I USK 1145/26

I USK 1145/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 3 sierpnia 2026 r. SSN Robert Stefanicki w sprawie z odwołania I.S. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Rybniku z udziałem B. spółki z o.o. w T. o podleganie ubezpieczeniom społecznym, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 3 sierpnia 2026 r., na skutek skargi kasacyjnej ubezpieczonej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 29 kwietnia 2025 r., sygn. akt III AUa 443/23, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od I.S. na rzecz organu rentowego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia następnego po upływie tygodnia od dnia doręczenia stronie ubezpieczonej odpisu postanowienia do dnia zapłaty. UZASADNIENIE Sąd Apelacyjny w Katowicach wyrokiem z 29 kwietnia 2025 r., na skutek apelacji organu rentowego, zmienił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 23 lutego 2023 r. w ten sposób, że oddalił odwołanie I.S. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Rybniku z dnia I USK 1145/26 2 20 czerwca 2022 r. stwierdzającej, że odwołująca się nie podlega obowiązkowo ubezpieczeniom: emerytalnemu, rentowemu, chorobowemu i wypadkowemu od 11 stycznia 2022 r., jako pracownik u płatnika składek B. Sp. z o.o. w T. W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej I. S. zaskarżając wyrok Sądu drugiej instancji w całości, podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 382 k.p.c., art. 382 k.p.c. w zw. z art. 3271 § 1 k.p.c., art. 3271 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., a także naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 22 k.p. w zw. z art. 83 k.c. w zw. z art. 300 k.p., art. 58 § 2 k.c. w zw. z art. 5 k.c. w zw. z art. 300 k.p. i art. 6 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 13 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. W oparciu o przedstawione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania ewentualnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy przez oddalenie apelacji. Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenie od organu rentowego na rzecz ubezpieczonej kosztów procesu według norm prawem przepisanych. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca powołała się na oczywistą zasadność wniesionej skargi kasacyjnej. Według odwołującej Sąd drugiej instancji rozpoznając apelację wniesioną przez organ rentowy, dopuścił się istotnych naruszeń tak przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, zaś analiza sporządzonego w tej sprawie pisemnego uzasadnienia do zaskarżonego wyroku pozwala na konstatację, że wskazane w petitum podstawy skargi kasacyjnej prima facie zasługują na uwzględnienie. Ustalenia, na których oparł swoje rozstrzygnięcie Sąd drugiej instancji, zostały poczynione w sposób wybiórczy, a przy tym deprecjonujący ustalenia odnoszące się do czynności wykonywanych przez ubezpieczoną w ramach umowy od dnia 11 stycznia 2022 r. Sąd drugiej instancji natomiast całkowicie pominął ten fakt, powołując się przy tym na okoliczności niepoparte dowodami zgromadzonymi w sprawie. W szczególności oczywista zasadność skargi wynika z tego, że: - Sąd drugiej instancji uznał, że umowa o pracę z 11 stycznia 2022 r., zawarta przez ubezpieczoną z B. sp. z o.o. w T. nie może stanowić podstawy do podlegania skarżącej obowiązkowym ubezpieczeniom społecznych, a to z uwagi na rzekomą pozorność I USK 1145/26 3 oświadczenia woli złożonego przez ubezpieczoną, co ma zdaniem Sądu II instancji wynikać z okoliczności faktycznych sprawy dotyczących potrzeby zatrudnienia ubezpieczonej na nowo utworzonym stanowisku tłumacza oraz asystenta geodety, a także świadczenia przez ubezpieczoną pracy, a także wiedzy ubezpieczonej o zbliżającym się terminie porodu, podczas gdy ubezpieczona faktycznie świadczyła pracę, co zostało wykazane w toku postępowania dowodowego, co ważne, świadczyła ją w ramach podporządkowania pracowniczego, które, z uwagi na charakter czynności ubezpieczonej, nie przybierało postaci ścisłego i hierarchicznego, co jednak nie eliminuje samego faktu podporządkowania; - Sąd drugiej instancji uznał, że zawarcie umowy o pracę przez kobietę ciężarną na krótki okres przed zajściem zdarzenia rodzącego uprawnienie do świadczenia, może