I PSK 134/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 7 października 2025 r.
SSN Agnieszka Żywicka
w sprawie z powództwa P. R.
przeciwko P. Spółce Akcyjnej w K.
o przywrócenie do pracy,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w dniu 7 października 2025 r.,
skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach
z dnia 17 czerwca 2024 r., sygn. akt V Pa 124/23,
1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) zasądza od P. R. na rzecz P. S.A. w K. 240 zł (dwieście
czterdzieści złotych) wraz z odsetkami z art. 98 § 11 k.p.c. tytułem
zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu
kasacyjnym.
[r.g.]
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Kielcach wyrokiem z 17 czerwca 2024 r. w pkt I. oddalił
apelację wniesioną przez P.R. od wyroku Sądu Rejonowego w Kielcach z 25
października 2023 r. oddalającego powództwo o przywrócenie do pracy; w pkt II.
zasądził od P.R. na rzecz P. S.A. w K. kwotę 120 zł tytułem kosztów procesu za
I PSK 134/24
2
drugą instancję z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas po upływie
tygodnia od dnia ogłoszenia wyroku do dnia zapłaty.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwany wniósł o nieprzyjęcie przez Sąd
Najwyższy skargi kasacyjnej do rozpoznania, a z ostrożności, w przypadku
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, o oddalenie skargi kasacyjnej, w obu
przypadkach o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów
postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem
przepisanych.
P. R. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w z 17 czerwca
2024 roku, zaskarżając ten wyrok w całości i zarzucając:
a. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 30 § 4 k.p. poprzez jego
niewłaściwe zastosowanie polegające na braku zbadania, czy pozwany
pracodawca wskazał w wypowiedzeniu umowy o pracę z 22 maja 2023 roku
przyczynę wypowiedzenia: „narażenie pracodawcy na straty finansowe wynikłe
przez celowe uszkodzenie przez pracownika maszyny, co uniemożliwiło pracę
kolejnej zmiany na tej maszynie”, która była uzasadniona, prawdziwa i rzeczywista,
w sytuacji, gdy maszyna nie została uszkodzona, a na kolejnej zmianie odbywała
się praca, co nie naraziło pracodawcy na straty finansowe, a co miało wpływ na
wynik sprawy poprzez wydanie przez Sąd II instancji oczywiście nieprawidłowego
orzeczenia;
b. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 45 § 1 k.p. poprzez jego
niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprzywróceniu skarżącego do pracy w
sytuacji, gdy wypowiedzenie umowy o pracę było nieuzasadnione, co miało istotny
wpływ na wynik sprawy poprzez wydanie przez Sąd Okręgowy w Kielcach
oczywiście nieprawidłowego orzeczenia;
c. naruszenie prawa procesowego, tj. art. 378 § 1 zdanie pierwsze k.p.c.,
poprzez nierozpoznanie sprawy w granicach apelacji polegające na braku
rozważenia i oceny wszystkich podniesionych w apelacji zarzutów, co skutkowało
wydaniem przez Sąd drugiej instancji oczywiście nieprawidłowego orzeczenia,
d. naruszenie prawa procesowego, tj. art. 3271 § 1 pkt 1 k.p.c. w zw. z
art. 6 ust. 1 zdanie pierwsze Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych
wolności, poprzez brak wskazania w uzasadnieniu wyroku: materialnoprawnej
I PSK 134/24
3
podstawy rozstrzygnięcia, samodzielnych rozważań sądu, w tym oceny dowodów i
argumentacji prawnej, która doprowadziła do wydania wyroku, w konsekwencji
czego wyrok nie nadaje się do kontroli kasacyjnej.
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący podniósł,
że jest ona oczywiście uzasadniona, gdyż zaskarżone orzeczenie Sądu drugiej
instancji w sposób ewidentny narusza prawo materialne, tj. art. 30 § 4 k.p. oraz
art. 45 § 1 k.p., poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, które to naruszenia
spowodowały wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Zdaniem
skarżącego, oświadczenie o wypowiedzeniu mu przez pozwaną Spółkę umowy o
pracę z dnia 22 maja 2023 roku naruszało w sposób kwalifikowany przepis art. 30 §
4 k.p., albowiem wskazana przyczyna: „narażenie pracodawcy na straty finansowe
wynikłe przez celowe uszkodzenie przez pracownika maszyny, co uniemożliwiło
pracę kolejnej zmiany na tej maszynie" nie była prawdziwa, istniejąca i rzeczywista,
gdyż maszyna nie została uszkodzona, a na kolejnej zmianie odbywała się praca.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1),
istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność
postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). Wypada
również dodać, iż zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c., określającym wymogi formalne
skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie do
rozpoznania i jego uzasadnienie. Należy zatem stwierdzić, że wniosek o przyjęcie
skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej
jedna z okoliczności wymienionych w powołanym wcześniej art. 3989 § 1 k.p.c.,
a jego uzasadnienie winno zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście,
biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania
skargi przez Sąd Najwyższy. Skarga kasacyjna nie jest bowiem (kolejnym)
środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej
instancji kończącego postępowanie w sprawie, z uwagi na przeważający w jej
I PSK 134/24
4
charakterze element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości
stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń
faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia.
