I PSK 261/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dawid Miąsik
Dnia 5 lutego 2026 r.
w sprawie z powództwa M. S.
przeciwko Szpitalowi w C.
o wynagrodzenie za pracę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w dniu 5 lutego 2026 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego
w Częstochowie z dnia 24 lutego 2025 r., sygn. akt IV Pa 298/24,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę
1350 (tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych z odsetkami z art. 98
par. 11 k.p.c. tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego
w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Częstochowie wyrokiem z 24 lutego 2025, IV Pa 298/24
oddalił apelację pozwanego Szpitala w C. (pozwany) od wyroku Sądu Rejonowego
w Częstochowie 19 września 2024 r., VII P 366/23, którym zasądzono od
pozwanego na rzecz powódki M. S. 25.194,04 zł z ustawowymi odsetkami za
opóźnienie liczonymi od kwot wskazanych w pkt 1 wyroku, począwszy od 11
sierpnia 2022 r. do dnia zapłaty.
I PSK 261/26
2
Sądy meriti przyjęły, że powódka ukończyła Liceum Medyczne w C. i 2
czerwca 1992 r. i uzyskała tytuł pielęgniarki. Od 1 lipca 1995 r. powódka została
zatrudniona w Szpitalu w C. w pełnym wymiarze czasu pracy, na stanowisku
pielęgniarki, z wynagrodzeniem zasadniczym wg XII kategorii zaszeregowania. Z
dniem 10 marca 2008 r. powódce powierzono obowiązki starszej pielęgniarki.
Powódka wykonywała pracę w pracowni hemodynamiki. W dniu 30 września
2016 r. powódka uzyskała specjalizację w zakresie pielęgniarstwa chirurgicznego.
Powódka otrzymała zakres obowiązków, który co do zasady był jednakowy dla
wszystkich pielęgniarek.
W dniu 21 sierpnia 2020 r. powódka ukończyła studia II stopnia i uzyskała
tytuł magistra pielęgniarstwa.
W dniu 12 lipca 2021 r. dyrektor pozwanego wydał zarządzenie nr [...] w
sprawie realizacji ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego
wynagrodzenia zasadniczego pracowników wykonujących zawody medyczne
zatrudnionych w podmiotach leczniczych. Zgodnie z § 1 pkt 5 zarządzenia, od 1
lipca 2021 r. podwyżka wynagrodzenia dla uprawnionych pracowników
(wykonujących zawód medyczny) zostanie zrealizowana przez wzrost ich
miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego do kwoty najniższego wynagrodzenia
zasadniczego w rozumieniu wskazanym w art. 2 pkt 1 ustawy o najniższym
wynagrodzeniu, zgodnie z tabelą stanowiącą załącznik do zarządzenia.
Dla grupy zawodowej według kwalifikacji wymaganych na zajmowanym
stanowisku: pielęgniarka z tytułem zawodowym magister pielęgniarstwa albo
położna z tytułem zawodowym magister położnictwa, która uzyskała tytuł
specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub w dziedzinie mającej zastosowanie w
ochronie zdrowia: kwota bazowa wynosiła 5.167,47 zł, współczynnik pracy 1,06, a
najniższe wynagrodzenie zasadnicze od 1 lipca 2021 r. 5.478,00 zł.
Na podstawie powyższego zarządzenia od 1 lipca 2021 r. wynagrodzenie
zasadnicze powódki wynosiło 5.478,00 zł.
W dniu 20 lipca 2022 r. dyrektor pozwanego wydał zarządzenie nr [...] w
sprawie podwyższenia wynagrodzenia zasadniczego pracowników zgodnie z
ustawą z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia
zasadniczego pracowników wykonujących zawody medyczne zatrudnionych w
I PSK 261/26
3
podmiotach leczniczych. Na podstawie powyższego zarządzenia od 1 lipca 2022 r.
pozwany wypłacał powódce wynagrodzenie zasadnicze w kwocie 5.776,00 zł.
W dniu 29 listopada 2022 r. pozwany przygotował aneks do umowy o pracę
powódki, w którym wskazał, że od 1 lipca 2022 r. do łączącej strony umowy o pracę
dodaje się punkt wskazujący grupę zawodową, do której zaliczone jest zajmowane
przez pracownika stanowisko pracy i przypisał powódkę do 5 grupy zawodowej
według załącznika do ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego
wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach
leczniczych. Powódka podmówiła podpisania aneksu.
