I USK 142/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 21 stycznia 2026 r.
SSN Renata Żywicka
w sprawie z odwołania L. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Ostrowie Wielkopolskim
z udziałem Z.Z.
o ustalenie ubezpieczenia,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w dniu 21 stycznia 2026 r.,
na skutek skargi kasacyjnej odwołującej się Spółki od wyroku Sądu Apelacyjnego
w Łodzi z dnia 21 sierpnia 2024 r., sygn. akt III AUa 1074/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od L. Spółki z ograniczona odpowiedzialnością w
K. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w
Ostrowie Wielkopolskim kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści
złotych) wraz z odsetkami wynikającymi z art. 98 § 11 kpc tytułem
zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
[i.t.]
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 26 września 2023 r., V U 690/23 Sąd Okręgowy w Kaliszu,
wydanym w sprawie przy udziale ubezpieczonego Z.Z., oddalił odwołanie płatnika
składek od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Ostrowie
Wielkopolskim z dnia 28 lipca 2023 r., stwierdzającej, że ubezpieczony jako osoba
wykonująca pracę na podstawie umowy zlecenia u płatnika składek podlega
I USK 142/26
2
ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu od dnia 2 stycznia 2021
r. do dnia 30 września 2021 r. ze wskazaną w decyzji podstawą wymiaru składek.
Sąd Apelacyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2024 r., III AUa
1074/23 oddalił apelację odwołującej się L. Spółki z ograniczoną
odpowiedzialnością z siedzibą w K. oraz zasądził od płatnika składek na rzecz
organu rentowego kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w
postępowaniu apelacyjnym wraz z odsetkami w wysokości ustawowych odsetek za
opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia
uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.
W skardze kasacyjnej płatnik składek zarzucił naruszenie prawa
materialnego - art. 9 ust. 2c i ust. 4a ustawy systemowej, przez ich wadliwą
wykładnię, co doprowadziło do ich błędnego zastosowania oraz art. 9 ust. 2c i ust.
4a ustawy systemowej, przez ich niewłaściwe zastosowanie i zobowiązanie
skarżącego do opłacenia składek na ubezpieczenie emerytalne, rentowe i
wypadkowe za ubezpieczonego, podczas gdy tego rodzaju zobowiązanie
składkowe w ogóle nie powstało.
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał
się na oczywistą zasadność skargi oraz na potrzebę wykładni przepisów prawnych
budzących poważne wątpliwości oraz wywołujących rozbieżności w orzecznictwie
sądów, wskazując na brak podstaw do przyjęcia za Sądem Apelacyjnym, że
zgodnie z art. 9 ust. 4a ustawy systemowej zastrzeżenie „odsyłające” do ust. 2c
tego przepisu powoduje, że zleceniobiorca uprawniony do emerytury lub renty
pozostający równocześnie w stosunku pracy nie będzie podlegał obowiązkowym
ubezpieczeniom społecznym z tytułu wykonywania umowy zlecenia tylko wówczas,
gdy wynagrodzenie uzyskiwane przez niego w ramach stosunku pracy osiągnie
kwotę co najmniej równą kwocie minimalnego wynagrodzenia za pracę (art. 18
ust. 4 pkt 5a tej ustawy).
Według skarżącego, zleceniobiorca-emeryt będzie podlegał obowiązkowym
ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu umowy zlecenia, o ile nie
pozostaje równocześnie w stosunku pracy z innym pracodawcą. Z uwagi na
„powyższe rozbieżności wykładni przepisów prawa, które budzą bardzo poważane
I USK 142/26
3
wątpliwości interpretacyjne złożenie przedmiotowej skargi jest uzasadnione, a
wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zasługuje na uwzględnienie”.
Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego
wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi w
zmienionym składzie wraz z rozstrzygnięciem o kosztach postępowania,
ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozstrzygnięcie sprawy co
do istoty, a także zasądzenia od organu rentowego na rzecz skarżącego kosztów
postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ rentowy wniósł o odmowę
przyjęcia skargi do rozpoznania, a w przypadku przyjęcia skargi kasacyjnej o
oddalenie skargi kasacyjnej, a nadto o zasądzenie od skarżącego na jego rzecz
zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według
norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność
postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4).
Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o
przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek, gdyż
tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2
k.p.c.
Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny czy okoliczności
powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o jakich stanowi art. 3989 § 1 k.p.c.
Wniosek o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej został oparty na
przesłance potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości
lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) i
oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).
I USK 142/26
4
Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na
twierdzeniu o istnieniu potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1
pkt 2 k.p.c.) wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo iż budzi
poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia
wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w
odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych, które należy
przytoczyć (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 23 maja 2018 r., I CSK
31/18, LEX nr 2508113; z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, LEX nr 424365).
Powołanie się na tę przyczynę kasacyjną zakłada więc nie tylko wskazanie
przepisu prawa i stwierdzenie, że - w ocenie skarżącego - wywołuje on wątpliwości.
Konieczne jest również wykazanie, że wątpliwości te mają rzeczywisty i poważny
charakter, wyjaśnienie na czym one polegają, ich uzasadnienie, a także wskazanie
rozbieżnych wariantów interpretacyjnych, z odwołaniem się do dotychczasowych
poglądów orzecznictwa i dostępnego piśmiennictwa (zob. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2018 r., IV CSK 571/17, LEX nr 2497706), a w
szczególności przytoczenie i poddanie analizie rozbieżnych orzeczeń sądów w celu
wykazania, że rozbieżności te mają swoje źródło w różnej wykładni przepisu, bądź
też przedstawienia argumentów wskazujących, że wykładnia przeprowadzona
przez sąd drugiej instancji sprzeczna jest z jednolitym stanowiskiem doktryny lub
orzecznictwa Sądu Najwyższego (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24
kwietnia 2018 r., III UK 123/17, LEX nr 2496319). Wypada również dodać, że
podobnie jak w przypadku gdy podstawą wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania jest występujące w sprawie zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1
k.p.c.), omawiana przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. nie zachodzi, jeżeli Sąd
Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii tego zagadnienia prawnego lub wykładni
przepisów i wyraził swój pogląd we wcześniejszych orzeczeniach, brak nadto
okoliczności uzasadniających zmianę tego poglądu (por. postanowienia Sądu
Najwyższego: z dnia 12 marca 2010 r., II UK 400/09, LEX nr 577468; z dnia
19 stycznia 2012 r., I UK 328/11, LEX nr 1215423; z dnia 19 marca 2012 r., II PK
294/11, LEX nr 1214578; z dnia 10 kwietnia 2018 r., I CSK 733/17, LEX nr 2495968;
z dnia 10 kwietnia 2018 r., II PK 143/17, LEX nr 2525398; z dnia 19 kwietnia 2018 r.,
I USK 142/26
5
I CSK 709/17, LEX nr 2486162; z dnia 23 maja 2018 r., I CSK 33/18, LEX nr
2508114).
Wniesiona skarga nie spełnia tak określonych warunków omawianej powyżej
przesłanki przedsądu, ponieważ przedstawiony problem wykładni art. 9 ust. 4a
ustawy systemowej w kontekście ograniczeń w stosowaniu zasady zwalniającej
zleceniobiorcę uprawnionego do emerytury (lub renty), który pozostaje w stosunku
pracy, z podlegania obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym z tytułu
wykonywania umowy zlecenia był już wielokrotnie przedmiotem wypowiedzi
orzecznictwa. Przede wszystkim wykładnia art. 9 ust. 4a ustawy systemowej
została obszernie omówiona w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2019 r.,
II UK 548/17 (LEX nr 2638597), w którym stwierdzono, że zawarte w art. 9 ust. 4a
ustawy systemowej zastrzeżenie „odsyłające” do ust. 2c tego przepisu powoduje,
że zleceniobiorca uprawniony do emerytury lub renty pozostający równocześnie w
stosunku pracy nie będzie podlegał obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym z
tytułu wykonywania umowy zlecenia tylko wówczas, gdy wynagrodzenie
uzyskiwane przez niego w ramach stosunku pracy osiągnie kwotę co najmniej
równą kwocie minimalnego wynagrodzenia za pracę (art. 18 ust. 4 pkt 5a powołanej
ustawy). Co do zasady każdy zleceniobiorca (art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy systemowej)
podlega obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym niezależnie od tego, czy jest
uprawniony do emerytury i renty (z wyjątkiem osób wymienionych w art. 6 ust. 4).
