I PSK 268/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 10 czerwca 2026 r.
SSN Leszek Bielecki
w sprawie z powództwa M.N.
przeciwko Szpitalowi w C.
o wynagrodzenie za pracę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu
10 czerwca 2026 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego
w Częstochowie z dnia 28 lutego 2025 r., sygn. akt IV Pa 69/24,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
bez obciążania skarżącego kosztami postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Częstochowie IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych wyrokiem z 28 lutego 2025 r., IV Pa 69/24, w sprawie z powództwa
M.N. przeciwko Szpitalowi w C. oddalił apelację pozwanego od wyroku Sądu
Rejonowego w Częstochowie z 18 kwietnia 2024 r., VII P 376/23, zasądzającego
od pozwanego na rzecz powódki kwotę 25.194,04 zł tytułem wynagrodzenia za
pracę.
Pozwany szpital wniósł do Sądu Najwyższego skargę kasacyjną zaskarżając
ten wyrok w całości. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
skarżący szpital wskazał na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących
poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.),
I PSK 268/26
2
gdyż w jego ocenie w orzecznictwie sądów powszechnych wyraźnie dostrzegalna
jest rozbieżność w przedmiocie interpretacji pojęcia „kwalifikacje wymagane na
zajmowanym stanowisku” pojawiającego się w tytule załącznika do ustawy o
najniższym wynagrodzeniu, a w związku z tym także na kanwie przepisów
odwołujących się do treści tego załącznika, tj. art. 3 ust. 1, art. 3a oraz art. 5a
ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r.
Dodatkowo sformułowano istotne zagadnienia prawne: (-) czy zmiana
ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia
zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych,
dokonana ustawą z 26 maja 2022 r. o zmianie tej ustawy, powiązała współczynniki
pracy poszczególnych grup zawodowych z wymaganym wykształceniem?, (-) czy
przed powyższą zmianą ustawa ta uzależniała kwotę najniższego wynagrodzenia
zasadniczego pracowników wykonujących zawód medyczny oraz pracowników
działalności podstawowej, innych niż pracownik wykonujący zawód medyczny, od
kwalifikacji posiadanych na danym stanowisku pracy, a po dokonanej od 1 lipca
2022r. od kwalifikacji wymaganych (a nie posiadanych) na danym stanowisku?, (-)
czy przy kwalifikowaniu pracowników do określonych grup zawodowych
wskazanych w załączniku do tej ustawy w związku z zatytułowaniem kolumny
długiej ww. załącznika „grupy zawodowe według kwalifikacji wymaganych na
zajmowanym stanowisku”, należało kierować się kwalifikacjami określonymi w
rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 20 lipca 2011 r. w sprawie kwalifikacji
wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w
podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami oraz w rozporządzeniu
Ministra Zdrowia z 10 lipca 2023 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od
pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach
leczniczych niebędących przedsiębiorcami?, (-) czy kwalifikacje wymagane, o
których mowa w ww. załączniku, to kwalifikacje zgodne z rozporządzeniem Ministra
Zdrowia z 20 lipca 2011 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na
poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących
przedsiębiorcami oraz rozporządzeniem Ministra Zdrowia z 10 lipca 2023 r. w
sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach
stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami,
I PSK 268/26
3
odniesione do stanowiska, na którym dany pracownik jest zatrudniony zgodnie z
umową o pracę?
Wskazując na powyższe skarżący szpital wniósł o uchylenie w całości
zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy przez uwzględnienie apelacji
w całości, tj. oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na jego rzecz od powódki
zwrotu kosztów postępowania za obie instancje, a niezależnie od tego o
zasądzenie kosztów postępowania wywołanego wniesioną skargą kasacyjną,
ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie w całości
sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia
o kosztach postępowania kasacyjnego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną powódka wniosła o wydanie
postanowienia w przedmiocie odmowy przyjęcia skargi do rozpoznania z uwagi na
oczywistą bezzasadność skargi oraz o zasądzenie na jej rzecz od skarżącego
zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjęcie do merytorycznego
rozpoznania.
Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1),
istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność
postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). W związku z
tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że
zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie,
a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc
pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi
przez Sąd Najwyższy.
Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest
uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje
publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której
I PSK 268/26
4
rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa,
skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest
trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie ewentualnych błędów w
zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie (por.
postanowienie Sądu Najwyższego z 21 czerwca 2022 r., II USK 549/21, LEX nr
3453130; z 14 września 2016 r., V CSK 143/16, LEX nr 2135552; z 21 czerwca
2016 r., V CSK 21/16, LEX nr 2069457; z 1 grudnia 2015 r., I PK 71/15, LEX nr
2021944).
W rozpoznawanej sprawie wniosek o przyjęcie do rozpoznania skargi
kasacyjnej został oparty na przesłankach z art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.
Przy powołaniu się na przesłankę przedsądu jaką jest istotne zagadnienie
prawne w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
powinno zostać sformułowane zagadnienie prawne oraz powinny zostać
przedstawione argumenty prawne, które wykażą możliwość różnorodnej oceny
zawartego w nim problemu. Oznacza to w praktyce, że zagadnienie prawne musi
odpowiadać określonym wymaganiom, a mianowicie: 1) być sformułowane w
oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym sprawy wynikającym z
dokonanych przez sąd ustaleń (por. wyrok Sądu Najwyższego z 17 kwietnia 1996 r.,
II UR 5/96, OSNAPiUS 1997 nr 3, poz. 39 i postanowienie Sądu Najwyższego z 7
czerwca 2001 r., III CZP 33/01, LEX nr 52571), 2) być przedstawione w sposób
ogólny i abstrakcyjny tak, by umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie
uniwersalnej odpowiedzi, nie sprowadzającej się do samej subsumcji i
rozstrzygnięcia konkretnego sporu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 15
października 2002 r., III CZP 66/02, LEX nr 57240; z 22 października 2002 r., III
CZP 64/02, LEX nr 77033 czy z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08, LEX nr 478179),
3) pozostawać w związku z rozpoznawaną sprawą i dotyczyć zagadnienia
budzącego rzeczywiście istotne (a zatem poważne) wątpliwości. Istotność
zagadnienia prawnego konkretyzuje się zaś w tym, że w danej sprawie występuje
zagadnienie mające znaczenie dla rozwoju prawa lub znaczenie precedensowe dla
rozstrzygnięcia innych podobnych spraw. Twierdzenie o występowaniu istotnego
zagadnienia prawnego jest uzasadnione tylko wtedy, kiedy przedstawiony problem
prawny nie został jeszcze rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy lub kiedy istnieją
I PSK 268/26
5
rozbieżne poglądy w tym zakresie, wynikające z odmiennej wykładni przepisów
konstruujących to zagadnienie (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 10 marca
2010 r., II UK 363/09, LEX nr 577467 oraz z 12 marca 2010 r., II UK 400/09, LEX nr
577468).
Skarżący ma zatem obowiązek nie tylko sformułować samo zagadnienie, ale
także - w uzasadnieniu wniosku - przedstawić odpowiednią jurydyczną
argumentację wskazującą na dopuszczalność i celowość rozwiązania problemu
prawnego w sposób preferowany przez skarżącego, a odmienny od sposobu
rozstrzygnięcia tego problemu przy wykorzystaniu zapatrywań wyrażonych przez
sąd drugiej instancji. Wywód ten powinien być zbliżony do tego, jaki jest przyjęty
przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art.
