I PSK 244/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 9 kwietnia 2026 r.
SSN Jarosław Sobutka
w sprawie z powództwa J.B.
przeciwko Szpitalowi w C.
o wynagrodzenie za pracę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w dniu 9 kwietnia 2026 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego
w Częstochowie z dnia 10 stycznia 2025 r., sygn. akt IV Pa 77/24,
I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
II. zasądza od Szpitala w C. na rzecz J.B. kwotę 1.350,00
(jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych, wraz z ustawowymi
odsetkami za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia
zobowiązanemu orzeczenia do dnia zapłaty - tytułem zwrotu
kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
DS
UZASADNIENIE
Pozwem z 24 października 2023 r., złożonym przeciwko Szpitalowi w C.,
powódka J.B. wniosła o zasądzenie kwoty 9.171,96 zł z ustawowymi odsetkami za
opóźnienie od 6 kwot po 1.528,66 zł począwszy od 11 sierpnia 2022 r. do dnia
I PSK 244/26
2
zapłaty. Powódka wniosła też o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów
zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Sąd Rejonowy w Częstochowie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych, wyrokiem z 15 kwietnia 2024 r. (sygn. akt VIIP 295/23), wydanym w
sprawie z powództwa J.B., przeciwko Szpitalowi w C., o wynagrodzenie za pracę,
zasądził w punkcie pierwszym wyroku od pozwanego Szpitalowa w C. na rzecz
powódki J.B. kwotę 2.429,84 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 11
sierpnia 2022 r. do dnia zapłaty, kwotę 2.389,16 zł z ustawowymi odsetkami za
opóźnienie od 11 września 2022 r. do dnia zapłaty, kwotę 2.343,79 zł z ustawowymi
odsetkami za opóźnienie od 11 października 2022 r. do dnia zapłaty, kwotę
2.471,11 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 11 listopada 2022 r. do dnia
zapłaty, kwotę 2.463,49 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 11 grudnia
2022 r. do dnia zapłaty, kwotę 2.480,10 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie
od 11 stycznia 2023 r. do dnia zapłaty. Sąd wyrokowi w punkcie pierwszym nadał
rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 8.186 zł, nakazał pobrać od
pozwanego na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Częstochowie kwotę
750 zł, tytułem kosztów sądowych i zasądził od pozwanego szpitala na rzecz
powódki kwotę 1.646,70 zł, tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi
odsetkami za opóźnienie, od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.
Na skutek apelacji pozwanego szpitala, Sąd Okręgowy w Częstochowie IV
Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, wyrokiem z 10 stycznia 2025 r. (sygn.
akt IV Pa 77/24), oddalił apelację i zasądził od pozwanego szpitala na rzecz
powódki kwotę 1.350 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, za czas od
uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia o kosztach do dnia zapłaty, tytułem
zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.
Skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w Częstochowie, do Sądu
Najwyższego wywiódł pozwany szpital, zaskarżając judykat w całości, zarzucając:
1. art. 3 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania
najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników
zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz załącznika do ustawy (t.j.