Zwolnienie zleceniobiorcy z tego obowiązku wynika natomiast z faktu
równoczesnego pozostawania w stosunku pracy, który z mocy art. 9 ust. 1
wyprzedza inne tytuły podlegania obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym, co
dotyczy również emerytów i rencistów (por. art. 9 ust. 4 w związku z art. 9 ust. 4a).
Dlatego właśnie emeryci i renciści tak jak pozostali zleceniobiorcy podlegają
obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym z tytułu wykonywania umów zlecenia,
„jeżeli równocześnie nie pozostają w stosunku pracy”. Zawarte w art. 9 ust. 4a
zastrzeżenie „odsyłające” do art. 9 ust. 2c, przy uwzględnieniu gramatycznych reguł
wykładni, należy zaś rozumieć w ten sposób, że sytuacja prawna zleceniobiorcy
uprawnionego do emerytury lub renty będącego równocześnie pracownikiem jest
regulowana treścią pierwszego z wymienionych przepisów (nie podlega on
obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym z tytułu umowy zlecenia, a podlega im
I USK 142/26
6
jedynie z tytułu stosunku pracy) tylko wtedy, gdy nie będzie wypełniała hipotezy
ust. 2a. Wspomniane zastrzeżenie oznacza bowiem, że sytuacja prawna
omawianej osoby w pierwszej kolejności powinna być oceniana przez pryzmat
regulacji art. 9 ust. 2c ustawy systemowej i dopiero wówczas, gdy hipoteza normy
prawnej zawartej w tym przepisie nie zostanie wypełniona, sytuacja ta będzie
uregulowana wprost normą wynikającą z art. 9 ust. 4a, która a contrario formułuje
zasadę, zgodnie z którą zleceniobiorca uprawniony do emerytury lub renty
pozostający w stosunku pracy nie podlega obowiązkowym ubezpieczeniom
społecznym z tytułu wykonywania umowy zlecenia. Innymi słowy, ocena sytuacji
prawnej zleceniobiorcy uprawnionego do emerytury lub renty pozostającego w
stosunku pracy dokonywana z uwzględnieniem regulacji art. 9 ust. 2c powinna
„wyprzedzać” ocenę dokonywaną wyłącznie na podstawie art. 9 ust. 4a. W praktyce
z możliwością zastosowania zasady, w myśl której zleceniobiorca uprawniony do
emerytury lub renty pozostający w stosunku pracy nie podlega obowiązkowym
ubezpieczeniom społecznym z tytułu wykonywania umowy zlecenia, będziemy mieli
zatem do czynienia wtedy, gdy podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia
społeczne z tytułu pozostawania w stosunku pracy osiągnie kwotę określoną
w art. 18 ust. 4 pkt 5a (tzn. minimalnego wynagrodzenia za pracę), na co
jednoznacznie wskazuje brzmienie zdania drugiego art. 9 ust. 2c in fine, które nie
określa przecież wymienionych tam „innych tytułów”, a zatem obejmuje także osoby
pozostające w stosunku pracy. Natomiast, gdy podstawa wymiaru składek z tytułu
pozostawania w stosunku pracy będzie niższa niż kwota minimalnego
wynagrodzenia za pracę, zleceniobiorca uprawniony do emerytury lub renty
pozostający w stosunku pracy będzie podlegał obowiązkowym ubezpieczeniom
społecznym również z tytułu wykonywania umowy zlecenia. Pogląd ten został
zaakceptowany w kolejnych wyrokach Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia
2021 r., II USKP 38/21 (LEX nr 3358857), z dnia 27 kwietnia 2021 r., II USKP 37/21
(LEX nr 3252364), z dnia 11 czerwca 2024 r., II USKP 19/23 (LEX nr 3724656) czy
w postanowieniu z dnia 16 lutego 2023 r., II USK 35/22 (LEX nr 3549740) i z dnia
8 maja 2024 r., II USK 64/24 (LEX nr 3712294). Tak więc poruszony przez
skarżącego problem na tle wykładni art. 9 ust. 4a ustawy systemowej został już
rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy.
