I PSK 62/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 17 grudnia 2025 r.
SSN Leszek Bielecki
w sprawie z powództwa E.W.
przeciwko M.D.
o odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę
bez wypowiedzenia z winy pracownika,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w dniu 17 grudnia 2025 r.,
skargi kasacyjnej pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach
z dnia 15 listopada 2024 r., sygn. akt X Pa 48/24,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 240 zł
(dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów
postępowania kasacyjnego wraz z ustawowymi odsetkami za
czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia zobowiązanej
orzeczenia do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Katowicach X Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
wyrokiem z 15 listopada 2024 r., X Pa 48/24, w sprawie z powództwa E.W.
przeciwko M.D. o odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o
pracę bez wypowiedzenia, oddalił apelację pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego
I PSK 62/25
2
w Tychach z 13 lutego 2024 r., IV P 60/23, zasądzającego na rzecz powódki kwotę
10.051, 20 zł tytułem odszkodowania.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła pozwana. We wniosku
o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazała na potrzebę wykładni art. 30
§ 4 k.p., sformułowała istotne zagadnienie prawne: „jak bardzo sprecyzowane
powinno być uzasadnienie oświadczenia o rozwiązaniu stosunku pracy bez
wypowiedzenia i czy powinno być ono zrozumiałe dla pracownika, którego ono
dotyczy, czy osób trzecich?” oraz wskazała, że skarga jest oczywiście uzasadniona.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną powódka wniosła o wydanie
postanowienia odmawiającego przyjęcia skargi do rozpoznania oraz zasądzenie na
jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjęcie do merytorycznego
rozpoznania.
Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1),
istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność
postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). Funkcje
postępowania kasacyjnego powodują, że wniosek o przyjęcie skargi do
rozpoznania i jego uzasadnienie powinny koncentrować się na wykazaniu, iż w
konkretnej sprawie zachodzą istotne okoliczności przemawiające za interwencją
Sądu Najwyższego.
Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku
o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek,
gdyż tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984
§ 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny czy okoliczności
powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o jakich stanowi art. 3989 § 1 k.p.c.
Ponadto dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest
I PSK 62/25
3
uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje
publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której
rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa,
skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest
trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie ewentualnych błędów w
zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie (por.
postanowienie Sądu Najwyższego z 14 września 2016 r., V CSK 143/16, LEX nr
2135552; z 21 czerwca 2016 r., V CSK 21/16, LEX nr 2069457; z 1 grudnia 2015 r.,
I PK 71/15, LEX nr 2021944).
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca powołała
się na trzy przesłanki, które się wzajemnie wykluczają. Twierdzenie o oczywistej
zasadności skargi kasacyjnej skarżąca łączy z występowaniem przyczyn przyjęcia
skargi do rozpoznania określonych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., a mianowicie
występowaniem przesłanki istotnego zagadnienia prawnego oraz potrzebą wykładni
przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości. Taka konstrukcja
uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest wadliwa.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że przesłanki określone
w art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c. wykluczają się, gdyż skarga kasacyjna nie może
być uznana za oczywiście uzasadnioną, jeżeli o występowaniu tej przesłanki
miałoby świadczyć naruszenie przepisów prawa, których wykładnia nasuwa tak
duże wątpliwości, że konieczne jest ich wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy w
ramach sformułowanego w tej sprawie zagadnienia prawnego (por. postanowienie
Sądu Najwyższego z 27 stycznia 2011 r., II PK 247/10, LEX nr 1274964).
