNP 2022 Nr 9, poz. 91 oraz z 18 listopada
2021 r., III USKP 82/21,LEX nr 3275201 czy z 26 stycznia 2021 r., I USKP 68/21,
OSNP 2022, Nr 12, poz. 124 i powołane tam orzecznictwo oraz literatura
przedmiotu). Możliwe jest także zatrudnienie wspólników wieloosobowych spółek z
ograniczoną odpowiedzialnością na podstawie umów o pracę na stanowiskach
wykonawczych, gdyż w takim przypadku wspólnika nie można traktować jako
podmiotu, którego praca polega na obrocie jego własnym kapitałem (por. wyroki
Sądu Najwyższego: z 16 grudnia 2008 r., I UK 162/08, LEX nr 491093; z 9 czerwca
2010 r., II UK 33/10, LEX nr 598436 oraz z 12 maja 2011 r., II UK 20/11, OSNP
2012 nr 11- 12, poz. 145; z 16 grudnia 2016 r., II UK 517/15, LEX nr 2191456; w
literaturze por. przykładowo: T. Duraj: Podporządkowanie pracownika pracodawcy
w aspekcie czasu pracy - wybrane problemy, Zeszyty Prawnicze 2012 nr 4, s. 123;
T. Duraj: Koncepcja „autonomicznego podporządkowania” - konflikt pomiędzy
autonomią pracownika a jego podporządkowaniem pracodawcy (w:) Aksjologiczne
podstawy prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, pod red. M. Skąpskiego i K.
Ślebzaka, Poznań 2014, s. 101; S. Koczur: Differentia specifica
„podporządkowania” właściwego dla stosunku pracy a umów cywilnoprawnych,
Monitor Prawa Pracy 2015 nr 2, s. 68; R. Tanajewska: Charakter majątkowy i
korporacyjny praw wynikających z udziału w spółce z o.o., Studia Prawnoustrojowe
2016 (32), s. 71; M. Czarnecki: Kwestionowanie ważności umowy o pracę przez
ZUS w aspekcie prawidłowości ustalania obowiązku ubezpieczenia społecznego,
Krytyka Prawa. Niezależne studia nad prawem 2016 nr 3, s. 20; K. Ślebzak:
Kontrola przez ZUS ważności umów o pracę stanowiących tytuł do ubezpieczenia
społecznego - wybrane zagadnienia, PiZS 2017 nr 2, s. 29).
I USK 266/26
9
W orzecznictwie wyjaśniono również (wyrok Sądu Najwyższego z 18 lipca
2023 r., III USKP 83/22, OSNP 2024 Nr 1, poz. 12), że zatrudnienie wspólników
dwuosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, w tym także na
stanowiskach zarządczych, stanowi pracowniczy tytuł ubezpieczeniowy, gdy z
ustaleń faktycznych dotyczących okoliczności rzeczywiście realizowanego stosunku
prawnego, na podstawie którego wspólnik wykonywał czynności na rzecz spółki,
wynika, że był on poddany zarówno ekonomicznej zależności od swojego
pracodawcy, jak i formalnemu nadzorowi sprawowanemu przez zgromadzenie
wspólników, na którym podjęcie uchwał wymagało uzyskania takiej kwalifikowanej
większości głosów, że posiadane przez wspólnika-zarządcę udziały własnościowe
jako wspólnika większościowego nie dawały mu statusu wspólnika dominującego,
który mógłby samodzielnie decydować w sprawach istotnych dla spółki (wyrok
Sądu Najwyższego z 16 grudnia 2008 r., I UK 162/08, LEX nr 491093). Jednakże,
w przypadku ustalenia, że pozycja prawna dominującego wspólnika spółki z
ograniczoną odpowiedzialnością jest zbieżna z pozycją prawną jedynego
wspólnika, uzasadnione jest kwestionowanie więzi prawnopracowniczej między
dominującym wspólnikiem a spółką. Decydują w tym przypadku te same względy
aksjologiczne (jedność kapitału i pracy), ekonomiczne (brak odpłatności pracy,
fikcja odrębności majątkowej) oraz prawne (brak możliwości wydawania wiążących
poleceń, wyłączne decydowanie o funkcjonowaniu zakładu pracy w kontekście
ryzyka pracodawcy) co w przypadku spółki jednoosobowej sensu stricto (wyrok
Sądu Najwyższego z 15 września 2021 r., I USKP 44/21, OSNP 2022 Nr 9, poz.
91). Z powyższego wynika, że o zastosowaniu art. 22 k.p. w danej sprawie
decyduje stan faktyczny (wyroki Sądu Najwyższego: z 27 stycznia 2022 r., II USKP
137/21; z 10 kwietnia 2018 r., II UK 10/17, LEX nr 24900052; z 17 kwietnia 2024 r.,
I USKP 17/24, LEX nr 3705070).
Z ustaleń dokonanych przez Sąd drugiej instancji, którymi Sąd Najwyższy
jest związany, wynika jednoznacznie, że zawarte między stronami umowy miały
charakter rzeczywisty (podyktowane były rzeczywistymi potrzebami) i miały na celu
faktyczne świadczenie pracy w warunkach podporządkowania. W ocenie Sądu
Apelacyjnego okoliczności opisane w stanie faktycznym sprawy nie dawały
I USK 266/26
10
podstaw ku temu, by uznać, że doszło do stworzenia pozornych, jedynie formalno-
prawnych podstaw dla objęcia ochroną prawną.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 §
2 k.p.c., odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, orzekając o kosztach
postępowania kasacyjnego zgodnie z art. 108 § 1, art. 98 § 1, 11 k.p.c. w związku z
art. 39821 k.p.c. w związku z § 10 ust. 4 pkt 2 i w związku z § 9 ust. 2
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie
opłat za czynności adwokackie (tekst jedn. Dz.U. 2026 r., poz. 215).
DS.
[a.ł]
