I PSK 363/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 18 czerwca 2026 r.
SSN Jarosław Sobutka
w sprawie z powództwa K. sp. z o.o. w S.
przeciwko K.S.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w dniu 18 czerwca 2026 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Okręgowego
w Bydgoszczy z dnia 21 maja 2025 r., sygn. akt VI Pa 144/24,
I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
II. zasądza od K. sp. z o.o. w S. na rzecz K.S. kwotę 1.350,00
(jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych, wraz z ustawowymi
odsetkami za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia
zobowiązanemu orzeczenia do dnia zapłaty - tytułem zwrotu
kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
DS
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Bydgoszczy VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych,
wyrokiem z 18 czerwca 2024 r. (sygn. akt VII P-Pm 687/23), wydanym w sprawie z
powództwa K. sp. z o.o. w S., przeciwko K.S. o zapłatę, oddalił powództwo oraz
zasądził od powodowej spółki na rzecz pozwanej kwotę 14.555 zł, tytułem zwrotu
I PSK 363/26
2
kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, liczonymi od dnia
uprawomocnia się wyroku, do dnia zapłaty.
Na skutek apelacji powodowej spółki, Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VI
Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, wyrokiem z 21 maja 2025 r. (sygn. akt
VI Pa 144/24), oddalił apelację i zasądził od powódki na rzecz pozwanej kwotę
3.284,80 zł, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za II instancję, z
odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu
świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym
je zasądzono, do dnia zapłaty, odmawiając przyznania zwrotu kosztów powyżej tej
kwoty.
Skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy, do Sadu
Najwyższego wywiodła powodowa spółka, zaskarżając judykat w całości,
zarzucając:
1. naruszenie przepisów postępowania cywilnego, mających istotne znaczenie
dla rozstrzygnięcia sprawy:
1. art. 235 § 2 k.p.c. oraz art. 236 k.p.c., poprzez brak uwzględnienia wniosków
dowodowych złożonych przez powodową spółkę w postaci:
1. dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z dziedziny księgowości i
rachunkowości na okoliczność obliczenia rzeczywistego czasu pracy oraz
wysokości nienależnie wypłaconego wynagrodzenia pozwanej z uwagi na
brak wykonywania przez nią pracy w umówionym czasie pracy w latach
2020-2022, jak również na okoliczność obliczenia wysokości zużycia oraz
wartości zużycia nierozliczonego paliwa pobranego przez pozwaną za
pomocą karty DKV powodowej spółki dla celów prywatnych w latach 2020-
2022;
2. zobowiązania pozwanej do przedłożenia załączników nr 16-17, 24, 26, 29-
33, 37-46 do odpowiedzi na pozew (tj. wydruków załączonych maili)
zawierających informację o utworzeniu wydruku tychże maili oraz odpisu
wniosku o podwyżkę z września 2022 r. wraz z dowodem złożenia tego
wniosku u powodowej spółki;
3. art. 2352 § 1 pkt 2, 3 i 5 k.p.c., art. 232 k.p.c. oraz art. 227 k.p.c., poprzez
niezasadne oddalenie przez Sąd II instancji wniosku dowodowego
I PSK 363/26
3
powodowej spółki o uzyskanie szczegółowych informacji i dokumentów z W.