Wypada także przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem
judykatury skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, jeżeli zaskarżone tą
skargą orzeczenie zapadło wskutek oczywistego naruszenia prawa, zaś oczywiste
naruszenie prawa powinno być rozumiane jako widoczna, bez potrzeby
dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania
prawa z jego brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (por.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2001 r., I PKN 15/01,
OSNAPiUS 2002 nr 20, poz. 494 oraz z dnia 17 października 2001 r., I PKN 157/01,
OSNAPiUS 2003 nr 18, poz. 437) i jest możliwe do przyjęcia tylko wówczas, gdy
orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej
wykładni przepisami prawa (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia
1963 r., II CZ 3/63, OSPiKA 1963 nr 11, poz. 286). Powołanie się przez autora
skargi kasacyjnej na przesłankę zawartą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. zobowiązuje go
zatem do przedstawienia wywodu prawnego zmierzającego do wykazania
kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego
polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu
podstawowej wiedzy prawniczej, co daje podstawy do uznania skargi za oczywiście
uzasadnioną, tj. podlegającą uwzględnieniu (por. postanowienia Sądu Najwyższego:
z dnia 11 grudnia 2009 r., II PK 223/09, LEX nr 585777 oraz z dnia 3 lutego 2010 r.,
II PK 304/09, LEX nr 602695).
Przedmiotowa skarga nie jest oczywiście uzasadniona w zaprezentowanym
wyżej rozumieniu.
Argumentacja mająca uzasadniać oczywistą zasadność skargi kasacyjnej,
ogranicza się do przedstawienia stanu faktycznego sprawy wynikającego z
dokonanej przez skarżącego własnej oceny zebranego w tej sprawie materiału
dowodowego. Z całą pewnością brakuje jej zatem waloru ogólności i
uniwersalności, a co szczególnie znamienne, w istocie stanowi ona próbę
podważenia przeprowadzonej przez Sąd drugiej instancji oceny materiału
dowodowego oraz dokonanych na tej podstawie ustaleń faktycznych, z których Sąd
I PSK 134/24
5
ten wyprowadził wniosek, że samowolne i nieodpowiedzialne zachowanie powoda
zagrażało niewątpliwie interesom pracodawcy i naraziło go na stratę wskutek
utrudnień oraz opóźnień na linii produkcyjnej cukierni. Co istotne, jeśli powód
zauważył jakąkolwiek niepokojącą rzecz przy maszynie, awarię lub inne zdarzenie,
które w jego ocenie utrudniały lub uniemożliwiały pracę, to powinien to niezwłocznie
zgłosić pracodawcy, a nie podejmować na własną rękę prób jej naprawy. Tym
bardziej, przecinać za pomocą noża jakiekolwiek elementy. Było to zachowanie
nieodpowiedzialne i niebezpieczne. Postępek powoda na jakiś czas, a przynajmniej
do momentu dostarczenia nowego paska, zakłócił rozpoczęty przez pozwaną
spółkę proces zmian technologicznych na linii produkcyjnej. Zachowanie
pracownika pociągające dla pracodawcy chociażby takie konsekwencje nie może
być akceptowane, a tym samym może być przyczyną rozwiązania umowy o pracę
za wypowiedzeniem.
Sąd Najwyższy podkreśla w związku z tym, że powoływanie się na błąd w
przeprowadzonej ocenie dowodów i dokonanych na tej podstawie ustaleniach
faktycznych nie może być podstawą skargi kasacyjnej (art. 3983 § 3 k.p.c.),
ponieważ ustalenia te są wynikiem swobodnej oceny dowodów dokonywanej przez
sąd meriti. Sąd Najwyższy, zgodnie z art. 39813 § 2 k.p.c., jest natomiast związany
ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia, co
oznacza, że w przypadku poddania skargi kasacyjnej merytorycznej ocenie i tak
musiałby uwzględnić owe ustalenia faktyczne przy rozpatrywaniu powołanych w
skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego, którego przepisy stanowiły
podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku.
Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. O kosztach orzeczono
stosownie do art. 98 § 1 i § 11 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c.
M.G.
[r.g.]
I PSK 134/24
6
