I PSK 136/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 5 sierpnia 2025 r.
SSN Leszek Bielecki
w sprawie z powództwa M. W.
przeciwko E. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł.
o odszkodowanie za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę
oraz odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę
bez wypowiedzenia,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w dniu 5 sierpnia 2025 r.,
skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi
z dnia 12 kwietnia 2024 r., sygn. akt VIII Pa 17/24,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 360 zł
(trzysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów
postępowania kasacyjnego wraz z ustawowymi odsetkami za
czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia zobowiązanemu
orzeczenia do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Łodzi VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
wyrokiem z 12 kwietnia 2024 r., VIII Pa 17/24, oddalił apelację powódki M. W. oraz
apelację pozwanego E. sp. z o.o. w Ł. od wyroku Sądu Rejonowego dla Łodzi –
Śródmieścia w Łodzi z 22 listopada 2023 r., X P 726/22, zasadzającego od
I PSK 136/24
2
pozwanego na rzecz powódki kwotę 10.500 zł tytułem odszkodowania za
niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę z ustawowymi odsetkami za
opóźnienie od dnia 6 stycznia 2023 r. do dnia zapłaty oraz kwotę 2.250 zł tytułem
odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę bez
wypowiedzenia z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 kwietnia 2023 r.
do dnia zapłaty, oraz oddalającego powództwo w pozostałym zakresie.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł pozwany. We wniosku o
przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał, że jest ona oczywiście
uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) z uwagi na skalę rażących naruszeń przez
Sąd Okręgowy w Łodzi zarówno przepisów postępowania, jak również przepisów
prawa materialnego. W ocenie skarżącego Sąd drugiej instancji pominął przy
wydawaniu orzeczenia istotną część zgromadzonego w sprawie materiału
dowodowego w postaci m.in. zeznań świadka oraz pozwanej, które to korelowały z
treścią załączonej do akt sprawy dokumentacji w postaci wydruków rozmów
prowadzonych pomiędzy pozwaną a powódką, a które również zostały przez Sąd
drugiej instancji z niezrozumiałych względów pominięte. W kontekście naruszeń
przepisów postępowania najistotniejszym zdaniem skarżącego, bowiem rzutującym
na całość zaskarżonego orzeczenia, jest naruszenie przez Sąd Okręgowy art. 378
§ 1 k.p.c. poprzez niewzięcie pod uwagę oraz zaniechanie wszechstronnego
rozważenia i oceny wszystkich podniesionych w apelacji zarzutów, w szczególności
zarzutu naruszenia art. 41 k.p.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną powódka wniosła o wydanie
postanowienia w przedmiocie odmowy przyjęcia skargi do rozpoznania oraz o
zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym zwrotu kosztów
zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjęcie do merytorycznego
rozpoznania.
Zgodnie z utrwaloną judykaturą, wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i
jego uzasadnienie podlegają analizie na etapie przedsądu, natomiast przytoczone
I PSK 136/24
3
podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie oceniane są dopiero po przyjęciu skargi do
rozpoznania, w trakcie jej merytorycznego rozpoznawania. Oba te elementy
powinny być zatem przez stronę skarżącą wyodrębnione, oddzielnie przedstawione
i uzasadnione, a dla spełnienia wymagania z art. 3984 § 2 k.p.c. nie wystarczy
odwołanie się do podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Sąd Najwyższy w
ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze okoliczności uzasadniające
przyjęcie jej do rozpoznania, nie analizuje zaś szczegółowo podstaw kasacyjnych i
ich uzasadnienia.
Skarga kasacyjna powinna być zatem tak zredagowana i skonstruowana,
aby Sąd Najwyższy nie musiał poszukiwać w uzasadnieniu jej podstaw,
pozostałych elementów konstrukcyjnych skargi, ani tym bardziej się ich domyślać
(postanowienie Sądu Najwyższego z 25 listopada 2010 r., II PK 80/10, LEX nr
688680).
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał
się na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
W razie powołania przesłanki przedsądu, jaką jest oczywista zasadność
skargi, skarżący powinien zawrzeć w niej wywód prawny, z którego ta oczywista
zasadność będzie wynikała. Ma to być przy tym zasadność łatwo dostrzegalna już
nawet przy pobieżnej lekturze skargi (zob. postanowienie Sądu Najwyższego
z 3 marca 2012 r., II PK 294/11, LEX nr 1214578). Ponadto z art. 3989 § 1 pkt 4
k.p.c. wynika konieczność nie tylko powołania się na okoliczność, że skarga
kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ale również wykazania, że przesłanka ta
rzeczywiście zachodzi. Oznacza to, że skarżący musi wskazać, w czym - w jego
ocenie - wyraża się „oczywistość” zasadności skargi oraz podać argumenty
wykazujące, że rzeczywiście skarga jest oczywiście uzasadniona. Sam zarzut
naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu nie prowadzi bowiem wprost
do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżący powinien
więc w wywodzie prawnym wykazać kwalifikowaną postać naruszenia przepisów
prawa materialnego lub procesowego polegającą na jego oczywistości, widocznej
prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej
(por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC
2006 nr 4, poz. 75; z 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, LEX nr 198531; z 9 marca
I PSK 136/24
4
2012 r., I UK 370/11, LEX nr 1215126; z 1 stycznia 2012 r., I PK 104/11, LEX nr
1215774).