W dniu 15 czerwca 2023 r. dyrektor pozwanego wydał zarządzenie nr [...] w
sprawie podwyższenia wynagrodzenia zasadniczego pracowników zgodnie z
ustawą z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia
zasadniczego pracowników wykonujących zawody medyczne zatrudnionych w
podmiotach leczniczych. Na podstawie powyższego zarządzenia od 1 lipca 2023 r.
pozwany wypłacał powódce wynagrodzenie zasadnicze w kwocie 6.474,00 zł,
ustalone według 5 grupy zawodowej.
W ocenie Sądów orzekających pozwany nie stosował wobec powódki
przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z 10 lipca 2023 r. w sprawie kwalifikacji
wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w
podmiotach leczniczych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1515, rozporządzenie z dnia 10 lipca
2023 r.) ani obowiązującego poprzednio rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 lipca
2011 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych
rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących
przedsiębiorcami (Dz. U. Nr 151, poz. 896, rozporządzenie z 20 lipca 2011 r.).
Pozwany nie różnicował obowiązków pielęgniarek według ich wykształcenia,
kwalifikacji i okresu zatrudnienia.
Sąd Okręgowy nie miał wątpliwości, że pozwany ukształtował warunki pracy i
płacy powódki w sposób korzystniejszy od regulacji ustawowych, do czego z punktu
widzenia przepisów Kodeksu pracy miał prawo. Wyjaśnił jednak, że odrębnymi
kwestiami są wysokość wynagrodzenia powódki przysługującego jej w określonym
czasie i zakwalifikowane jej do określonej grupy zawodowej według kwalifikacji
wymaganych na zajmowanym stanowisku. Wprawdzie niewątpliwie
I PSK 261/26
4
zakwalifikowanie do określonej grupy ma bezpośrednie przełożenie na wysokość
wynagrodzenia, niemniej nadal pozostają to kwestie odrębne. Stąd też fakt, że
wynagrodzenie powódki było ustalane na kolejne roczne okresy czasu (od 1 lipca
do 30 czerwca kolejnego roku kalendarzowego) nie jest równoznaczny z tym, że na
takie same roczne okresy czasu było ustalane przypisanie jej do określonej grupy
zawodowej. Przeciwnie, w ocenie Sądu Okręgowego przypisanie do określonej
grupy zawodowej określonej w załączniku do ustawy o sposobie ustalania
najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w
podmiotach leczniczych stanowi trwały element łączącego strony stosunku pracy,
którego zmiana nie może być swobodna i zależeć wyłącznie od uznania
pracodawcy. Powyższe wprost znalazło potwierdzenie w treści wprowadzonego od
29 czerwca 2022 r. do ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia
zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych
art. 5a, zgodnie z którym od 1 lipca 2022 r. w umowie o pracę pracowników
wykonujących zawód medyczny lub pracowników działalności podstawowej, innych
niż pracownicy wykonujący zawód medyczny, wskazuje się, do której grupy
zawodowej określonej w załączniku do ustawy jest zaliczone zajmowane przez
pracownika stanowisko pracy. W ocenie Sądu Okręgowego sam przy tym fakt, że
powyższy przepis wszedł wżycie dopiero 29 czerwca 2022 r. nie oznacza a
contrario, że wcześniej grupa zawodowa nie stanowiła istotnego elementu
warunków zatrudnienia. Wyklucza to bowiem waga tego elementu stosunku pracy i
jego wpływ na sytuację pracownika, przez co również i przed wprowadzeniem
formalnej regulacji prawnej w tym zakresie, musiał on być traktowany jako istotny
element łączącego strony stosunku pracy, którego zmiana wymagała bądź to
porozumienia stron, bądź to wypowiedzenia zmieniającego.
