I PSK 260/26

I PSK 260/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik Dnia 5 lutego 2026 r. w sprawie z powództwa E. P. przeciwko Szpitalowi w C. o wynagrodzenie za pracę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 5 lutego 2026 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 21 lutego 2025 r., sygn. akt IV Pa 164/24, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 1350 (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym wraz z odsetkami z art. 98 par. 11 k.p.c. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Częstochowie wyrokiem z 21 lutego 2025 r., IV Pa 164/24 oddalił apelację Szpitala w C. (pozwany) od wyroku Sądu Rejonowego w Częstochowie z 3 lipca 2024 r., VII P 379/23, którym zasądzono od pozwanego na rzecz powódki E. P. 25.194,04 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od kwot wskazanych w pkt 1 wyroku, począwszy od 11 sierpnia 2022 r. do dnia zapłaty. I PSK 260/26 2 Sądy meriti przyjęły, że powódka w 1990 r. ukończyła Liceum Medyczne w C. i uzyskała tytuł zawodowy pielęgniarki i z dniem 18 czerwca 1990 r. została zatrudniona w Szpitalu w C. w pełnym wymiarze czasu pracy, na stanowisku pielęgniarki, z wynagrodzeniem zasadniczym wg XIV kategorii zaszeregowania, a od 1 kwietnia 1999 r. przyznano jej wynagrodzenie według XIII kategorii zaszeregowania. W dniu 25 września 2013 r. powódka uzyskała specjalizację w zakresie pielęgniarstwa chirurgicznego, w konsekwencji czego od 1 lipca 2014 r. powierzono jej obowiązki starszej pielęgniarki i przyznano uposażenie według XIV kategorii zaszeregowania w wysokości 2.250,00 zł. W dniu 20 lipca 2020 r. powódka ukończyła A. P. w C. i uzyskała tytuł magistra pielęgniarstwa. W dniu 12 lipca 2021 r. dyrektor pozwanego wydał zarządzenie nr [...] w sprawie realizacji ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego pracowników wykonujących zawody medyczne zatrudnionych w podmiotach leczniczych (jednolity tekst: Dz.U. z 2022 r., poz. 2139). Zgodnie z § 1 pkt 5 zarządzenia, od 1 lipca 2021 r. podwyżka wynagrodzenia dla uprawnionych pracowników (wykonujących zawód medyczny) zostanie zrealizowana przez wzrost ich miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego do kwoty najniższego wynagrodzenia zasadniczego w rozumieniu wskazanym w art. 2 pkt 1 ustawy o najniższym wynagrodzeniu, zgodnie z tabelą stanowiącą załącznik do zarządzenia. Dla grupy zawodowej według kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku: pielęgniarka z tytułem zawodowym magister pielęgniarstwa albo położna z tytułem zawodowym magister położnictwa, która uzyskała tytuł specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub w dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia: kwota bazowa wynosiła 5.167,47 zł, współczynnik pracy 1,06, a najniższe wynagrodzenie zasadnicze od 1 lipca 2021 r. 5.478,00 zł. Na podstawie powyższego zarządzenia od 1 lipca 2021 r. wynagrodzenie zasadnicze powódki wynosiło 5.478,00 zł. W dniu 20 lipca 2022 r. dyrektor pozwanego wydał zarządzenie nr [...] w sprawie podwyższenia wynagrodzenia zasadniczego pracowników zgodnie z ustawą z 8 czerwca 2017 r. Na podstawie powyższego zarządzenia od 1 lipca 2022 r. pozwany wypłacał powódce wynagrodzenie zasadnicze w kwocie 5.776,00 zł, ustalone według grupy 5, a nie według grupy 2. W dniu 29 listopada I PSK 260/26 3 2022 r. pozwany przygotował aneks do umowy o pracę powódki, w którym wskazał, że od 1 lipca 2022 r. do łączącej strony umowy o pracę dodaje się punkt wskazujący grupę zawodową, do której zaliczone jest zajmowane przez pracownika stanowisko pracy i przypisał powódkę do 5 grupy zawodowej według załącznika do ustawy z 8 czerwca 2017 r. Powódka podmówiła podpisania aneksu. W dniu 15 czerwca 2023 r. dyrektor pozwanego wydał zarządzenie nr [...] w sprawie podwyższenia wynagrodzenia zasadniczego pracowników zgodnie z ustawą z 8 czerwca 2017 r. Na podstawie powyższego zarządzenia od 1 lipca 2023 r. pozwany wypłacał powódce wynagrodzenie zasadnicze w kwocie 6.474,00 zł, ustalone według 5 grupy zawodowej. W ocenie Sądów orzekających pozwany nie stosował wobec powódki przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z 10 lipca 2023 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1515, rozporządzenie z 10 lipca 2023 r.) ani obowiązującego poprzednio rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 lipca 2011 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami (Dz. U. Nr 151, poz. 896, rozporządzenie z 20 lipca 2011 r.). Pozwany nie różnicował obowiązków pielęgniarek według ich wykształcenia, kwalifikacji i okresu zatrudnienia. Sądy uznały, że skoro do 30 czerwca 2022 r. pozwany kwalifikował powódkę według grupy zawodowej pielęgniarek z wykształceniem magisterskim i specjalizacją, to zmiana wymagań pracodawcy w tym zakresie wymagała wypowiedzenia zmieniającego, ponieważ pozwany zdawał sobie sprawę, że zmiana grupy zawodowej jest istotną zmianą warunków wynagradzania. Nie doszło do takiej zmiany w drodze porozumienia stron, ponieważ powódka nie wyraziła na nie zgody. Sąd Okręgowy nie miał wątpliwości, że pozwany ukształtował warunki pracy i płacy powódki w sposób korzystniejszy od regulacji ustawowych, do czego z punktu widzenia przepisów Kodeksu pracy miał prawo. Przypisanie do określonej grupy zawodowej określonej w załączniku do ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych stanowi trwały element łączącego strony stosunku pracy, którego I PSK 260/26 4 zmiana nie może być swobodna i zależeć wyłącznie od uznania pracodawcy. Powyższe wprost znalazło potwierdzenie w treści wprowadzonego od 29 czerwca 2022 r. do ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych art. 5a, zgodnie z którym od 1 lipca 2022 r. w umowie o pracę pracowników wykonujących zawód medyczny lub pracowników działalności podstawowej, innych niż pracownicy wykonujący zawód medyczny, wskazuje się, do której grupy zawodowej określonej w załączniku do ustawy jest zaliczone zajmowane przez pracownika stanowisko pracy. To, że przepis wszedł w życie dopiero 29 czerwca 2022 r. nie oznacza a contrario, że wcześniej grupa zawodowa nie stanowiła istotnego elementu warunków zatrudnienia. Resumując Sąd Okręgowy przyjął, że przed 29 czerwca 2022 r. przypisanie powódki do 7 grupy zawodowej i ustalenie w ten osób dla niej określonego współczynnika pracy stanowiło istotny element stosunku pracy łączącego ją z pozwanym, którego zmiana musiała zostać dokonana w trybie określonym przepisami prawa pracy. Zdaniem Sądu Okręgowego z uwagi na zmianę uszeregowania grup zawodowych w znowelizowanym załączniku nie można przyjąć, aby możliwe było proste przeniesienie pracowników, w tym pielęgniarek, do nowych grup zawodowych jedynie kierując się dotychczasowymi numerami grup, ale należało się kierować określonymi w poszczególnych grupach kwalifikacjami zawodowymi. W tym nie ulegało wątpliwości, że w odniesieniu do pielęgniarek dotychczasowa 7 grupa zawodowa odpowiada obecnie 2 grupie zawodowej. Skoro zatem powódka przed 29 czerwca 2022 r. była przez pracodawcę przypisana do 7 grupy zawodowej (przez czynności faktyczne, zwłaszcza niesporne wypłacanie jej wynagrodzenia za pracę według współczynnika właściwego dla tej grupy), to od tego dnia niejako automatycznie została przeniesiona do 2 grupy zawodowej i jej wynagrodzenie za pracę od 1 lipca 2022 r. powinno być ustalane przy zastosowaniu współczynnika pracy 1,29. Jeśli zaś pracodawca chciał w tym zakresie dokonać zmiany, do czego biorąc po uwagę treść przywołanych powyżej przepisów miał prawo, to musiał zawrzeć w tym zakresie z powódką porozumienie zmieniające warunki pracy i płacy, ewentualnie dokonać jej wypowiedzenia zmieniającego warunki pracy i płacy. I PSK 260/26 5 Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu Okręgowego złożył pozwany zaskarżając wyrok ten w całości i zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: 1) art. 3 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 3a ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz załącznika do ustawy przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że zmiana ustawy od 1 lipca 2022 r. nie powiązała współczynników pracy poszczególnych grup zawodowych z wymaganym wykształceniem, podczas gdy dopiero od dnia 1 lipca 2022 r. ustawodawca zmienił zasady naliczania wynagrodzenia pielęgniarek i doprecyzował, że zakwalifikowanie do poszczególnych grup zawodowych jest zależne od wykształcenia pracownika „wymaganego” na stanowisku, na którym pracownik jest zatrudniony, tj. podział na grupy opiera się na kryterium, którym są kwalifikacje wymagane od pracownika na zajmowanym stanowisku, co wbrew stanowisku Sądu drugiej instancji, wynika wprost z wykładni literalnej przedmiotowego załącznika, w konsekwencji powyższego naruszenia Sąd drugiej instancji błędnie przyjął, że powódce