Ponadto przez oczywistą zasadność skargi kasacyjnej w ujęciu art. 3989 § 1
pkt 4 k.p.c. rozumie się sytuację, w której zaskarżone orzeczenie sądu drugiej
instancji w sposób ewidentny narusza konkretne przepisy prawa. Oczywiste
naruszenie prawa powinno być rozumiane jako widoczna natychmiast, bez
potrzeby dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub
stosowania prawa z brzmieniem przepisów albo powszechnie przyjętymi regułami
interpretacji (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 26 lutego 2008 r., II UK
317/07, LEX nr 453107; z 25 lutego 2008 r., I UK 339/07, LEX nr 453109;
z 26 lutego 2001 r., I PKN 15/01, OSNAPiUS 2002 nr 20, poz. 494;
z 17 października 2001 r., I PKN 157/01, OSNP 2003 nr 18, poz. 437; z 8 marca
2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004 nr 6, poz. 100 oraz wyrok Sądu Najwyższego
z 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, LEX nr 375616). Oznacza to, że we wniosku o
przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, jak i w jego uzasadnieniu, niezbędne
jest powołanie konkretnych przepisów prawa, z którymi wyrok sądu drugiej instancji
jest w oczywisty sposób sprzeczny (zob. postanowienie Sądu Najwyższego
z 30 listopada 2012 r., I UK 414/12, LEX nr 1675171). Przyjmuje się, że nie spełnia
tych wymagań odwołanie się do podstaw kasacyjnych i opatrzenie zawartego tam
zarzutu dodatkowo określeniem „rażącego”, „ewidentnego”, „kwalifikowanego” lub
„oczywistego”, jeżeli nie zostanie wykazane, w czym przejawia się oczywistość
wydania wadliwego orzeczenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 5 lutego
2014 r., III PK 86/13, LEX nr 1644571; z 20 sierpnia 2014 r., II CSK 77/14, LEX nr
1511117; z 11 kwietnia 2018 r., III UK 98/17, LEX nr 2497587). Chodzi zatem o
taką sytuację, gdy nie tylko zgłoszony zarzut naruszenia przepisu prawa jest
słuszny, ale także stwierdzona nieprawidłowość jest tego rodzaju, że powoduje
jaskrawą wadliwość zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienie Sądu
Najwyższego z 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15, LEX nr 2057365).
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że
skarżący nie wykazał istnienia wskazanej przesłanki przedsądu.
Skarżący stawia zarzut nierozpoznania wszystkich zarzutów podniesionych
w apelacji, twierdząc, że zarzut ten dowodzi oczywistej, kwalifikowanej wady
I PSK 136/24
5
zaskarżonego orzeczenia. Okoliczność, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie
zawiera szczegółowej analizy każdego z zarzutów apelacji, nie prowadzi do
wniosku, że zaskarżone orzeczenie jest oczywiście wadliwe. Z ustanowionego
w art. 378 § 1 k.p.c. obowiązku rozpoznania sprawy w granicach apelacji nie
wynika konieczność osobnego omówienia przez sąd w uzasadnieniu wyroku
każdego argumentu podniesionego w apelacji. Za wystarczające należy uznać
odniesienie się do sformułowanych w apelacji zarzutów i wniosków w sposób
wskazujący na to, że zostały one przez sąd drugiej instancji w całości rozważone
przed wydaniem orzeczenia (por. wyrok Sądu Najwyższego z 22 sierpnia 2018 r.,
III UK 119/17, LEX nr 2542602 czy postanowienia Sądu Najwyższego z 10 lipca
2019 r., III PK 139/18, LEX nr 2692800 oraz z 9 grudnia 2015 r., II CSK 265/15,
LEX nr 2148629). Zarzut skarżącego w konfrontacji z treścią uzasadnienia
zaskarżonego wyroku, nie pozwala na stwierdzenie, że Sąd Okręgowy nie
rozpoznał zarzutów apelacji, a przez to w sposób oczywisty i kwalifikowany
naruszył prawo.
Dodatkowo sposób motywowania przez autora skargi kasacyjnej jej
oczywistej zasadności sprowadza się do polemiki z poczynionymi przez Sąd drugiej
instancji ustaleniami faktycznymi. Tymczasem w myśl k.p.c. art. 3983 § 3 k.p.c. oraz
art. 39813 § 2 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące
ustalania faktów lub oceny dowodów, a Sąd Najwyższy związany jest ustaleniami
faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia. Skarżący w istocie
kwestionuje zatem dokonaną przez Sąd ocenę dowodów i wynikające z niej
ustalenia faktyczne, co zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. uchyla się spod kontroli
kasacyjnej. Podkreślić należy, że pod pretekstem kwalifikowanego naruszenia
prawa materialnego nie można zmierzać do podważenia dokonanej w sprawie
oceny dowodów.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., o kosztach
postępowania orzekając w zgodzie z art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
[a.ł]
I PSK 136/24
6