Skoro zatem powódka przed 29 czerwca 2022 r. była przez pracodawcę
przypisana do 7 grupy zawodowej (przez czynności faktyczne, zwłaszcza niesporne
wypłacanie jej wynagrodzenia za pracę według współczynnika właściwego dla tej
grupy), to od tego dnia niejako automatycznie została przeniesiona do 2 grupy
zawodowej i jej wynagrodzenie za pracę od 1 lipca 2022 r. powinno być ustalane
przy zastosowaniu współczynnika pracy 1,29. Jeśli zaś pracodawca chciał w tym
zakresie dokonać zmiany, do czego biorąc po uwagę treść przywołanych powyżej,
I PSK 261/26
5
przepisów miał prawo, to musiał zawrzeć w tym zakresie z powódką porozumienie
zmieniające warunki pracy i płacy, ewentualnie dokonać jej wypowiedzenia
zmieniającego warunki pracy i płacy.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu Okręgowego złożył pozwany
zaskarżając wyrok ten w całości i zarzucając naruszenie przepisów prawa
materialnego, a mianowicie: 1) art. 3 ust. 1 w zw. z art. 3a ust. 1 w zw. z art. 5a w
zw. z Załącznikiem do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. przez niewłaściwe ich
zastosowanie i brak nadania im odpowiedniego znaczenia, pomimo prawidłowej ich
wykładni (tj. przyjęcia, że zaliczenie pracownika do określonej grupy zawodowej z
Załącznika do tej ustawy wiąże się z kwalifikacjami wymaganymi przez pracodawcę
na danym stanowisku, a nie kwalifikacjami posiadanymi przez pracownika), a przez
to uznanie, że powódka powinna zostać przyporządkowana do grupy 2 (zip. 2
Załącznika), podczas gdy niebyło przeszkód, aby przyporządkowaną została do
grupy 5 (z Ip. 5 Załącznika do ustawy), a w konsekwencji uznanie, że pozwany w
niewłaściwy sposób wypłacił powódce wynagrodzenie w spornym okresie, w
sytuacji, gdy wynagrodzenie to zostało wypłacone w należytej wysokości; 2) pkt I:
Ip. 34 załącznika do rozporządzenia z dnia 20 lipca 2011 r. przez niewłaściwe jego
zastosowanie i brak nadania niewłaściwego znaczenia, pomimo prawidłowej
wykładni (tj. przyjęcia, że załącznik do rozporządzenia uchylonego ustanawia
alternatywę co do kompetencji posiadanych przez pracownika zatrudnionego na
stanowisku starsza pielęgniarka w postaci (i) tytułu magistra na kierunku
pielęgniarstwo; (ii) tytułu magistra w zawodzie, w którym może być uzyskiwany tytuł
specjalisty w dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, i licencjat
pielęgniarstwa lub średnie wykształcenie medyczne w zawodzie pielęgniarka, (iii)
tytułu licencjata pielęgniarstwa, (iv) średniego wykształcenia medycznego w
zawodzie pielęgniarka, a zatem nie jest konieczne posiadanie zarówno tytułu
magistra, jak i specjalizacji), a przez to uznanie, że powódka powinna zostać
przyporządkowana do grupy 2 (z Ip. 2 Załącznika do Ustawy), podczas gdy nie było
przeszkód, aby przyporządkowana została do grupy 5 (z Ip. 5 załącznika do
ustawy), a w konsekwencji uznanie, że pozwany w niewłaściwy i sposób wypłacił
powódce wynagrodzenie w spornym okresie, w sytuacji, gdy wynagrodzenie to
zostało wypłacone w należytej wysokości; 3) pkt I Ip. 45 załącznika do
I PSK 261/26
6
rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 10 lipca 2023 r. przez niewłaściwe jego
zastosowanie i brak nadania mu właściwego znaczenia mimo prawidłowej wykładni
(tj. przyjęcia, że załącznik do rozporządzenia obowiązującego ustanawia
alternatywę co do kompetencji posiadanych przez pracownika zatrudnionego na
stanowisku starsza pielęgniarka w postaci (i) tytułu magistra pielęgniarstwa, (ii)
tytułu licencjata pielęgniarstwa, (iii) średniego wykształcenia medycznego w
zawodzie pielęgniarka, a zatem nie jest konieczne posiadanie zarówno tytułu
magistra, jak i specjalizacji), a przez to uznanie, że Powódka powinna zostać
przyporządkowana do grupy 2 (z Ip. 2 załącznika do ustawy), podczas gdy nie było
przeszkód, aby przyporządkowana została do grupy 5 (z Ip. 5 załącznika do
ustawy), a w konsekwencji - uznanie, że pozwany w niewłaściwy sposób wypłacił
powódce wynagrodzenie w spornym okresie, w sytuacji, gdy wynagrodzenie to
zostało wypłacone w należytej wysokości; 4) art. 42 § 1 k.p., jako skutek naruszeń z
pkt 1) - 3) przez niewłaściwe jego zastosowanie i uznanie, że pozwany obowiązany
był wypowiedzieć powódce jej dotychczasowe warunki płacy, gdy modyfikował jej
przynależność do określonej grupy z załącznika do ustawy, w sytuacji, gdy dla
właściwego przyporządkowania pielęgniarki do odpowiedniej grupy istotne jest
ustalenie, czy na stanowisku zajmowanym przez konkretną pielęgniarkę wymagany
jest jednocześnie tytuł magistra oraz nabycie specjalizacji, a przy stanowisku
starszej pielęgniarki nie ma takiego obowiązku, w związku z powyższym
wypowiedzenie zmieniające nie było konieczne.
