I PSK 31/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 17 czerwca 2025 r.
SSN Piotr Prusinowski
w sprawie z powództwa R.P.
przeciwko J. Spółce Akcyjnej w J.
o uznanie wypowiedzenia warunków pracy i płacy za bezskuteczne, przywrócenie
do pracy i wynagrodzenie,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w dniu 17 czerwca 2025 r.,
skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Rybniku
z dnia 24 października 2024 r., sygn. akt IV Pa 120/24,
I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
II. zasądza od powódki na rzecz pozwanej 915 zł (dziewięćset
pietnaście) z odsetkami z art. 98 § 11 k.p.c. tytułem zwrotu
kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 24 lipca 2023 r. R.P. wniosła o uznanie wypowiedzenia
warunków pracy i płacy z dnia 24 stycznia 2023 r. za bezskuteczne, a w razie
upływu okresu wypowiedzenia o przywrócenie do pracy na dotychczasowych
warunkach pracy i płacy. Dodatkowo domagała się zasądzenia od pozwanej J. S.A.
w J. dwumiesięcznego wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy.
I PSK 31/25
2
Sąd Rejonowy w Jastrzębiu-Zdroju wyrokiem z dnia 18 czerwca 2024 r.
oddalił powództwo. Powódka wniosła apelację, która wyrokiem Sądu Okręgowego
w Rybniku z dnia 24 października 2024 r. została oddalona.
Powódka zaskarżyła wyrok Sądu odwoławczego, w skardze kasacyjnej
wskazała na naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na
wynik sprawy, to jest:
- art. 378 § 1 k.p.c. przez nierozpoznanie przez Sąd drugiej instancji
zgłoszonego w apelacji zarzutu naruszenia prawa materialnego i wskazanie w
uzasadnieniu wyroku, że zarzuty powódki sprowadzają się w zasadzie do
odmiennej od Sądu Rejonowego oceny materiału dowodowego, podczas gdy
pierwszy z wymienionych w apelacji zarzutów dotyczył naruszenia art. 265 § 1 i 2 w
związku z art. 42 § 1 k.p., co w konsekwencji doprowadziło do powielenia przez
Sąd drugiej instancji błędnych ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd
pierwszej instancji w zakresie ustalenia przyczyn niezłożenia przez powódkę w
terminie pozwu o przywrócenie do pracy i odszkodowanie;
- art. 368 § 1 pkt 4 w związku z art. 381 w związku z art. 2352 § 2 w związku
z art. 391 § 1 k.p.c. przez bezzasadnie pominięcie przez Sąd drugiej instancji -
wskazanych w apelacji wniosków dowodowych powódki i niewskazanie podstawy
prawnej pominięcia, mimo wykazania przez powódkę, iż potrzeba ich powołania
wyniknęła po wydaniu przez Sąd pierwszej instancji wyroku, co w konsekwencji
doprowadziło do powielenia przez Sąd drugiej instancji błędnych ustaleń
faktycznych dokonanych przez Sąd pierwszej instancji w zakresie ustalenia
przyczyn niezłożenia przez powódkę w terminie pozwu o przywrócenie do pracy i
odszkodowanie.
W ocenie powódki, zważywszy na zgłoszone podstawy, skarga kasacyjna
jest oczywiście uzasadniona, co pozwala na jej przyjęcie do rozpoznania
merytorycznego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W skardze kasacyjnej nie wskazano okoliczności dających podstawę do jej
przyjęcia do rozpoznania. Staje się to zrozumiałe, jeśli uwzględni się, że stosownie
I PSK 31/25
3
do art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. skargę można oprzeć na naruszeniu przepisów
postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarżący musi zatem wykazać, że następstwa wytkniętej w skardze wadliwości
postępowania i orzekania były tego rodzaju (bądź skali), iż kształtowały lub
współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por.
postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 10 lutego 1997 r., I CKN 57/96, OSNC
1997 nr 6-7, poz. 82; z dnia 24 października 2006 r., II PK 38/06, LEX nr 950620
oraz wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 17 marca 2006 r., I CSK 63/05, LEX nr
179971; z dnia 5 grudnia 2007 r., II PK 103/07, LEX nr 863973; z dnia 16 czerwca
2011 r., III UK 213/10, LEX nr 950436). Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 9 lipca
2014 r., I PK 316/13 (LEX nr 1511811), wyraził trafny pogląd, że w sytuacji, gdy
skarga kasacyjna nie zarzuca obrazy jakiegokolwiek przepisu prawa materialnego
stanowiącego podstawę wyrokowania sądu odwoławczego, to w konsekwencji nie
jest możliwa ocena, czy naruszenie przepisów prawa procesowego wskazanych
przez nią w podstawie kasacyjnej mogło mieć - rzeczywiście - istotny wpływ na
wynik sprawy, czego wymaga art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. Nie chodzi przy tym o czysto
teoretyczną możliwość takiego wpływu, lecz o wykazanie, że w okolicznościach
danej sprawy ten wpływ był (mógł być) realny, a można to stwierdzić dopiero
wówczas, gdy w skardze zostanie podniesiony adekwatny w konkretnych
okolicznościach faktycznych zarzut obrazy prawa materialnego (zob. postanowienie
Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2014 r., I PK 208/13; LEX nr 16460590).
Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie Sądu Najwyższego.
W rezultacie, jeśli strona w skardze kasacyjnej zarzuca wyłącznie naruszenie
przepisów postępowania, to z uwagi na niespełnienie wymogu określonego w
art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. nie sposób twierdzić, że skarga ta jest oczywiście
uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Należy wręcz powiedzieć, że jej
przyjmowanie do rozpoznania jest oczywiście bezcelowe, gdyż w trakcie
merytorycznej oceny zgłoszone zarzuty nie będą mogły zostać uwzględnione.
Niezależnie od powyższego, trzeba przypomnieć, że podstawą skargi
kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów
(art. 3983 § 3 k.p.c.), a Sąd Najwyższy związany jest ustaleniami faktycznymi
stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.). Wymóg
I PSK 31/25
4
ten ma znaczenie, jeśli weźmie się pod uwagę, że powódka w zgłoszonych
podstawach koncentruje uwagę na ustaleniach faktycznych. Zwalczanie uznanych
za miarodajne przez Sąd odwoławczy faktów jest w postepowaniu kasacyjnym
niedopuszczalne, a to oznacza, że skarga kasacyjna zmierzająca w tym kierunku
nie może być oczywiście uzasadniona.
Dlatego Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. i art. 98 § 1 k.p.c. w
związku z art. 99 k.p.c. orzekł jak w sentencji.
[SOP]