rodzić skutek w postaci jej nieważności jako sprzecznej z zasadami współżycia społecznego, przy czym Sąd odwoławczy nie wskazał, które dokładnie zasady współżycia społecznego zostały przez ubezpieczoną naruszone w niniejszej sprawie, zwłaszcza w sytuacji, w której ubezpieczona faktycznie świadczyła pracę zgodnie z treścią umowy o pracę z 11 stycznia 2022 r., co implikuje konieczność dokładnego wyartykułowania swojego stanowiska, a nie tylko ogólnego wskazania na sprzeczność stosunku prawnego z zasadami współżycia społecznego, bowiem pozbawia to ubezpieczoną możliwości merytorycznej oceny rozstrzygnięcia jako takiego; - Sąd drugiej instancji oceniając czy ubezpieczona faktycznie świadczyła pracę w sposób umówiony, w sposób nieuzasadniony przyznał kluczowe znaczenie okolicznościom, które nie znajdują oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, a jednocześnie pominął fakty, które zostały ustalone w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności, że ubezpieczona od 11 stycznia 2022 r. faktycznie dokonywała pomiarów budynków oraz tłumaczyła rozmowy pracowników pochodzenia ukraińskiego z polskim kierownictwem. Nadto, Sąd II instancji nie zwrócił się do ubezpieczonej jako osoby bezpośrednio zainteresowanej w sprawie, o przedstawienie dodatkowych wyjaśnień, w szczególności czy ubezpieczona świadczyła pracę również po zakończeniu urlopu macierzyńskiego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ rentowy wniósł o wydanie postanowienia odmawiającego przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania ewentualnie o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie od ubezpieczonej na rzecz organu rentowego kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych. I USK 1145/26 4 Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania. Na wstępie warto podkreślić, że skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także usunięcie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Ustawodawca, konstruując wymagania skargi kasacyjnej, wyodrębnił w oddzielnych przepisach art. 3984 k.p.c. obowiązek przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (§ 1) oraz obowiązek przedstawienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienia (§ 2). Chodzi zatem o dwa odrębne, kreatywne elementy skargi kasacyjnej, które spełniają określone cele i podlegają ocenie Sądu Najwyższego, na różnych etapach postępowania kasacyjnego. Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie podlegają analizie na etapie przedsądu, natomiast przytoczone podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie oceniane są dopiero po przyjęciu skargi do rozpoznania, w trakcie jej merytorycznego rozpoznawania. Skarga kasacyjna jest wszak szczególnym środkiem zaskarżenia, realizującym przede wszystkim interes publiczny, polegający na usuwaniu rozbieżności w orzecznictwie sądów powszechnych oraz na wspomaganiu rozwoju prawa, a także prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, zatem uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powinno koncentrować się na wykazaniu, iż takie okoliczności w sprawie zachodzą (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia: 31 stycznia 2008 r., II UK 246/07, LEX nr 449007; 10 marca 2008 r., III UK 4/08, LEX nr 459291; 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, LEX nr 404134 i 19 czerwca 2008 r., II UZ 18/08, LEX nr 406392, z 7 lutego 2024 r., II USK 124/23, LEX nr 3669686). Zgodnie z takim modelem skargi kasacyjnej, jej I USK 1145/26 5 rozpoznanie następuje tylko z przyczyn kwalifikowanych, wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżąca sformułowała wniosek o rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej w oparciu o jej oczywistą zasadności. Sąd Najwyższy jednolicie przyjmuje, że odwołanie się na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga nie tylko powołania się na okoliczność, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ale również wykazania, iż przesłanka ta rzeczywiście zachodzi. Oznacza to, że skarżący musi wskazać, w czym - w jego ocenie - wyraża się "oczywistość" zasadności skargi oraz podać argumenty wykazujące, że rzeczywiście skarga jest uzasadniona w sposób oczywisty. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi bowiem wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżący powinien więc w wywodzie prawnym wykazać kwalifikowaną postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającą na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (postanowienia Sądu Najwyższego z: 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, LEX nr 198531; 9 marca 2012 r., I UK 370/11, LEX nr 1215126; 25 września 2023 r., I CSK 903/23, Legalis nr 2985805). Ponadto przez oczywistą zasadność skargi kasacyjnej rozumie się sytuację, w której zaskarżone orzeczenie sądu drugiej instancji w sposób ewidentny narusza konkretne przepisy prawa. Zatem we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, jak i w jego uzasadnieniu, niezbędne jest powołanie konkretnych przepisów prawa, z którymi wyrok sądu drugiej instancji jest w oczywisty sposób sprzeczny (postanowienia Sądu Najwyższego z: 30 listopada 2012 r., I UK 414/12, LEX nr 1675171; 7 lutego 2024 r., II USK 124/23, LEX nr 3669686). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że odwołująca się nie wykazała istnienia powołanej przesłanki przedsądu. Analiza uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia oraz wniesionej skargi kasacyjnej w zakresie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, że zachodzi powołana przez skarżącą I USK 1145/26 6 przesłanka przedsądu. Powołując się na tę przesłankę, odwołująca nie wskazała, jaki konkretnie przepis bądź przepisy zostały jej zdaniem naruszone w stopniu kwalifikowanym, przemawiającym za oczywistą zasadnością skargi. Taka konstrukcja wniosku wyklucza przyjęcie, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Ponadto argumentacja, na którą powołuje się odwołująca, odnosi się do oceny materiału dowodowego i poczynionych na ich podstawie ustaleń faktycznych. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów, a Sąd Najwyższy jest związany dokonanymi przez sądy meriti ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.). Zawarty w art. 3983 § 3 k.p.c. zakaz oparcia skargi kasacyjnej na zarzutach dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów oraz związanie Sądu Najwyższego ustaleniami faktycznymi, stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia, oznacza niedopuszczalność powoływania się przez skarżącego na wadliwość wyroku sądu drugiej instancji, polegającą na ustaleniu faktów lub niewłaściwie przeprowadzonej ocenie dowodów również we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Natomiast ocena przesłanek do objęcia ubezpieczeniem społecznym z tytułu zatrudnienia, jest ściśle powiązana ze sferą ustaleń faktycznych. W szczególności podważenie stanowiska Sądów, że taki ocena nie zaistniała, do czego zmierza skarżąca, nie jest możliwe bez weryfikacji ustaleń faktycznych, co w postępowaniu kasacyjnym jest wykluczone. Wynikający z zasady automatyzmu i przymusu obowiązek ubezpieczenia oznacza, że osoba, której cechy, jako podmiotu ubezpieczenia społecznego, zostały określone przez ustawę, zostaje objęta ubezpieczeniem i staje się stroną stosunku ubezpieczenia społecznego niezależnie od swej woli, na mocy ustawy (ex lege). Przyjmuje się jednocześnie, że strona stosunku ubezpieczenia nie może własnym działaniem stosunku tego znieść, tj. wystąpić z ubezpieczenia, jeżeli utrzymują się podstawy faktyczne podlegania danemu ubezpieczeniu (por. T. Bińczycka-Majewska, Zabezpieczenie ryzyka starości, s. 9; B. Gudowska [w:] B. Gudowska, J. Strusińska- Żukowska (red.), Ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych. Komentarz, wyd. 2, 2014, art. 6, nb. 11.). Takie zapatrywanie zostało również potwierdzone w orzecznictwie, gdzie przyjmuje się, że stosunek ubezpieczenia społecznego (emerytalnego i rentowych) nie jest stosunkiem prawnym ukształtowanym w drodze umownej, stąd obowiązek ubezpieczenia społecznego wynika z przepisów prawa i nie jest uzależniony od woli ubezpieczonego lub organu rentowego (wyrok Sądu I USK 1145/26 7 Najwyższego z 19 marca 2007 r., III UK 133/06, OSNP 2008, Nr 7-8, poz. 114). Wniosek lub brak zgody ubezpieczonego na objęcie ubezpieczeniem nie mogą stanowić przeszkody dla stwierdzenia nieistnienia, lub istnienia tytułu ubezpieczenia społecznego zgodnego z przepisami prawa (wyroki Sądu Najwyższego z: 11 marca 2008 r., I UK 256/07, OSNP 