I USK 142/26
7
Z kolei odwołanie się do przesłanki oczywistej zasadności skargi (art. 3989 §
1 pkt 4 k.p.c.) wymaga nie tylko powołania się na okoliczność, że skarga kasacyjna
jest oczywiście uzasadniona, ale również wykazania, iż przesłanka ta rzeczywiście
zachodzi. Oznacza to, że skarżący musi wskazać, w czym - w jego ocenie - wyraża
się „oczywistość” zasadności skargi oraz podać argumenty wykazujące, że
rzeczywiście skarga jest uzasadniona w sposób oczywisty. Sam zarzut naruszenia
(nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi bowiem
wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżący
powinien więc w wywodzie prawnym wykazać kwalifikowaną postać naruszenia
przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającą na jego oczywistości,
widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej
(por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC
2006 nr 4 poz. 75; z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, LEX nr 198531; z dnia
9 marca 2012 r., I UK 370/11, LEX nr 1215126; z dnia 10 stycznia 2012 r.,
I PK 104/11, LEX nr 1215774). Ponadto przez oczywistą zasadność skargi
kasacyjnej rozumie się sytuację, w której zaskarżone orzeczenie sądu drugiej
instancji w sposób ewidentny narusza konkretne przepisy prawa. Zatem we
wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, jak i w jego uzasadnieniu,
niezbędne jest powołanie konkretnych przepisów prawa, z którymi wyrok sądu
drugiej instancji jest w oczywisty sposób sprzeczny (por. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 30 listopada 2012 r., I UK 414/12, LEX nr 1675171). Jednak o
tym, że skarga jest oczywiście uzasadniona nie może decydować argumentacja
zawarta w uzasadnieniu jej podstaw (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia
2 kwietnia 2008 r., II PK 347/07, LEX nr 465860).
Oceniany w tym kontekście wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania nie spełnia wyżej określonych kryteriów, ponieważ we wniosku tym
skarżący nie odwołuje się do żadnego konkretnego przepisu, ograniczając się
jedynie do twierdzenia, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Dopiero
z dalszej treści skargi można się domyślać, że być może skarżącemu chodzi
o art. 9 ust. 4a ustawy systemowej. W orzecznictwie Sądu Najwyższego
ugruntowane jest natomiast stanowisko, według którego dla stwierdzenia, że w
sprawie wystąpiła przesłanka oczywistej zasadności skargi, skarżący powinien był
I USK 142/26
8
wskazać konkretne, naruszone przez sąd przepisy, a także przytoczyć odpowiednie
argumenty wyjaśniające, dlaczego te przepisy zostały, jego zdaniem, w tak
ewidentny sposób naruszone (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia
29 maja 2018 r., I CSK 42/18, LEX nr 2508120), zaś skarga kasacyjna powinna być
tak zredagowana i skonstruowana, by Sąd Najwyższy nie musiał poszukiwać w jej
podstawach lub ich uzasadnieniu pozostałych elementów kreatywnych skargi ani
tym bardziej się ich domyślać (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia
9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, LEX nr 494134). Odnosi się to również do
szczególnej podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., która jako jedyna ma
na uwadze indywidulany interes skarżącego w przyjęciu skargi kasacyjnej do
rozpoznania. O ile zasadne podstawy kasacyjne mogą prowadzić do uwzględnienia
skargi kasacyjnej, to w przypadku podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
znaczenie ma dopiero oczywista zasadność skargi, czyli samodzielne (odrębne od
podstaw kasacyjnych) wskazanie i wykazanie we wniosku naruszenia przepisów,
które bez wątpliwości prowadzi do stwierdzenia, że objęty skargą wyrok, jest
oczywiście wadliwy i dlatego skarga powinna zostać przyjęta do rozpoznania (zob.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 maja 2020 r., I UK 250/19, LEX nr
3029692). Zauważyć jednak trzeba, co wynika z rozważań dokonanych powyżej, że
zaskarżony wyrok zgodny jest z utrwaloną linią orzecznictwa, a okoliczność ta
jednoznacznie dyskwalifikuje tezę o oczywistej zasadności skargi.
Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, orzekając o kosztach
postępowania kasacyjnego po myśli art. 98 § 1 k.p.c., 98 § 11 k.p.c., art. 108 § 1
k.p.c. w związku z art. art. 391 § 1 k.p.c. i art. 39821 k.p.c.
[i.t.]
[SOP]