W postanowieniu z 26 listopada 2013 r., I UK 291/13, (LEX nr 1430990). Sąd
Najwyższy w dotychczasowym orzecznictwie zwracał już uwagę, że jednoczesne
uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi występującymi w sprawie wątpliwościami
prawnymi (zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów prawa) generalnie
wyklucza możliwość oczywistej zasadności skargi. Jak wskazano w uzasadnieniu
postanowienia z 21 października 2008 r., II PK 158/08, LEX nr 738506, przesłanki
uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zawarte w pkt 1 i 4
art. 3989 § 1 k.p.c. wzajemnie się krzyżują i wykluczają możliwość przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania zarówno z uwagi na interes publiczny (pkt 1 powołanego
I PSK 62/25
4
przepisu), jak i prywatny skarżącego (pkt 4 powołanego przepisu). Trudno sobie
wyobrazić sytuację, w której wyrok jest oczywiście wadliwy, a jednocześnie w
sprawie występuje tak poważna wątpliwość prawna, że wymaga interwencji i
rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy. Występowanie w sprawie istotnego
zagadnienia prawnego czy potrzeba wykładni przepisów prawnych wykluczają
zatem oczywistą zasadność skargi (w ramach tej samej podstawy kasacyjnej).
Niezależnie od wskazanej wyżej wadliwości uzasadnienia wniosku o
przyjęcie do rozpoznania rozpatrywanej skargi kasacyjnej stwierdzić trzeba, że
skarżąca nie przedstawiła ani istotnego zagadnienia prawnego sprawy w
rozumieniu przepisu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., a wskazany przepis (art. 30 § 4 k.p.)
nie potrzebuje wykładni. Uzasadnienie wniosku zostało ograniczone do
ogólnikowego zarysowania pewnych kwestii bez powiązania ich z odpowiednią
jurydyczną argumentacją, którą skarżąca wykazałaby, że w sprawie rzeczywiście
występują przyczyny przyjęcia skargi do rozpoznania określone w art. 3989 § 1 pkt
1 i 2 k.p.c. Brakuje w konstrukcji przedstawionych problemów uwzględnienia
stanowiska zaskarżonego wyroku w zakresie oceny spornej w sprawie kwestii -
stanowiska bardzo szeroko przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Nie przedstawiono również przekonującej argumentacji wykazującej walor
"oczywistej zasadności" skargi kasacyjnej w rozumieniu powołanego wyżej art. 3989
§ 1 pkt 4 k.p.c.
Przedstawione zagadnienie jest szeroko wyjaśnione w orzecznictwie Sądu
Najwyższego. Wymogi odnoszące się do konkretności przyczyny rozwiązania
umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika mają dwa aspekty -
pierwszy odnosi się do kwestii zrozumiałości wskazanej przyczyny dla pracownika
będącego adresatem oświadczenia pracodawcy, natomiast drugi do
jednoznaczności i precyzyjności tej przyczyny również dla pracownika, ale także dla
sądu. Przyczyna wskazana przez pracodawcę musi być sformułowana w taki
sposób, żeby z jej lektury dało się jasno odczytać, jakie zarzuty formułuje
pracodawca względem pracownika, czyli po jej lekturze musi być możliwe
zidentyfikowanie, czego dotyczą zarzuty pracodawcy, a także do których z punktów
art. 52 § 1 k.p. można zakwalifikować zachowanie pracownika. Ponadto, musi być
ona zrozumiała dla pracownika, to znaczy pracownik musi zrozumieć, jakie
I PSK 62/25
5
konkretnie jego zachowania stanowią podstawę rozwiązania stosunku pracy. Przy
czym spełnienie tego drugiego warunku możne wymagać różnego poziomu
szczegółowości w zależności od okoliczności sprawy i wiedzy pracownika, co do
zarzutów pracodawcy w momencie wręczania oświadczenia pracodawcy. Zatem te
dwa aspekty się wzajemnie uzupełniają - przyczyna wskazana przez pracodawcę
ma pozwalać na zrozumienie zarzutów, jakie formułuje on wobec pracownika, a
pracownikowi umożliwić dowiedzenie się, jakie jego zachowania/zaniechania
stanowiły podstawę rozwiązania stosunku pracy (por. wyrok Sądu Najwyższego z
25 stycznia 2022 r., III PSKP 56/21, LEX nr 3394798).
Z przytoczonych względów, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.,
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. O kosztach postępowania
kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 11 k.p.c.
[SOP]