Dz.U. z 2022 r., poz. 2139, zwanej dalej ustawą o najniższym
I PSK 244/26
3
wynagrodzeniu), poprzez błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie i
przyjęcie, że:
1. zmiana ustawy od 1 lipca 2022 r. nie powiązała współczynników pracy
poszczególnych grup zawodowych z wymaganym wykształceniem, podczas
gdy dopiero od 1 lipca 2022 r. ustawodawca, zmienił zasady naliczania
wynagrodzenia pielęgniarek i doprecyzował, że zakwalifikowanie do
poszczególnych grup zawodowych jest zależne, od wykształcenia
pracownika „wymaganego” na stanowisku, na którym pracownik jest
zatrudniony, tj. podział na grupy opiera się na kryterium, którym są
kwalifikacje wymagane od pracownika na zajmowanym stanowisku, co
wbrew stanowisku Sądu II instancji, wynika wprost z wykładni literalnej
przedmiotowego załącznika, w konsekwencji powyższego naruszenia Sąd II
instancji błędnie przyjął, że powódce powinno zostać przyznane
wynagrodzenia według współczynnika pracy dla grupy 2 załącznika do
ustawy o najniższym wynagrodzeniu;
2. od 1 lipca 2022 r. powódka powinna otrzymać wynagrodzenie zasadnicze
według kwalifikacji rzeczywiście posiadanych, które zostało obliczone
według współczynnika odpowiadającego 2 grupie zawodowej załącznika do
ustawy o najniższym wynagrodzeniu, podczas gdy powódka powinna
otrzymać wynagrodzenie zasadnicze według współczynnika
odpowiadającego grupie 5, zgodnie z kwalifikacjami wymaganymi na
zajmowanym przez nią stanowisku pracy;
3. dotychczasowa 7 grupa zawodowa odpowiada obecnie grupie 2, podczas
gdy brzmienie załącznika dotyczącego grup zawodowych uległo zmianie i
nie można przyjąć, by „dawna” 7 grupa zawodowa odpowiadała 2 grupie
zawodowej, gdyż przeczy temu wykładnia literalna i celowościowa, a fakt
zakwalifikowania powódek do 5 grupy zawodowej był konsekwencją
stosowania przez pracodawcę wprost i ściśle przesłanek ustawy z dnia 8
czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia
zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach
leczniczych;
I PSK 244/26
4
4. punktu 1 ppkt 36 załącznika do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20
lipca 2011 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na
poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych
niebędących przedsiębiorcami (Dz.U. z 2011 r., Nr 151, poz. 896 z późn.
zm.), poprzez jego błędną wykładnię i pominięcie, że niniejsze
rozporządzenie określało minimalne kwalifikacje niezbędne do zajmowania
stanowiska pielęgniarki, a zatem bezwzględnie na stanowisku pielęgniarki
stosownie do tej regulacji nie jest wymagane wyższe wykształcenie
magisterskie i specjalizacja w dziedzinie pielęgniarstwa;
5. art. 5a ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego
wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w
podmiotach leczniczych, poprzez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że
powódka w okresie do 30 czerwca 2022 r. była przyporządkowana do
określonej grupy zawodowej określonej w załączniku do ustawy z dnia 8
czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia
zasadniczego niektórych u pracowników zatrudnionych w podmiotach
leczniczych wraz z odpowiadającymi tym grupom współczynnikami, podczas
gdy obowiązek kwalifikacji pracowników do poszczególnych grup
zawodowych wprowadziła dopiero od 1 lipca 2022 r. ustawa z dnia 26 maja
2022 r. o zmianie ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia
zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach
leczniczych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2022 r., poz. 1352, zwanej
dalej ustawa nowelizującą);
6. art. 42 § 1 i 2 k.p., poprzez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że
pozwany niezgodnie z przepisami prawa wprowadził zmiany sposobu
ustalania wynagrodzenia u powódki, gdyż nie zastosował wypowiedzenia
zmieniającego warunki pracy i płacy, a w odniesieniu do powódki konieczne
było, dokonanie przez pozwanego wypowiedzenia zmieniającego
wynikających z umowy o pracę warunków pracy i płacy, podczas gdy
zajmowane przez powódkę stanowisko pracy oraz nie uległo zmianie, a
wysokość wynagrodzenia zasadniczego nie uległa obniżeniu.
I PSK 244/26
5
W związku ze stawianymi zarzutami skarżący szpital wniósł o uchylenie
zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Częstochowie i przekazanie sprawy
temu Sądowi do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego
wyroku i jego zmianę, poprzez uwzględnienie apelacji w całością i zasądzenie od
powódki na rzecz pozwanego szpitala kosztów postępowania kasacyjnego, w tym
kosztów, zastępstwa procesowego według norm przepisanych we wszystkich ww.
przypadkach.
Skarżący wniósł także o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
wskazując, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, sprowadzające się
do niżej zaprezentowanych pytań:
1. czy zmiana ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania
najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników
zatrudnionych w podmiotach leczniczych, dokonana ustawą z dnia 26 maja
2022 r. o zmianie ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia
zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach
leczniczych oraz niektórych innych ustaw, powiązała współczynnik pracy
poszczególnych grup zawodowych z wymaganym wykształceniem?