powinno zostać przyznane wynagrodzenia według współczynnika pracy dla grupy 2 załącznika do ustawy o najniższym wynagrodzeniu; od dnia 1 lipca 2022 r. powódka powinna otrzymać wynagrodzenie zasadnicze według kwalifikacji rzeczywiście posiadanych, które zostało obliczone według współczynnika odpowiadającego 2 grupie zawodowej załącznika do ustawy o najniższym wynagrodzeniu, podczas gdy powódka powinna otrzymać wynagrodzenie zasadnicze według współczynnika odpowiadającego grupie 5, zgodnie z kwalifikacjami wymaganymi na zajmowanym przez nią stanowisku pracy; dotychczasowa 7 grupa zawodowa odpowiada obecnie grupie 2, podczas gdy brzmienie załącznika dotyczącego grup zawodowych uległo zmianie i nie można przyjąć, by „dawna” 7 grupa zawodowa odpowiadała 2 grupie zawodowej, gdyż przeczy temu wykładnia literalna i celowościowa, a fakt zakwalifikowania powódek do 5 grupy zawodowej był konsekwencją stosowania przez pracodawcę wprost i ściśle przesłanek ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych; 2) pkt I ppkt 34 załącznika do rozporządzenia z dnia 20 lipca 2011 r. I PSK 260/26 6 oraz pkt I ppkt 45 załącznika do rozporządzenia z dnia 10 lipca 2023 r., przez ich błędną wykładnię i pominięcie, że ww. rozporządzeniach określone zostały minimalne kwalifikacje niezbędne do zajmowania stanowiska starszej pielęgniarki, a zatem bezwzględnie na stanowisku starszej pielęgniarki stosownie do tej regulacji nie jest wymagane wyższe wykształcenie magisterskie i specjalizacja w dziedzinie pielęgniarstwa; 3) art. 5a ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych poprzez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że powódka w okresie do 30 czerwca 2022 r. była przyporządkowana do określonej grupy zawodowej określonej w załączniku do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych wraz z odpowiadającymi tym grupom współczynnikami, podczas gdy obowiązek kwalifikacji pracowników do poszczególnych grup zawodowych wprowadziła dopiero od 1 lipca 2022 r. ustawa z dnia 26 maja 2022 r. o zmianie ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022r., poz. 1352, ustawa nowelizująca); 4) art. 42 § 1 i 2 k.p. przez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że pozwany niezgodnie z przepisami prawa wprowadził zmiany sposobu ustalania wynagrodzenia u powódki, gdyż nie zastosował wypowiedzenia zmieniającego warunki pracy i płacy, a w odniesieniu do powódki konieczne było dokonanie przez pozwanego wypowiedzenia zmieniającego wynikających z umowy o pracę warunków pracy i płacy, podczas gdy zajmowane przez powódkę stanowisko pracy oraz nie uległo zmianie, a wysokość wynagrodzenia zasadniczego nie uległa obniżeniu. Pozwany wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania podnosząc, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, które w sposób szczegółowy przedstawione zostanie w dalszej części w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, sprowadzające się do pytań: „Czy zmiana ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych, dokonana ustawą z dnia 26 maja 2022 r. o zmianie ustawy I PSK 260/26 7 o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz niektórych innych ustaw, powiązała współczynniki pracy poszczególnych grup zawodowych z wymaganym wykształceniem? Czy przed powyższą zmianą ustawa o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych uzależniała kwotę najniższego wynagrodzenia zasadniczego pracowników wykonujących zawód medyczny oraz pracowników działalności podstawowej, innych niż pracownik wykonujący zawód medyczny, od kwalifikacji posiadanych na danym stanowisku pracy, a po dokonanej od 1 lipca 2022 r. od kwalifikacji wymaganych (a nie posiadanych) na danym stanowisku? Czy przy kwalifikowaniu pracowników do określonych grup zawodowych wskazanych w Załączniku do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych, w związku z zatytułowaniem kolumny długiej ww. Załącznika „grupy zawodowe według kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku”, należało kierować się kwalifikacjami określonymi w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami oraz w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 10 lipca 2023 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami? Czy kwalifikacje wymagane, o których mowa w ww. załączniku, to kwalifikacje zgodne z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami oraz rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 10 lipca 2023 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami, odniesione do stanowiska, na którym dany pracownik jest zatrudniony zgodnie z umową o pracę?” I PSK 260/26 8 W odpowiedzi na skargę kasacyjną powódka wniosła o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania z uwagi na - a contrario do art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. - oczywistą bezzasadność skargi, jak również brak istotnego zagadnienia prawnego oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas od uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania. Zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest problem nowy, który nie został do tej pory bezpośrednio rozwiązany w orzecznictwie Sądu Najwyższego i dla rozwikłania którego dotychczasowe orzecznictwo jest niewystarczające (postanowienie Sądu Najwyższego z 4 sierpnia 2021 r., III USK 172/21, LEX nr 3395962). W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że istotne zagadnienie prawne jako przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania ujęta w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. powinno bezpośrednio wynikać z ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia (postanowienia Sądu Najwyższego z 12 czerwca 2019 r., II UK 236/18, LEX nr 2685498; z 17 listopada 2025 r., III PSK 73/25, LEX nr 3983150 i powołane tam orzecznictwo), powinno dotyczyć przepisów ujętych w podstawach skargi kasacyjnej (postanowienie Sądu Najwyższego z 19 października 2012 r., III PK 28/12, LEX nr 1619794), a jego rozstrzygnięcie powinno mieć wpływ na wynik sprawy (postanowienia Sądu Najwyższego: z 9 marca 2011 r., II PK 10/11, LEX nr 1646567; z 27 marca 2008 r., III UK 123/07, LEX nr 461719 oraz z 18 stycznia 2008 r., II PK 276/07, LEX nr 442723). Jednocześnie, problem przedstawiony jako istotne zagadnienie prawne nie może sprowadzać się do zwykłej wykładni i stosowania prawa (postanowienia Sądu Najwyższego: z 16 marca 2009 r., III UK 90/08, LEX nr 707909 i z 16 marca 2009 r., III UK 91/08, LEX nr 707910) ani sprowadzać się do wątpliwości skarżącego odnośnie do prawidłowości I PSK 260/26 9 rozstrzygnięcia jego indywidualnej sprawy (postanowienie Sądu Najwyższego z 12 czerwca 2019 r., II UK 236/18, LEX nr 2685498). O istnieniu istotnego zagadnienia prawnego można mówić wtedy, gdy objęty jego zakresem problem prawny ma znaczenie uniwersalne dla rozstrzygania innych spraw. Dlatego, jeżeli skarżący jako przesłankę uzasadniającą przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazuje występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, to powinien zagadnienie to przedstawić przez jego sformułowanie z przytoczeniem przepisów prawa, na tle których ono powstało, przytoczyć argumenty prawne prowadzące do rozbieżnych ocen prawnych, a także wykazać, że jest to zagadnienie, którego rozwiązanie jest istotne nie tylko dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy, lecz także dla praktyki sądowej (postanowienie Sądu Najwyższego z 4 sierpnia 2021 r., III USK 172/21, LEX nr 3395962 i powołane tam orzecznictwo). Wskazanie zagadnienia prawnego uzasadniającego wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej powinno nastąpić przez określenie przepisów prawa, w związku z którymi zostało sformułowane i wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Chodzi więc o przedstawienie wyraźnych wątpliwości co do określonego przepisu (normy) lub zespołu przepisów (norm), albo szerzej i bardziej ogólnie - wątpliwości co do pewnego uregulowania prawnego (instytucji prawnej). Sformułowane zagadnienie winno odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego (postanowienie Sądu Najwyższego z 17 listopada 2025 r., III PSK 73/25, LEX nr 3983150 i powołane tam orzecznictwo). Skarżący ma obowiązek nie tylko sformułować samo zagadnienie, ale także - w uzasadnieniu wniosku - przedstawić odpowiednią jurydyczną argumentację wskazującą na dopuszczalność i celowość rozwiązania problemu prawnego w sposób preferowany przez skarżącego, a odmienny od sposobu rozstrzygnięcia tego problemu przy wykorzystaniu zapatrywań wyrażonych przez Sąd drugiej instancji (postanowienie Sądu Najwyższego z 17 listopada 2025 r., III PSK 73/25, LEX nr 3983150 i powołane tam orzecznictwo). Nie wystarczy zatem samo sformułowanie pytania do Sądu Najwyższego (postanowienie Sądu Najwyższego z 17 listopada 2025 r., III PSK 