w T. o nadesłanie dokumentów dotyczących zatrudnienia lub współpracy
pozwanej z W. w latach 2020-2022 (w szczególności umów), harmonogramu
zajęć prowadzonych przez pozwaną w latach 2020-2022, zaświadczenia o
wypłaconym wynagrodzeniu pozwanej w latach 2020-2022, na okoliczność
pracy lub usług świadczonych przez pozwaną na rzecz W. w latach 2020-
2022, terminów wykonywania pracy lub usług w latach 2020-2022,
wysokości otrzymanego wynagrodzenia z tego tytułu w latach 2020-2022
oraz o przesłanie danych dotyczących logowania się pozwanej w systemie
elektronicznym W. w T., jak również korespondencji mailowej wysyłanej
przez nią ze wszystkich dostępnych w W. w T. źródeł elektronicznej
korespondencji w okresie od 1 stycznia 2020 r. do 30 września 2022 r., na
okoliczność ustalenia dat logowań i wykonywania obowiązków służbowych
na rzecz W. w T. w okresie, kiedy pozwana miała świadczyć pracę na rzecz
powodowej spółki;
4. naruszenie przepisów prawa materialnego:
1. art. 124 § 1 k.p. w zw. z art. 58 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p., poprzez ich
błędną wykładnię i przyjęcie, że odpowiedzialność pracownika względem
pracodawcy w zakresie mienia jej powierzonego może wynikać wyłącznie z
umowy zawartej pomiędzy pracownikiem i pracodawcą, a umowa
powierzenia zawarta pomiędzy pracownikiem a podmiotem trzecim jest
nieważna z mocy prawa;
2. art. 471 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p. i w zw. z art. 58 § 1 k.c. w zw. z art. 300
k.p., poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że odpowiedzialność
pracownika względem pracodawcy w zakresie mienia jej powierzonego
może wynikać wyłącznie z umowy zawartej pomiędzy pracownikiem i
pracodawcą, a umowa powierzenia zawarta pomiędzy pracownikiem a
podmiotem trzecim jest nieważna z mocy prawa;
3. art. 409 k.c. w zw. z art. 300 k.p., poprzez jego niewłaściwą wykładnię i
przyjęcie, że pozwana nie powinna liczyć się z obowiązkiem zwrotu
należności z tytułu nieprawidłowych tankowań pojazdu służbowego,
używanego do celów prywatnych, a strony przy zawieraniu umowy z 2014 r.
I PSK 363/26
4
nie przewidziały limitu dwóch tankowań miesięcznie przysługujących
pozwanej.
Z uwagi na stawiane zarzuty skarżąca spółka wniosła o uchylenie w całości
wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy i przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania temu Sądowi, zasądzenie od pozwanej na rzecz powodowej spółki
zwrotu kosztów postępowania za postępowanie kasacyjne według norm
przepisanych, a także przeprowadzenie rozprawy w przedmiotowej sprawie.
Skarżąca spółka wniosła także o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
wskazując jako podstawę art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c., tj. występujące w sprawie
istotne zagadnienie prawne związane z dopuszczalnością przyjęcia
odpowiedzialności pracownika względem pracodawcy w zakresie mienia jemu
powierzonego, wyłącznie na podstawie umowy zawartej pomiędzy pracownikiem i
pracodawcą oraz że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, z uwagi na
sytuację procesową, w której nie realizuje się istotnych wniosków dowodowych
jednej ze stron procesu, co prowadzi do naruszenia zasady kontradyktoryjności i
równości stron procesu, a więc w konsekwencji wypełnia przesłankę oczywistego
uzasadnienia skargi kasacyjnej, gdyż podstawą rozstrzygnięcia sprawy winien być
materiał dowodowy zgromadzony zgodnie z wnioskami stron, działającymi w
granicach zasady kontradyktoryjności - inaczej Sąd dysponuje materiałem
dowodowym o niepełnej wartości, którego ocena prowadzi do błędnych ustaleń
faktycznych i w konsekwencji do wydania niewłaściwego orzeczenia.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną powodowej spółki pozwana wniosła o
wydanie postanowienia odmawiającego przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
oddalenie skargi kasacyjnej - w przypadku jej przyjęcia do rozpoznania oraz
zasądzenie od powodowej spółki na rzecz pozwanej kosztów postępowania
kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego w wysokości 6-krotności stawki
minimalnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna powodowej spółki nie kwalifikuje się do przyjęcia.
I PSK 363/26
5
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie (1) występuje istotne zagadnienie prawne, (2) istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, (3) zachodzi nieważność
postępowania lub (4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z
tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że
zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie,
a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc
pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi
przez Sąd Najwyższy.
Strona skarżąca powołuje się na występowanie w sprawie istotnych
zagadnień prawnych (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) oraz oczywistej zasadności skargi
kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Taka konstrukcja wniosku o przyjęcie skargi
kasacyjnej nie zasługuje na aprobatę.