2. czy przed powyższą zmianą ustawa o sposobie ustalania najniższego
wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w
podmiotach leczniczych uzależniała kwotę najniższego wynagrodzenia
zasadniczego pracowników wykonujących zawód medyczny oraz
pracowników działalności podstawowej, innych niż pracownik wykonujący
zawód medyczny, od kwalifikacji posiadanych na danym stanowisku pracy, a
po dokonanej od 1 lipca 2022 r. od kwalifikacji wymaganych (a nie
posiadanych) na danym stanowisku?
3. czy przy kwalifikowaniu pracowników do określonych grup zawodowych
wskazanych w Załączniku do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie
ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników
zatrudnionych w podmiotach leczniczych, w związku z zatytułowaniem
kolumny drugiej ww. załącznika „grupy zawodowe według kwalifikacji
wymaganych na zajmowanym stanowisku”, należało kierować się
kwalifikacjami określonymi w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 20
I PSK 244/26
6
lipca 2011 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na
poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych
niebędących przedsiębiorcami?
4. czy kwalifikacje wymagane, o których mowa w ww. załączniku, to
kwalifikacje zgodne z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 lipca 2011
r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych
rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących
przedsiębiorcami, odniesione do stanowiska, na którym dany pracownik jest
zatrudniony zgodnie z umową o pracę?
W odpowiedzi na wywiedzioną skargę kasacyjną powódka wniosła o
wydanie postanowienia odmawiającego przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
w przypadku jej przyjęcia oddalenie skargi jako pozbawionej uzasadnionych
podstaw oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów postępowania
kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem
przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna pozwanego szpitala nie kwalifikuje się do przyjęcia i
merytorycznego rozpoznania.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność
postępowania (pkt 3) lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). W
związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien
wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w
powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym,
że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje
potrzeba rozpoznania skargi.
I PSK 244/26
7
Strona skarżąca powołuje się na występowanie w sprawie istotnych
zagadnień prawnych (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.). Przypomnienia więc wymaga, że
sformułowanie istotnego zagadnienia prawnego, w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt
1 k.p.c., powinno przybrać postać porównywalną z formułowaniem zagadnienia
prawnego budzącego poważne wątpliwości, o którym stanowi na przykład art. 390
§ 1 k.p.c. Chodzi więc o przedstawienie wyraźnych wątpliwości, co do określonego
przepisu lub zespołu przepisów, albo szerzej i bardziej ogólnie – wątpliwości, co do
pewnego uregulowania prawnego. Z przedstawionych przez stronę wnoszącą
skargę argumentów w odniesieniu do istotnego zagadnienia prawnego musi jednak
wynikać, jakie są konkretne problemy prawne, na czym polegają istotne wątpliwości
(na przykład interpretacyjne). Sformułowane zagadnienie powinno zatem
odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie
podlega jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy
przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego (postanowienia Sądu
Najwyższego: z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147 czy z
16 kwietnia 2008 r., I CZ 11/08, LEX nr 393883). Przedstawienie okoliczności
uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na przesłankę
istotnego zagadnienia prawnego dotyczyć musi problemu prawnego dotychczas
nierozpatrywanego w judykaturze (postanowienia Sądu Najwyższego z 23 maja
2018 r., I CSK 33/18, LEX nr 2508114; z 16 maja 2018 r., II CSK 15/18, LEX nr
2499790). Chodzi o problem prawny, który nie został do tej pory bezpośrednio
rozwiązany w orzecznictwie Sądu Najwyższego i dla rozwikłania którego
dotychczasowe orzecznictwo jest niewystarczające (postanowienie Sądu
Najwyższego z 17 kwietnia 2018 r., I UK 268/17, LEX nr 2508639).