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał
dwie przesłanki, tj. potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), gdyż w
orzecznictwie sądów powszechnych wyraźnie dostrzegalna jest rozbieżność w
przedmiocie rozumienia i interpretacji pojęcia „kwalifikacje wymagane na
zajmowanym stanowisku” pojawiającego się w tytule załącznika do ustawy, a w
związku z tym także na kanwie przepisów odwołujących się do treści tego
załącznika, tj. art. 3 ust. 1, art. 3a oraz art. 5a ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. oraz
na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.),
sprowadzające się do czterech pytań, a mianowicie:
I PSK 261/26
7
„Czy zmiana ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania
najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w
podmiotach leczniczych, dokonana ustawą z dnia 26 maja 2022 r. o zmianie ustawy
o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych
pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz niektórych innych
ustaw, powiązała współczynniki pracy poszczególnych grup zawodowych z
wymaganym wykształceniem?
Czy przed powyższą zmianą ustawa o sposobie ustalania najniższego
wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach
leczniczych uzależniała kwotę najniższego wynagrodzenia zasadniczego
pracowników wykonujących zawód medyczny oraz pracowników działalności
podstawowej, innych niż pracownik wykonujący zawód medyczny, od kwalifikacji
posiadanych na danym stanowisku pracy, a po dokonanej od 1 lipca 2022 r. od
kwalifikacji wymaganych (a nie posiadanych) na danym stanowisku?
Czy przy kwalifikowaniu pracowników do określonych grup zawodowych
wskazanych w Załączniku do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania
najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w
podmiotach leczniczych, w związku z zatytułowaniem kolumny długiej ww.
Załącznika „grupy zawodowe według kwalifikacji wymaganych na zajmowanym
stanowisku”, należało kierować się kwalifikacjami określonymi w rozporządzeniu
Ministra Zdrowia z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od
pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach
leczniczych niebędących przedsiębiorcami oraz w rozporządzeniu Ministra Zdrowia
z dnia 10 lipca 2023 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na
poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących
przedsiębiorcami?
Czy kwalifikacje wymagane, o których mowa w ww. załączniku, to
kwalifikacje zgodne z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 lipca 2011 r. w
sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach
stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami oraz
rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 10 lipca 2023 r. w sprawie kwalifikacji
wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w
I PSK 261/26
8
podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami, odniesione do stanowiska,
na którym dany pracownik jest zatrudniony zgodnie z umową o pracę?”
W odpowiedzi na skargę kasacyjną powódka wniosła o odmowę przyjęcia
skargi do rozpoznania z uwagi na - a contrario do art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. -
oczywistą bezzasadność skargi, jak również brak istotnego zagadnienia prawnego
oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów
zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami
ustawowymi za opóźnienie za czas od uprawomocnienia się orzeczenia, którym je
zasądzono, do dnia zapłaty.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej
merytorycznego rozpoznania.
Zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest problem
nowy, który nie został do tej pory bezpośrednio rozwiązany w orzecznictwie Sądu
Najwyższego i dla rozwikłania którego dotychczasowe orzecznictwo jest
niewystarczające (postanowienie Sądu Najwyższego z 4 sierpnia 2021 r., III USK
172/21, LEX nr 3395962). W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się,
że istotne zagadnienie prawne jako przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania ujęta w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. powinno bezpośrednio wynikać z
ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia
(postanowienia Sądu Najwyższego z 12 czerwca 2019 r., II UK 236/18, LEX nr
2685498; z 17 listopada 2025 r., III PSK 73/25, LEX nr 3983150 i powołane tam
orzecznictwo), powinno dotyczyć przepisów ujętych w podstawach skargi
kasacyjnej (postanowienie Sądu Najwyższego z 19 października 2012 r., III PK
28/12, LEX nr 1619794), a jego rozstrzygnięcie powinno mieć wpływ na wynik
sprawy (postanowienia Sądu Najwyższego: z 9 marca 2011 r., II PK 10/11, LEX nr
1646567; z 27 marca 2008 r., III UK 123/07, LEX nr 461719 oraz z 18 stycznia
2008 r., II PK 276/07, LEX nr 442723). Jednocześnie, problem przedstawiony jako
istotne zagadnienie prawne nie może sprowadzać się do zwykłej wykładni i
stosowania prawa (postanowienia Sądu Najwyższego: z 16 marca 2009 r., III UK
I PSK 261/26
9
90/08, LEX nr 707909 i z 16 marca 2009 r., III UK 91/08, LEX nr 707910) ani
sprowadzać się do wątpliwości skarżącego odnośnie do prawidłowości
rozstrzygnięcia jego indywidualnej sprawy (postanowienie Sądu Najwyższego
z 12 czerwca 2019 r., II UK 236/18, LEX nr 2685498). O istnieniu istotnego
zagadnienia prawnego można mówić wtedy, gdy objęty jego zakresem problem
prawny ma znaczenie uniwersalne dla rozstrzygania innych spraw. Dlatego, jeżeli
skarżący jako przesłankę uzasadniającą przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
wskazuje występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, to powinien
zagadnienie to przedstawić przez jego sformułowanie z przytoczeniem przepisów
prawa, na tle których ono powstało, przytoczyć argumenty prawne prowadzące do
rozbieżnych ocen prawnych, a także wykazać, że jest to zagadnienie, którego
rozwiązanie jest istotne nie tylko dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy, lecz
także dla praktyki sądowej (postanowienie Sądu Najwyższego z 4 sierpnia 2021 r.,
III USK 172/21, LEX nr 3395962 i powołane tam orzecznictwo). Wskazanie
zagadnienia prawnego uzasadniającego wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej
powinno nastąpić przez określenie przepisów prawa, w związku z którymi zostało
sformułowane i wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen.
Chodzi więc o przedstawienie wyraźnych wątpliwości co do określonego przepisu
(normy) lub zespołu przepisów (norm), albo szerzej i bardziej ogólnie - wątpliwości
co do pewnego uregulowania prawnego (instytucji prawnej). Sformułowane
zagadnienie winno odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści
przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez
Sąd Najwyższy przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego
(postanowienie Sądu Najwyższego z 17 listopada 2025 r., III PSK 73/25, LEX nr
3983150 i powołane tam orzecznictwo). Skarżący ma obowiązek nie tylko
sformułować samo zagadnienie, ale także - w uzasadnieniu wniosku - przedstawić
odpowiednią jurydyczną argumentację wskazującą na dopuszczalność i celowość
rozwiązania problemu prawnego w sposób preferowany przez skarżącego, a
odmienny od sposobu rozstrzygnięcia tego problemu przy wykorzystaniu
zapatrywań wyrażonych przez Sąd drugiej instancji (postanowienie Sądu
Najwyższego z 17 listopada 2025 r., III PSK 73/25, LEX nr 3983150 i powołane tam
orzecznictwo). Nie wystarczy zatem samo sformułowanie pytania do Sądu
I PSK 261/26
10
Najwyższego (postanowienie Sądu Najwyższego z 17 listopada 2025 r., III PSK
73/25, LEX nr 3983150 i powołane tam orzecznictwo).