Zasadnym jest przypomnieć, że nie można równocześnie twierdzić, że
rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym wyroku było efektem oczywistego
naruszenia przepisów rozumianego jako widoczna, bez potrzeby dokonywania
pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego
brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji, oraz sugerować, iż
prawo to wymaga wykładni w ramach istotnego zagadnienia prawnego, które
występuje wszakże tylko wtedy, gdy stosowanie konkretnych przepisów budzi
poważne wątpliwości (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 16 stycznia 2024 r.,
III PSK 112/22, LEX nr 3656861 oraz wyrok Sądu Najwyższego z 17 lipca 2019 r.,
III CSK 148/19, LEX nr 2751796, czy postanowienie Sądu Najwyższego z 26
kwietnia 2018 r., IV CSK 577/17, LEX nr 2497710). Skonstruowanie wniosku o
przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania we wskazany wyżej sposób, już na
samym wstępie, podważa jego zasadność, oraz wskazuje na niezrozumienie przez
autora wywiedzionej skargi kasacyjnej istoty regulacji odnoszącej się do warunków
kwalifikowania przedsądu jako zasadnego.
W odniesieniu do pierwszej z prezentowanych przez skarżącą spółkę
przesłanek przedsądu należy przypomnieć, że sformułowanie istotnego
I PSK 363/26
6
zagadnienia prawnego, w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., powinno przybrać
postać porównywalną z formułowaniem zagadnienia prawnego budzącego
poważne wątpliwości, o którym stanowi na przykład art. 390 § 1 k.p.c. Chodzi więc
o przedstawienie wyraźnych wątpliwości, co do określonego przepisu lub zespołu
przepisów, albo szerzej i bardziej ogólnie – wątpliwości, co do pewnego
uregulowania prawnego. Z przedstawionych przez stronę wnoszącą skargę
argumentów w odniesieniu do istotnego zagadnienia prawnego musi jednak
wynikać, jakie są konkretne problemy prawne, na czym polegają istotne wątpliwości
(na przykład interpretacyjne). Sformułowane zagadnienie powinno zatem
odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie
podlega jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy
przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego (postanowienia Sądu
Najwyższego: z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147 czy z
16 kwietnia 2008 r., I CZ 11/08, LEX nr 393883). Przedstawienie okoliczności
uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na przesłankę
istotnego zagadnienia prawnego dotyczyć musi problemu prawnego dotychczas
nierozpatrywanego w judykaturze (postanowienia Sądu Najwyższego z 23 maja
2018 r., I CSK 33/18, LEX nr 2508114; z 16 maja 2018 r., II CSK 15/18, LEX nr
2499790). Chodzi o problem prawny, który nie został do tej pory bezpośrednio
rozwiązany w orzecznictwie Sądu Najwyższego i dla rozwikłania którego
dotychczasowe orzecznictwo jest niewystarczające (postanowienie Sądu
Najwyższego z 17 kwietnia 2018 r., I UK 268/17, LEX nr 2508639). Tym
wymaganiom strona skarżąca nie sprostała, a zagadnienie prawne skonstruowane
przez skarżącą spółkę nie ma waloru abstrakcyjnego, tylko w rzeczywistości odnosi
się do tej, konkretnej sprawy, co nie może mieć wpływu na rozwój judykatury w tym
zakresie.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjęto też, że przesłanka oczywistej
zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) spełniona jest wówczas,
gdy zachodzi niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj. bez konieczności
głębszej analizy, sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi
różnej wykładni (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z 8 marca 2002 r., I
PKN 341/01, OSNP 2004, Nr 6, poz. 100 i z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02,
I PSK 363/26
7
OSNC 2004, Nr 3, poz. 49). Musi być zatem oczywiste, że ma miejsce
kwalifikowana postać naruszenia prawa, zauważalna prima facie przy
wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, która przesądza o wadliwości
zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym uwzględnienie skargi (por. m.in.
postanowienia Sądu Najwyższego: z 24 lutego 2012 r., II CSK 225/11, niepubl., czy
z 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, niepubl.). Powołanie się na przesłankę, zawartą
w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., zobowiązuje przy tym skarżącego do przedstawienia
wywodu prawnego, że skarga jest oczywiście uzasadniona.