390 k.p.c. (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 5 sierpnia 2025 r., III USK
143/24, LEX nr 3900096 oraz z 24 czerwca 2025 r., II USK 375/24, LEX nr
3899576). Samo zaś zagadnienie prawne, w formie pytania lub pytań
sformułowanych w taki sposób, by możliwe było rozstrzygnięcie stawianych przez
skarżącego wątpliwości, musi w swej treści zawierać odwołanie do przepisu lub
przepisów prawa, na tle których takie zagadnienie powstaje. Dopiero wówczas Sąd
Najwyższy ma podstawę do oceny, czy przedstawione zagadnienie jest
rzeczywiście zagadnieniem „prawnym” oraz czy jest „istotne” (por. postanowienia
Sądu Najwyższego z 10 września 2014 r., I CSK 729/13, LEX nr 1532950; z 2
grudnia 2014 r., II CSK 376/14, LEX nr 1622307; z 14 kwietnia 2015 r., II PK 217/14,
LEX nr 678073; z 28 października 2015 r., I PK 17/15, LEX nr 2021940; z 14
stycznia 2016 r., II CSK 382/15, LEX nr 2090999).
Sąd Najwyższy zauważa, że pozwany formułuje „zagadnienia prawne”
podobnie jak w innych skargach kasacyjnych złożonych w anagogicznych
sprawach, w tym między innymi w sprawach I PSK 145/25, I PSK 360/26 czy I PSK
261/26, w których Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skarg kasacyjnych do
rozpoznania. W niniejszej sprawie skarżący również nie powołał w swoich (czterech)
pytaniach konkretnych przepisów prawa, na których owe zagadnienia prawne
sformułował, co sprawia, że dokonanie oceny, o której mowa powyżej nie jest
możliwe. Skarżący postuluje wprawdzie rozstrzygnięcie problemu dotyczącego
zasad kształtowania wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników
I PSK 268/26
6
zatrudnionych w podmiotach leczniczych po dniu 1 lipca 2022 r., jednak ostatecznie
chciałby uzyskać stanowisko Sądu Najwyższego co do tego, do jakiej grupy
zawodowej w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy należało
zakwalifikować powódkę, podkreślając, że Szpital dopuszczał zatrudnienie
pielęgniarek nieposiadających wyższego wykształcenia, czy specjalizacji na
stanowisku pielęgniarki, a zatem wynagrodzenie powódki mogło być ukształtowane
na poziomie 5 grupy z załącznika do ustawy bez naruszenia zasad wypłacania
minimalnego wynagradzania wynikających z przepisów prawa pracy. Tylko
pozornie problem ten ma charakter ogólny i abstrakcyjny, ponieważ w istocie
odnosi się do konkretnego przypadku, co powoduje, że Sąd Najwyższy nie jest w
stanie rozstrzygnąć go przez udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, a przecież tylko
taka może zostać udzielona w następstwie rozstrzygnięcia istotnego zagadnienia
prawnego.
Odnosząc się z kolei do przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.,
jaką jest potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości
lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie, to przepisy mające być
przedmiotem wykładni Sądu Najwyższego powinny należeć do katalogu przepisów,
których naruszenie przez sąd drugiej instancji zarzucono w ramach podstawy
skargi (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 4 września 2002 r., I PKN 682/01,
OSNP 2004 nr 12, poz. 211). Rzeczą skarżącego jest zaś wykazanie, że określony
przepis prawa, mimo iż budzi poważne wątpliwości (ze sprecyzowaniem, na czym
te poważne wątpliwości polegają), nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego
wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które to orzecznictwo
należy przytoczyć (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 28 marca 2007 r., II
CSK 84/07, LEX nr 315351; z 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08, LEX nr 494133; z 13
grudnia 2022 r., I USK 21/22, LEX nr 3556521; z 28 czerwca 2023 r., I USK 160/22,
LEX nr 3575124). Oczywiste jest, że budzący wątpliwości interpretacyjne przepis
musi mieć zastosowanie w sprawie, a jego wykładnia – mieć znaczenie dla jej
rozstrzygnięcia. Przedmiotem zainteresowania Sądu Najwyższego jest jednak sam
przepis, a nie rozstrzygnięcie konkretnego sporu. Stąd też wspomniane wątpliwości
interpretacyjne powinny być na tyle poważne, by ich wyjaśnienie nie sprowadzało
się do prostej wykładni przepisów. W tym wyraża się publicznoprawny charakter
I PSK 268/26
7
skargi kasacyjnej. Celem realizowanym w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej
jest bowiem ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni
przepisów prawa oraz orzeczeń wydawanych przez sądy powszechne (zob.