Sąd Najwyższy zauważa, że pozwany formułuje „zagadnienia prawne”
podobnie jak w innych skargach kasacyjnych złożonych w anagogicznych
sprawach, w tym między innymi w sprawie I PSK 145/25, w której Sąd Najwyższy
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania postanowieniem z 16 grudnia
2025 r. Sąd Najwyższy w niniejszej sprawie również dostrzega, że pozwany w
swoich (czterech) pytaniach nie powołał żadnego przepisu prawa, na tle którego
mogłoby powstać zagadnienie prawne powstaje, przez co dokonanie oceny, o
której mowa powyżej, nie jest możliwe. Pozwany postuluje wprawdzie
rozstrzygnięcie problemu dotyczącego zasad kształtowania wynagrodzeń
zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych po
dniu 1 lipca 2022 r., jednak ostatecznie chciałby uzyskać stanowisko Sądu
Najwyższego co do tego, do jakiej grupy zawodowej w okolicznościach faktycznych
niniejszej sprawy należało zakwalifikować powódkę, podkreślając, że S. dopuszczał
zatrudnienie pielęgniarek nie posiadających wyższego wykształcenia, czy
specjalizacji na stanowisku pielęgniarki, a zatem wynagrodzenie powódki mogło
być ukształtowane na poziomie 5 grupy z załącznika do ustawy bez naruszenia
zasad wypłacania minimalnego wynagradzania wynikających z przepisów prawa
pracy. Tylko pozornie problem ten ma charakter ogólny i abstrakcyjny, ponieważ w
istocie odnosi się do konkretnego przypadku, co powoduje, że Sąd Najwyższy nie
jest w stanie rozstrzygnąć go przez udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, a przecież
tylko taka może zostać udzielona w następstwie rozstrzygnięcia istotnego
zagadnienia prawnego.
Odnosząc się z kolei do przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.,
potrzeba wykładni przepisów prawnych występuje, jeżeli co do konkretnego
przepisu prawa: 1) brak jednolitej lub utrwalonej judykatury Sądu Najwyższego
(rozbieżność w wykładni przepisu w orzecznictwie samego Sądu Najwyższego);
2) przyjęta i dominująca wykładnia w orzecznictwie Sądu Najwyższego wywołuje
poważne i należycie uzasadnione wątpliwości co do jej prawidłowości; 3) sądy
powszechne tego samego lub różnego szczebla zajmują sprzeczne ze sobą
stanowiska co do treści normy wynikającej ze stosowanego przepisu prawa; 4)
I PSK 261/26
11
doktryna przedstawia rozbieżne poglądy na rozumienie danego przepisu (zamiast
wielu zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 4 grudnia 2024 r., I USK 110/24 i
powołane tam orzecznictwo). Podkreślić przy tym należy, że w przesłance tej
(art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) chodzi o rozbieżności w rozumieniu przepisu (jego
interpretacji), a nie o rozbieżności w zastosowaniu prawidłowo zinterpretowanego
przez sąd(y) przepisu prawa. Wadliwe zastosowanie prawidłowo zinterpretowanego
przepisu prawa podpada pod przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Inaczej rzecz ujmując,
potrzeba wykładni przepisu budzącego poważne wątpliwości lub wywołującego
rozbieżności w orzecznictwie sądów zachodzi wtedy, kiedy jego niejednolita
wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w
orzecznictwie samego Sądu Najwyższego lub sądów powszechnych, bądź kiedy
przepis ten nie doczekał się wypowiedzi Sądu Najwyższego co do możliwości
przyjęcia wykładni w kierunku wskazywanym przez skarżącego (postanowienia
Sądu Najwyższego: z 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, LEX nr 42436;
z 15 października 2002 r., II CZ 102/02, LEX nr 57231). Konieczne jest również
wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, a także
przedstawienie własnej propozycji interpretacyjnej (zob. np. postanowienia Sądu
Najwyższego z 23 października 2025 r., I USK 149/24 oraz z 17 listopada 2025 r.,
I USK 262/24).