73/25, LEX nr 3983150 i powołane tam orzecznictwo). I PSK 260/26 10 Sąd Najwyższy zauważa, że pozwany formułuje „zagadnienia prawne” bardzo podobnie jak w skardze kasacyjnej złożonej w sprawie I PSK 145/25, w której Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania postanowieniem z 16 grudnia 2025 r. Sąd Najwyższy w niniejszej sprawie również dostrzega, że skarżący nie odwołuje się w swoich (czterech) pytaniach do konkretnych przepisów prawa, na których owe zagadnienie prawne powstaje, to dokonanie oceny, o której mowa powyżej nie pozostaje możliwe. Pozwany postuluje wprawdzie rozstrzygnięcie problemu dotyczącego zasad kształtowania wynagrodzeń zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych po dniu 1 lipca 2022 r., jednak ostatecznie chciałby uzyskać stanowisko Sądu Najwyższego co do tego, do jakiej grupy zawodowej w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy należało zakwalifikować powódkę, podkreślając, że pozwany dopuszczał zatrudnienie pielęgniarek nie posiadających wyższego wykształcenia, czy specjalizacji na stanowisku pielęgniarki, a zatem wynagrodzenie powódki mogło być ukształtowane na poziomie 5 grupy z załącznika do ustawy bez naruszenia zasad wypłacania minimalnego wynagradzania wynikających z przepisów prawa pracy. Tylko pozornie problem ten ma charakter ogólny i abstrakcyjny, ponieważ w istocie odnosi się do konkretnego przypadku, co powoduje, że Sąd Najwyższy nie jest w stanie rozstrzygnąć go przez udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, a przecież tylko taka może zostać udzielona w następstwie rozstrzygnięcia istotnego zagadnienia prawnego. Na marginesie należy przypomnieć, że Sąd Najwyższy wyraził już swoje stanowisko co do problemów formułowanych przez skarżącego między innymi w wyroku z 23 kwietnia 2025 r., I PSKP 3/25 (OSNP 2025 nr 10, poz. 98), przyjmując, że: „1) od dnia 1 lipca 2022 r. cechą kwalifikującą do grupy zawodowej nr 2, o której mowa w załączniku do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o najniższym wynagrodzeniu było legitymowanie się pielęgniarki tytułem zawodowym: magister pielęgniarstwa albo legitymowanie się położnej tytułem: magister położnictwa, z wymaganą specjalizacją w dziedzinie pielęgniarstwa lub w dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, a także wykonywanie pracy na stanowiskach, gdzie wymagane były takie kwalifikacje zawodowe, przy czym determinantem podstawowym było adekwatne wykształcenie i specjalizacja; 2) powołanie się przez I PSK 260/26 11 pracodawcę w uzasadnieniu wypowiedzenia warunków płacy tylko na konieczność wykonania art. 5a cytowanej wyżej ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. w związku z art. 4 ust. 3 ustawy nowelizacyjnej z dnia 26 maja 2022 r. (Dz.U. z 2022 r., poz. 1352) było niewystarczające i z przyczyn formalnych mogło implikować uwzględnienie odwołań pracowników (art. 30 § 4 w związku z art. 42 § 1 w związku z art. 45 § 1 k.p.); 3) ustalenie przez pracodawcę na podstawie art. 5a ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. wskaźnika pracy pielęgniarki poniżej wskaźnika 1,29 mogło podlegać weryfikacji w postępowaniu odwoławczym od wypowiedzenia zmieniającego warunki płacowe; 4) wykładnia prokonstytucyjna, funkcjonalna, celowościowa oraz historyczna, mimo braku pełnej jasności wykładni językowej, uzasadniają ustalenie dla pielęgniarki lub położnej wskaźnika pracy w wysokości 1,29, jeżeli pracodawca nie dostosował struktury zatrudnienia ani zakładowego regulaminu wynagradzania od dnia 1 lipca 2022 r. do grup zawodowych według kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku - stosownie do załącznika do ustawy, a pracownik faktycznie wykonuje zadania służbowe, mając wykształcenie i kwalifikacje określone w punkcie 2 tego załącznika”. W sprawie niniejszej stanowisko Sądu Okręgowego wyrażone w zaskarżonym wyroku jest zbieżne z wykładnią dokonaną przez Sąd Najwyższy w cytowanym powyżej orzeczeniu oraz w postanowieniach m. in. z 12 sierpnia 2025 r., I PSK 39/25 (LEX nr 3928152), i powołanym I PSK 145/25, a pozwany nie przedstawił argumentów prawnych, które w sposób przekonujący uzasadniałyby wątpliwości co do kierunku tej wykładni. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy z mocy art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, orzekając o kosztach postępowania kasacyjnego na postawie art. 98 § 1 w związku z art. 39821 k.p.c. [r.g.]