postanowienie Sądu Najwyższego z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr
7-8, poz. 147 oraz z 23 lutego 2023 r., III USK 163/22, LEX nr 3538161).
Skarżący szpital wskazuje na potrzebę wykładni pojęcia „kwalifikacje
wymagane na zajmowanym stanowisku” pojawiającego się w tytule załącznika do
ustawy z 8 czerwca 2017 r., a w związku z tym także na kanwie przepisów
odwołujących się do treści tego załącznika, a zatem - art. 3 ust. 1, art. 3a oraz art.
5a tej ustawy. Tymczasem Sąd Najwyższy wyraził już swoje stanowisko co do
zagadnień formułowanych przez skarżącego m.in. w wyroku z 23 kwietnia 2025 r., I
PSKP 3/25 (OSNP 2025 nr 10, poz. 98), przyjmując, że: 1) od dnia 1 lipca 2022 r.
cechą kwalifikującą do grupy zawodowej nr 2, o której mowa w załączniku do
ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. było legitymowanie się pielęgniarki tytułem
zawodowym: magister pielęgniarstwa albo legitymowanie się położnej tytułem:
magister położnictwa, z wymaganą specjalizacją w dziedzinie pielęgniarstwa lub w
dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, a także wykonywanie pracy
na stanowiskach, gdzie wymagane były takie kwalifikacje zawodowe, przy czym
determinantem podstawowym było adekwatne wykształcenie i specjalizacja; 2)
powołanie się przez pracodawcę w uzasadnieniu wypowiedzenia warunków płacy
tylko na konieczność wykonania art. 5a cytowanej wyżej ustawy z dnia 8 czerwca
2017 r. w związku z art. 4 ust. 3 ustawy nowelizacyjnej z 26 maja 2022 r. (Dz.U. z
2022 r., poz. 1352) było niewystarczające i z przyczyn formalnych mogło
implikować uwzględnienie odwołań pracowników (art. 30 § 4 w związku z art. 42 § 1
w związku z art. 45 § 1 k.p.); 3) ustalenie przez pracodawcę na podstawie art. 5a
ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. wskaźnika pracy pielęgniarki poniżej wskaźnika
1,29 mogło podlegać weryfikacji w postępowaniu odwoławczym od wypowiedzenia
zmieniającego warunki płacowe; 4) wykładnia prokonstytucyjna, funkcjonalna,
celowościowa oraz historyczna, mimo braku pełnej jasności wykładni językowej,
uzasadniają ustalenie dla pielęgniarki lub położnej wskaźnika pracy w wysokości
1,29, jeżeli pracodawca nie dostosował struktury zatrudnienia ani zakładowego
regulaminu wynagradzania od 1 lipca 2022 r. do grup zawodowych według
I PSK 268/26
8
kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku - stosownie do załącznika do
ustawy, a pracownik faktycznie wykonuje zadania służbowe, mając wykształcenie i
kwalifikacje określone w punkcie 2 tego załącznika”.
Dodatkowo stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jest
zbieżne z wykładnią przepisów powołanych w skardze a dokonaną już przez Sąd
Najwyższy w wyroku z 23 kwietnia 2025 r. i potwierdzoną w postanowieniach m. in.
z 12 sierpnia 2025 r. I PSK 39/25 i z 16 grudnia 2025 r., I PSK 145/25.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach orzeczono
na podstawie art. 102 k.p.c. ze względów natury społecznej.
[SOP]