Podobnie jak w innych rozpoznawanych przez Sąd Najwyższy sprawach
strony skarżącej (m.in. I PSK 145/25, I PSK 260/26) także w tym przypadku strona
skarżąca nie czyni w swoich (czterech) pytaniach sformułowanych do Sądu
Najwyższego odwołania do konkretnych przepisów prawa, na których owe
zagadnienie prawne powstaje, to dokonanie oceny, o której mowa powyżej nie
pozostaje możliwe. Skarżący postuluje wprawdzie rozstrzygnięcie problemu
dotyczącego zasad kształtowania wynagrodzeń zasadniczego niektórych
pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych po dniu 1 lipca 2022 r.,
I PSK 244/26
8
jednak ostatecznie chciałby uzyskać stanowisko Sądu Najwyższego co do tego, do
jakiej grupy zawodowej w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy należało
zakwalifikować powódkę, podkreślając, że szpital dopuszczał zatrudnienie
pielęgniarek nie posiadających wyższego wykształcenia, czy specjalizacji na
stanowisku pielęgniarki, a zatem wynagrodzenie powódki mogło być ukształtowane
na poziomie 5 grupy z załącznika do ustawy bez naruszenia zasad wypłacania
minimalnego wynagradzania wynikających z przepisów prawa pracy. Tylko
pozornie problem ten ma charakter ogólny i abstrakcyjny, ponieważ w istocie
odnosi się do konkretnego przypadku, co powoduje, że Sąd Najwyższy nie jest w
stanie rozstrzygnąć go przez udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, a przecież tylko
taka może zostać udzielona w następstwie rozstrzygnięcia istotnego zagadnienia
prawnego. Należy przypomnieć, że Sąd Najwyższy wyraził już swoje stanowisko co
do problemów formułowanych przez skarżącego między innymi w wyroku z 23
kwietnia 2025 r. (I PSKP 3/25, OSNP 2025 nr 10, poz. 98), przyjmując, że: „1) od
dnia 1 lipca 2022 r. cechą kwalifikującą do grupy zawodowej nr 2, o której mowa w
załączniku do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o najniższym wynagrodzeniu było
legitymowanie się pielęgniarki tytułem zawodowym: magister pielęgniarstwa albo
legitymowanie się położnej tytułem: magister położnictwa, z wymaganą
specjalizacją w dziedzinie pielęgniarstwa lub w dziedzinie mającej zastosowanie w
ochronie zdrowia, a także wykonywanie pracy na stanowiskach, gdzie wymagane
były takie kwalifikacje zawodowe, przy czym determinantem podstawowym było
adekwatne wykształcenie i specjalizacja; 2) powołanie się przez pracodawcę w
uzasadnieniu wypowiedzenia warunków płacy tylko na konieczność wykonania
art. 5a cytowanej wyżej ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. w związku z art. 4 ust. 3
ustawy nowelizacyjnej z dnia 26 maja 2022 r. (Dz.U. z 2022 r., poz. 1352) było
niewystarczające i z przyczyn formalnych mogło implikować uwzględnienie odwołań
pracowników (art. 30 § 4 w związku z art. 42 § 1 w związku z art. 45 § 1 k.p.); 3)
ustalenie przez pracodawcę na podstawie art. 5a ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r.
wskaźnika pracy pielęgniarki poniżej wskaźnika 1,29 mogło podlegać weryfikacji w
postępowaniu odwoławczym od wypowiedzenia zmieniającego warunki płacowe;
4) wykładnia prokonstytucyjna, funkcjonalna, celowościowa oraz historyczna, mimo
braku pełnej jasności wykładni językowej, uzasadniają ustalenie dla pielęgniarki lub
I PSK 244/26
9
położnej wskaźnika pracy w wysokości 1,29, jeżeli pracodawca nie dostosował
struktury zatrudnienia ani zakładowego regulaminu wynagradzania od dnia 1 lipca
2022 r. do grup zawodowych według kwalifikacji wymaganych na zajmowanym
stanowisku - stosownie do załącznika do ustawy, a pracownik faktycznie wykonuje
zadania służbowe, mając wykształcenie i kwalifikacje określone w punkcie 2 tego
załącznika”. W sprawie niniejszej stanowisko Sądu Okręgowego wyrażone w
zaskarżonym wyroku jest zbieżne z wykładnią dokonaną przez Sąd Najwyższy w
cytowanym powyżej orzeczeniu oraz w postanowieniach m.in. z 12 sierpnia 2025 r.
(I PSK 39/25, LEX nr 3928152), i powołanym I PSK 145/25, a pozwany nie
przedstawił argumentów prawnych, które w sposób przekonujący uzasadniałyby
wątpliwości co do kierunku tej wykładni.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy z mocy art. 3989 § 2 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, orzekając o kosztach
postępowania kasacyjnego na postawie art. 108 § 1, art. 98 § 1, 11 k.p.c. w związku
z art. 39821 k.p.c. w związku z § 10 ust. 4 pkt 2 w związku z § 2 pkt 5
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie
opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. 2026 r., poz. 215).
DS.
[r.g.]