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie
przedstawiono racjonalnej argumentacji, która mogłaby uzasadniać stwierdzenie,
że Sąd odwoławczy dopuścił się oczywistego i rażącego naruszenia prawa, które
doprowadziło do wydania oczywiście niesłusznego rozstrzygnięcia. Cały wywód
strony skarżącej, mający świadczyć o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej,
sprowadza się do polemiki i próby podważania ustaleń faktycznych dokonanych
przez Sąd II instancji oraz oceny materiału dowodowego zgromadzonego w
sprawie. Tymczasem zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. oraz art. 39813 § 2 k.p.c.,
podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalania faktów lub
oceny dowodów, a Sąd Najwyższy związany jest ustaleniami faktycznymi
stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia. Związanie to wyklucza nie tylko
przeprowadzenie w jakimkolwiek zakresie dowodów, lecz także badanie czy sąd
drugiej instancji nie przekroczył granic swobodnej ich oceny. Z tego punktu
widzenia każdy zarzut procesowy skargi kasacyjnej, a nawet zarzucający
naruszenia przepisów prawa materialnego, który ma na celu polemikę z ustaleniami
faktycznymi sądu drugiej instancji, z uwagi na jego sprzeczność z art. 3983 § 3
k.p.c., jest a limine niedopuszczalny. Sąd Najwyższy nie pełni bowiem roli trzeciej
instancji sądowej, a skarga kasacyjna nie może być wykorzystywana jako
instrument pozwalający na kwestionowanie niesatysfakcjonującego stronę
rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji.
W rozpoznawanej sprawie Sąd Okręgowy w Bydgoszczy w uzasadnieniu
wyroku zaznaczył, że wnioski dowodowe dotyczące przeprowadzenia dowodu z
opinii biegłego, na okoliczność obliczenia rzeczywistego czasu pracy pozwanej
oraz wysokości nienależnie wypłaconego wynagrodzenia, zostały sformułowanie na
I PSK 363/26
8
zasadzie ewentualnej. Powodowa spółka wnioskowała o przeprowadzenie takiego
dowodu w sytuacji, w której pojawiłby się spór, co do wyliczeń pracodawcy w tym
zakresie. Tymczasem, niezależnie od braku kwestionowania samych
matematycznych wyliczeń powodowej spółki przez stronę przeciwną, zachodziła
dalej idąca przesłanka, skutkująca oddaleniem powództwa, a mianowicie - w
przypadku roszczenia o nienależnie wypłacone jakoby pozwanej (nadpłacone)
wynagrodzenie za pracę - braku ustaleń, aby w istocie wykonywała ona pracę w
mniejszej ilości godzin aniżeli te, za które wypłacono jej wynagrodzenie, a w
przypadku drugiego z roszczeń - brak podstawy prawnej do żądania od niej zwrotu
kosztów paliwa wydatkowanych z firmowych pieniędzy na cele prywatne, z uwagi
na ich zużycie, przy braku podstaw do stwierdzenia, iż pozwana winna była liczyć
się z obowiązkiem ich zwrotu. Sąd Okręgowy uzupełnił materiał dowodowy o
dokumentację obrazującą sytuację majątkową pozwanej w analizowanym okresie,
dokumentację dotycząca logowań i prowadzenia przez pozwaną korespondencji
mailowej z pracodawcą w godzinach wykraczających poza rejestrowane godziny
pracy, wreszcie o zeznania ww. w zakresie dotyczącym zaangażowania czasowego
pozwanej w świadczenie pracy dla drugiego pracodawcy i zeznania prezesa
powodowej spółki. Powyższe dowody, zdaniem Sądu II instancji, potwierdziły z
jednej strony ustalenia Sądu I instancji, co do wydatkowania przez pozwaną
środków uzyskanych tytułem zatrudnienia w powodowej spółce, z drugiej strony
wykazały, że pozwana mimo zaabsorbowania czasowego drugim zatrudnieniem,
zachowała możliwość świadczenia i świadczyła pracę na rzecz powodowej spółki
również w godzinach wykraczających poza te zarejestrowane.
Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.,
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Rozstrzygnięcie o kosztach
postępowania kasacyjnego oparto na art. 108 § 1 i art. 98 § 1,11 k.p.c. w związku art. 39821
k.p.c. i w związku z § 10 ust. 4 pkt 2 oraz § 9 ust. 1 pkt 2 w związku z § 2 pkt 5
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za
czynności radców prawnych (jednolity tekst Dz.U. z 2026 r., poz. 118).
DS.
[a.ł]
I PSK 363/26
9
