I PSK 161/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 10 czerwca 2026 r.
SSN Renata Żywicka
w sprawie z odwołania P.C.
przeciwko W. Spółce Akcyjnej z siedzibą w W.
o przywrócenie do pracy,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w dniu 10 czerwca 2026 r.,
na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Sieradzu
z dnia 27 stycznia 2025 r., sygn. akt IV Pa 254/24,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
[it]
UZASADNIENIE
Dnia 14 października 2024 r., IV P 21/24 Sąd Rejonowy w Wieluniu oddalił
powództwo P.C. o przywrócenie do pracy oraz zasądził od powoda na rzecz
pozwanego W. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwotę 180 zł z odsetkami
ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty
tytułem kosztów postępowania.
Sąd Okręgowy w Sieradzu wyrokiem z dnia 27 stycznia 2025 r., IV Pa
254/24 oddalił apelację powoda.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku powód zarzucił rażące
naruszenia prawa materialnego, tj.: 1. art. 52 k. p. w związku z art. 17 ust. 3 ustawy
z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu
I PSK 161/26
2
alkoholizmowi (Dz.U. z 2018 r. poz. 2137 ze zm.); 2. art. 52 k.p. w zw. z art. 6 k.c. w
zw. z art. 300 k.p.
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący uzasadnił
oczywistą zasadnością skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu podstaw skargi
kasacyjnej skarżący wskazał, że oczywista zasadność skargi, wobec
przedstawionego rażącego naruszenia przez Sąd Okręgowy w Sieradzu przepisów
prawa, stanowi zarazem uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania, w myśl art. 3984 § 2 k.p.c. Sąd Okręgowy dokonał bowiem błędnego
zastosowania art. 52 k.p. poprzez jego błędną wykładnię.
Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego
orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu
sądowi w innym składzie, a w przypadku stwierdzenia podstaw - o uchylenie w
całości również zaskarżonego orzeczenia Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy
do rozpoznania temu sądowi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i
rozstrzygnięcie sprawy co do istoty, stosownie do art. 39816 k.p.c.; zasądzenie od
pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa
procesowego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna wnioskodawczyni nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do
merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy
przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie (1) występuje istotne
zagadnienie prawne, (2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących
poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, (3)
zachodzi nieważność postępowania lub (4) skarga kasacyjna jest oczywiście
uzasadniona. W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności
wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty
świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie
kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.
I PSK 161/26
3
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3984 § 2 k.p.c.)
powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych
w art. 3989 § 1 k.p.c., a jego uzasadnienie (sporządzone odrębnie od uzasadnienia
podstaw kasacyjnych) powinno zawierać argumenty świadczące o tym, że
rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba
rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. Skarga kasacyjna nie jest bowiem
(kolejnym) środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu
drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, z uwagi na przeważający w
jej charakterze element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości
stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń
faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia.
Powołanie się we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na
jej oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), wymaga od skarżącego
zawarcia w uzasadnieniu wniosku wywodu prawnego wskazującego, w czym
wyraża się ta „oczywistość” i przedstawienia argumentów na poparcie tego
twierdzenia. Zobowiązuje zatem skarżącego do przedstawienia wywodu prawnego
uzasadniającego jego pogląd, że skarga jest oczywiście uzasadniona, przy czym, o
ile dla uwzględnienia skargi kasacyjnej wystarczy, że jej podstawa jest
usprawiedliwiona, to dla jej przyjęcia do rozpoznania konieczne jest wykazanie
kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego
polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu
podstawowej wiedzy prawniczej (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16
września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274).
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, wypada stwierdzić, że
skarżący nie wykazał spełnienia powołanej przez siebie przesłanki przedsądu.
Po pierwsze należy podnieść, że wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania został sporządzony w sposób bardzo lakoniczny. Odwołujący twierdzi,
że wniesiona przez niego skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona z uwagi
na błędne zastosowanie przez Sąd Okręgowy art. 52 k.p.
Tak sformułowany wniosek nie jest poparty żadną argumentacją wskazującą
na kwalifikowany charakter naruszenia prawa.
I PSK 161/26
4
Uzasadnienie podstaw skargi kasacyjnej kończy się stwierdzeniem skarżący
wskazał, że oczywista zasadność skargi, wobec przedstawionego rażącego
naruszenia przez Sąd Okręgowy w Sieradzu przepisów prawa, stanowi zarazem
uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.
W związku z tym należy podkreślić, że błędne jest założenie, że podstawa
kasacyjna (art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.) zastępuje lub uzupełnia podstawę przedsądu.
Podstawy kasacyjne i podstawy przedsądu to odrębne elementy skargi kasacyjnej
(art. 3983 § 1 k.p.c. w związku z art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c. oraz art. 3989 § 1 k.p.c. w
związku z art. 3984 § 2 k.p.c.). Podstawy kasacyjne podlegają rozpoznaniu dopiero
po przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania. Oznacza to, że skarżący we
wniosku powinien samodzielnie, czyli odrębnie od podstawy kasacyjnej, wskazać i
wykazać podstawę przedsądu, nawet gdyby dotyczyło to szczególnej podstawy
przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., która jako jedyna ma na uwadze
indywidulany interes skarżącego w przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania ze
względu na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej. O tym, że skarga jest
oczywiście uzasadniona nie może decydować argumentacja zawarta w
uzasadnieniu jej podstaw (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia
2008 r., II PK 347/07, LEX nr 465860). Nie jest zatem dopuszczalne przenoszenie
argumentacji służącej wykazaniu przyczyny kasacyjnej do uzasadnienia podstaw
kasacyjnych ani odwoływanie się do tego uzasadnienia (por. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 20 kwietnia 2018 r., III CSK 337/17, LEX nr 2483656 czy z dnia
11 kwietnia 2018 r., II UK 277/17, LEX nr 2490632).
Pełnomocnik powinien wskazać, na czym polega oczywista zasadność
skargi i należycie to uzasadnić. Takiego uzasadnienia w skardze kasacyjnej brak.
Skarżący nie wskazał, na czym jego zdaniem polega oczywista zasadność skargi,
ograniczył się jedynie do wyartykułowania ogólnych twierdzeń. Sąd Najwyższy nie
widzi sprzeczności z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami,
ani oczywiście błędnej, widocznej na pierwszy rzut oka wykładni lub widocznego w
taki sposób niewłaściwego zastosowania prawa. A tylko w takiej sytuacji wskazana
przesłanka uzasadnia przyjęcie skargi. Innych przesłanek skarżący nie podaje.
I PSK 161/26
5
Należy także zauważyć, że zarzuty podniesione w ramach uzasadnienia
wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania sformułowane zostały w taki
sposób, aby podważyć przyjęte przez Sąd odwoławczy ustalenia faktyczne i
przyjętą ocenę dowodów, co nie może odnieść skutku w postępowaniu kasacyjnym
ze względu na treść art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie 3989 § 2 k.p.c. odmówił
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
[it]
[a.ł]