Ponadto, nie można mówić o ziszczeniu się przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 2
k.p.c., jeżeli ten sam przepis został zastosowany odmiennie w różnych sprawach o
zróżnicowanym stanie faktycznym. Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej
do rozpoznania na przesłance określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga
wykazania, że określony przepis prawa, będący źródłem poważnych wątpliwości
interpretacyjnych, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje
rozbieżności w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych
(zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z 23 października 2025 r., I USK
149/24 oraz z 17 listopada 2025 r., I USK 262/24). Wreszcie, nie istnieje potrzeba
wykładni przepisów prawnych (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), jak analogicznie nie
występuje w sprawie istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), jeżeli
Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii tego zagadnienia prawnego lub
I PSK 261/26
12
wykładni przepisów i wyraził swój pogląd we wcześniejszych orzeczeniach, a nie
zachodzą żadne okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu (postanowienia
Sądu Najwyższego z 23 października 2025 r., I USK 149/24 oraz z 17 listopada
2025 r., I USK 262/24 i powołane tam orzecznictwo).
Pozwany we wniosku wskazuje na potrzebę wykładni pojęcia „kwalifikacje
wymagane na zajmowanym stanowisku” pojawiającego się w tytule załącznika do
ustawy, a w związku z tym także na kanwie przepisów odwołujących się do treści
tego załącznika, a zatem - art. 3 ust. 1, art. 3a oraz art. 5a ustawy z dnia 8 czerwca
2017 r. Sąd Najwyższy wyraził już swoje stanowisko co do problemów
formułowanych przez skarżącego między innymi w wyroku z 23 kwietnia 2025 r.,
I PSKP 3/25 (OSNP 2025 nr 10, poz. 98), przyjmując, że: „1) od dnia 1 lipca 2022 r.
cechą kwalifikującą do grupy zawodowej nr 2, o której mowa w załączniku do
ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o najniższym wynagrodzeniu było legitymowanie
się pielęgniarki tytułem zawodowym: magister pielęgniarstwa albo legitymowanie
się położnej tytułem: magister położnictwa, z wymaganą specjalizacją w dziedzinie
pielęgniarstwa lub w dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, a także
wykonywanie pracy na stanowiskach, gdzie wymagane były takie kwalifikacje
zawodowe, przy czym determinantem podstawowym było adekwatne wykształcenie
i specjalizacja; 2) powołanie się przez pracodawcę w uzasadnieniu wypowiedzenia
warunków płacy tylko na konieczność wykonania art. 5a cytowanej wyżej ustawy z
dnia 8 czerwca 2017 r. w związku z art. 4 ust. 3 ustawy nowelizacyjnej z dnia
26 maja 2022 r. (Dz.U. z 2022 r., poz. 1352) było niewystarczające i z przyczyn
formalnych mogło implikować uwzględnienie odwołań pracowników (art. 30 § 4 w
związku z art. 42 § 1 w związku z art. 45 § 1 k.p.); 3) ustalenie przez pracodawcę
na podstawie art. 5a ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. wskaźnika pracy pielęgniarki
poniżej wskaźnika 1,29 mogło podlegać weryfikacji w postępowaniu odwoławczym
od wypowiedzenia zmieniającego warunki płacowe; 4) wykładnia prokonstytucyjna,
funkcjonalna, celowościowa oraz historyczna, mimo braku pełnej jasności wykładni
językowej, uzasadniają ustalenie dla pielęgniarki lub położnej wskaźnika pracy w
wysokości 1,29, jeżeli pracodawca nie dostosował struktury zatrudnienia ani
zakładowego regulaminu wynagradzania od dnia 1 lipca 2022 r. do grup
zawodowych według kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku -
I PSK 261/26
13
stosownie do załącznika do ustawy, a pracownik faktycznie wykonuje zadania
służbowe, mając wykształcenie i kwalifikacje określone w punkcie 2 tego
załącznika”.
Stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jest zbieżne z
wykładnią przepisów powołanych w skardze a dokonaną już przez Sąd Najwyższy
w cytowanym powyżej wyroku z 23 kwietnia 2025 r., potwierdzoną w
postanowieniach m. in. z 12 sierpnia 2025 r., I PSK 39/25 (LEX nr 3928152) i
I PSK 145/25. Pozwany nie przedstawił zaś argumentów, które uzasadniałyby
powzięcie wątpliwości co do prawidłowości tej wykładni. Mając powyższe na
uwadze, Sąd Najwyższy z mocy art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania, orzekając o kosztach postępowania kasacyjnego na
postawie art. 98 § 1 w związku z art. 39821 k.p.c.
[r.g.]