2009, Nr 11-12, poz. 159, 25 kwietnia 2023 r., I USKP 83/22, LEX nr 3602011). Nawiązanie stosunku ubezpieczenia następuje równocześnie z zaistnieniem faktów rodzących obowiązek ubezpieczenia. Jako wyraz zasady automatyzmu prawnego jest wtórne wobec stosunku podstawowego, stanowiącego tytuł ubezpieczenia. Brak stosunku podstawowego lub niewłaściwe jego wskazanie powoduje, że deklaratoryjna decyzja o objęciu określonym tytułem ubezpieczenia społecznego okazuje się bezpodstawna lub błędna. Podleganie obowiązkowi ubezpieczeń społecznych związane jest z posiadaniem tytułu, z którym ustawa wiąże obowiązek ubezpieczenia. Dla objęcia ubezpieczeniem społecznym z tytułu wykonywania pracy zasadnicze znaczenie ma nie to, czy umowa o pracę została zawarta, lecz to, czy strony umowy pozostawały w stosunku pracy (art. 6 ust. 1 pkt 1 i art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych). O tym, czy strony istotnie w takim stosunku pozostawały i stosunek ten stanowi tytuł ubezpieczeń społecznych, nie decyduje natomiast samo formalne zawarcie umowy o pracę, wypłata wynagrodzenia, przystąpienie do ubezpieczenia i opłacenie składki, wystawienie świadectwa pracy, ale faktyczne i rzeczywiste realizowanie elementów charakterystycznych dla stosunku pracy, a wynikających z art. 22 § 1 k.p. (wyrok Sądu Najwyższego z 16 października 2018 r., I UK 115/18, OSNP 2019, Nr 5, poz. 61; postanowienia Sądu Najwyższego z: 17 października 2024 r., III USK 347/23, Legalis nr 3143831; 19 listopada 2024 r., I USK 404/23, Legalis nr 3170699). Tak w judykaturze, jak i doktrynie prawa pracy podkreśla się, że stosunek pracy, zdefiniowany w art. 22 § 1 k.p., jest stosunkiem prawnym starannego działania, którego konstytutywnymi cechami są: dobrowolne, osobiste, odpłatne świadczenie pracy w sposób ciągły, w warunkach podporządkowania pracownika pracodawcy, który ponosi wszelkie ryzyka związane z zatrudnieniem pracownika. Dla objęcia obowiązkowymi ubezpieczeniami społecznymi istotne jest zatem, aby stosunek pracy zrealizował się przez wykonywanie zatrudnienia o cechach pracowniczych. Zasadniczą rolę w procesie sądowego badania, czy dany stosunek prawny jest stosunkiem pracy, przypisuje się ustaleniom faktycznym dotyczącym tego, czy praca I USK 1145/26 8 wykonywana w ramach analizowanego stosunku prawnego rzeczywiście ma cechy wymienione w art. 22 § 1 k.p. W tym celu bada się okoliczności i warunki, w jakich dana osoba wykonuje czynności na rzecz innego podmiotu prawa i dopiero w wyniku tego badania (poczynienia stosownych ustaleń) rozstrzyga się, czy czynności te świadczone są w warunkach wskazujących na stosunek pracy (wyrok Sądu Najwyższego z 16 maja 2019 r., II PK 27/18, LEX nr 2665282; postanowienia Sądu Najwyższego z: 10 stycznia 2024 r., II USK 308/22, Legalis nr 3054409; 15 maja 2024 r., III USK 296/23, Legalis nr 3078835; 17 października 2024 r., III USK 347/23, Legalis nr 3143831; M. Tomaszewska [w:] Kodeks pracy. Komentarz. Tom I. Art. 1- 93, wyd. VII, red. K. W. Baran, Warszawa 2025, art. 22). Sąd drugiej instancji, wbrew sugestiom skarżącej, zinterpretował sporne przepisy zgodnie z przedstawioną wyżej ich wykładnią, czyniąc z niej podstawę do przeprowadzenia oceny prawnej ustalonego w toku procesu stanu faktycznego. Sąd Apelacyjny oceniając istnienie między stronami stosunku pracy, jako podstawy podlegania ubezpieczeniom społecznym wskazał, że ubezpieczona została zatrudniona przez płatnika składek na podstawie umowy o pracę zawartej 11 stycznia 2022 r. na stanowisku asystenta geodety, jak i tłumacza w wymiarze 1/2 etatu z godzinami pracy wyznaczonymi od 16:00 do 20:00. Umowa została zawarta na czas nieokreślony, co wskazuje na potrzebę zatrudnienia w dłuższej perspektywie czasowej pracownika na tym stanowisku pracy. Od 14 lutego 2022 r. odwołująca zaprzestała świadczenia pracy z powodu niezdolności do pracy związanej z przebiegiem ciąży. Zgodnie z umową, miała wykonywać pracę w godzinach popołudniowych, od 16:00 do 20:00, podczas gdy prace budowlane, których miała dotyczyć jej pomoc tłumaczenia, prowadzone były do zmierzchu. W tym kontekście pomoc tłumacza w godzinach, gdy prace już nie były wykonywane, staje się nielogiczne i nieuzasadnione gospodarczo. Za równie niewiarygodną należy także argumentację dotycząca wykonywania przez ubezpieczoną obowiązków asystenta geodety w godzinach popołudniowych i wieczornych, szczególnie w okresie zimowym. Powoływanie się na wykonywanie pomiarów geodezyjnych w godzinach wieczornych, mimo naturalnego pogarszania się warunków oświetleniowych, stoi w sprzeczności zarówno z realiami technicznymi tego rodzaju prac, jak i z powszechnie znaną praktyką zawodową. Samo zaś twierdzenie, iż pomiary miały być dokonywane wieczorem ze względu na lepszą widoczność laserów, pozostaje w sprzeczności z zasadami doświadczenia życiowego i praktyką zawodową. Podkreślenia wymaga I USK 1145/26 9 nadto, iż argumentacja dotycząca zatrudnienia ubezpieczonej w charakterze tłumacza w celu usprawnienia komunikacji z obywatelami Ukrainy niewładającymi językiem polskim pozostaje w sprzeczności z dotychczasowym funkcjonowaniem płatnika składek, który prowadzi działalność od 2018 r., zatrudniając niemalże od początku pracowników pochodzenia ukraińskiego, a mimo to wcześniej nie zachodziła potrzeba osoby tłumacza, jak też nie wskazywano istotnych problemów komunikacyjnych, które mogłyby utrudniać bieżące wykonywanie zadań lub zarządzanie pracownikami. Wątpliwości budzi również organizacja pracy ubezpieczonej. Sąd zaznaczył, że skarżąca nie przedstawiła wystarczających dowodów potwierdzających wykonywaną przez nią pracy w ramach stosunku pracy. Wręcz przeciwnie z okoliczności sprawy wynika, że powierzone ubezpieczonej stanowisko pracy nie funkcjonowało uprzednio w strukturze organizacyjnej płatnika składek, co sugeruje, że zostało utworzone wyłącznie na potrzeby jej zatrudnienia. W okresie długotrwałej nieobecności I.S. płatnik składek nie zatrudnił innej osoby w jej miejsce, co wskazuje na brak rzeczywistego zapotrzebowania kadrowego w tym zakresie. Płatnik składek nie przedstawił jakichkolwiek dowodów potwierdzających, aby po wyczerpaniu świadczeń związanych z macierzyństwem ubezpieczona powróciła do pracy na dotychczasowym stanowisku, co również z tej przyczyny prowadzi do wniosku, iż jedynym celem zawarcia omawianej umowy o pracę, była chęć włączenia do kręgu ubezpieczonych. Sąd odwoławczy mając na uwadze całość materiału dowodowego - odmiennie niż zdaniem Sądu Okręgowego - uznał, że brak jest dowodów do stwierdzenia, że stosunek pracy był w rzeczywistości przez ubezpieczoną świadczony, co wyklucza możliwość przyjęcia zwartej umowy o pracę za tytuł podlegania ubezpieczeniom społecznym. Mając na uwadze ustalony w sprawie stan faktyczny, trzeba stwierdzić, że Sąd drugiej instancji nie naruszył w sposób rażący przepisów prawa materialnego, gdyż dokonał ich prawidłowej wykładni w ustalonym stanie faktycznym, przyjmując, iż ubezpieczona i płatnik składek zawarli pozorną umowę o pracę, która nie nosiła cech stosunku pracy w rozumieniu art. 22 k.p., stanowiącego tytuł podlegania ubezpieczeniom społecznym. Sformułowane przez skarżącą w tym zakresie argumenty negujące sądową ocenę, która stanowiła podstawę zaskarżonego wyroku, stanowią zatem niedopuszczalną na tym etapie polemikę z oceną dowodów i wynikającymi z niej ustaleniami faktycznymi, co zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. uchyla się spod kontroli kasacyjnej. Skarżąca w twierdzeniach uzasadnienia wniosku dla I USK 1145/26 10 poparcia swojego stanowiska eksponuje wybrane elementy stanu faktycznego sprawy przy jednoczesnym pominięciu pozostałych ustaleń. Tymczasem w ocenie spornej w sprawie kwestii Sąd drugiej instancji uwzględnił całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a określona na jego podstawie podstawa faktyczna stanowiła punkt odniesienia do subsumcji przepisów prawa materialnego wskazanych szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach. Kierując się przedstawionymi motywami, Sąd Najwyższy uznał zatem, że skarżąca nie wykazała przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, wobec tego na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzekł jak w sentencji postanowienia. O kosztach postępowania rozstrzygnięto zgodnie z art. 108 § 1 k.p.c. i art. 98 § 1 i 11 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c. w związku oraz § 9 ust. 2 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (jednolity tekst: Dz.U. z 2026 r., poz. 118). (J.K.) [SOP]