I NZ 40/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 13 listopada 2025 r.
SSN Mirosław Sadowski
w sprawie z powództwa E. sp. z o.o. sp. k. w R.,
przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki,
o wydanie świadectwa pochodzenia dla energii elektrycznej
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej
i Spraw Publicznych w dniu 13 listopada 2025 r.,
zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie
z dnia 5 czerwca 2025 r. w sprawie o sygn. akt VII AGz 70/25
1. oddala zażalenie;
2. zasądza od E. sp. z o.o. sp. k. w R. na rzecz Prezesa Urzędu
Regulacji Energetyki kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych)
tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu
zażaleniowym.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2025 r., sygn. akt VII AGz 70/25, Sąd
Apelacyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną.
Na powyższe postanowienie zażalenie wywiodła strona powodowa,
zaskarżając je w całości.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:
I NZ 40/25
2
1. Art. 3981 § 2 k.p.c. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie
i w konsekwencji uznanie, że skarga kasacyjna od postanowienia Sądu
Apelacyjnego w przedmiocie oddalenia zażalenia jest niedopuszczalna;
2. Art. 3984 § 1 k.p.c. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie
i w konsekwencji uznanie, że skarga kasacyjna nie spełnia wymagań określonych
we wskazanym przepisie co skutkowało odrzuceniem skargi kasacyjnej;
3. Art. 3986 § 1 k.p.c. - poprzez jego zastosowanie i w konsekwencji
odrzucenie skargi kasacyjnej;
4. Art. 47956 § 2 k.p.c. - poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji
nieuwzględnienie skargi kasacyjnej co spowodowało nierozpatrzenie sprawy
Powoda przez Sąd Najwyższy.
Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego
postanowienia i uwzględnienie skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu
Apelacyjnego w Warszawie w przedmiocie oddalenia zażalenia.
Na powyższe zażalenie odpowiedź wniósł pozwany domagając się jego
oddalenia w całości oraz zasądzenia od powoda na swoją rzecz kosztów
postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm
przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3981 § 1 k.p.c., od wydanego przez sąd drugiej instancji
prawomocnego wyroku lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu
albo umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie strona,
Prokurator Generalny, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka
może wnieść skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego, chyba że przepis
szczególny stanowi inaczej.
Z przywołanego wyżej przepisu wynika, że ustawodawca tworzy zamknięty
katalog rodzajów orzeczeń, które podlegają zaskarżeniu w drodze skargi kasacyjnej
przez legitymowany podmiot. Tym samym literalnie wskazuje on, w jakich
przypadkach wykorzystanie tego środka procesowego jest prawnie dopuszczalne,
przesądzając zarazem a contrario, że w stosunku do orzeczeń niemieszczących się
I NZ 40/25
3
w kodeksowym katalogu skargi kasacyjnej wnieść nie można; nie da się tego
uczynić nawet w sytuacji, gdy dany judykat kończy postępowanie w sprawie.
Tak pomyślanej reguły nie koryguje przywołany przez skarżącego art. 47956
§ 2 k.p.c. – przepis, zgodnie z którym skarga kasacyjna od orzeczenia sądu drugiej
instancji przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia.
Unormowanie to, określając jeden z aspektów postępowania z zakresu regulacji
energetyki, w swej istocie dotyczy jedynie wymogu kwotowego uzależniającego
możliwość wniesienia skargi kasacyjnej, o jakim mowa w art. 3982 § 1 k.p.c.
(S. Krześ, A. Sikorski, Komentarz do art. 47956 § 2 k.p.c., [w:] Kodeks postępowania
cywilnego. Komentarz, Warszawa 2025). W żadnym zatem wypadku
nie można go wiązać z rodzajami orzeczeń wskazanymi w art. 3981 § 1 k.p.c.
Przy takiej jego normatywnej zawartości i językowej redakcji nie sposób dojść
do podobnego wniosku.
W tym miejscu wypada przypomnieć, że przepisy prawne wprowadzające
wyjątki – a art. 47956 § 2 k.p.c. jako lex specialis jest niewątpliwie wyjątkiem
dotyczącym warunków dopuszczalności wniesienia skargi kasacyjnej –
nie podlegają wykładni rozszerzającej i nie mogą być odczytywane w sposób inny
niż literalny (exceptiones non sunt extendendae). Stosujący je podmiot pozostaje
zatem pozbawiony prawa do wydobywania z nich norm, które wykraczają poza
to, co wynika wprost z warstwy językowej i stanowi wyraz oczywistych intencji
prawodawcy.
Powyższe oznacza, że skarga kasacyjna w postępowaniu z zakresu regulacji
energetyki przysługuje od wydanego przez sąd II instancji prawomocnego wyroku
lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania
kończących postępowanie w sprawie. Odmienna interpretacja stanowiłaby
naruszenie zasad dotyczących relacji zachodzących pomiędzy przepisami ogólnymi
i szczególnymi. W przypadku, gdy ustawa nie wprowadza rozwiązań szczególnych
w danym zakresie, zastosowanie znajdują normy ogólne.
Przenosząc powyższe na realia rozpoznawanej sprawy, należy podkreślić,
że przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie Sądu Apelacyjnego
z 30 kwietnia 2025 r. oddalające zażalenie skarżącego na postanowienie
Sądu Okręgowego w Warszawie z 19 grudnia 2024 r. wydanego w sprawie
I NZ 40/25
4
o sygn. XVII Amz 93/23, którym sąd pierwszej instancji oddalił zażalenie powoda
na postanowienie Prezesa URE odmawiające powodowej spółce wydania
świadectwa pochodzenia dla energii elektrycznej. Z treści tego postanowienia
wynika, że choć kończy ono postępowanie w sprawie, to jednak nie należy
do żadnej z kategorii orzeczeń wskazanych w art. 3981 § 1 k.p.c. To zaś oznacza,
że nie podlega ono zaskarżeniu w drodze skargi kasacyjnej (zob. postanowienia
Sądu Najwyższego z: 21 września 2006 r., II PZ 33/06; 7 kwietnia 2010 r.,
II PZ 10/10, 6 marca 202 r., I NZ 42/23).
Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty wskazujące na naruszenie art. 3981
§ 2 k.p.c., art. 3984 § 1 k.p.c. oraz art. 3986 § 1 k.p.c. Wynika to stąd, że skarżący
nie przedstawia żadnych argumentów na ich poparcie.
Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd Najwyższy zajmuje stanowisko,
że skarga kasacyjna wniesiona przez skarżącego jako niedopuszczalna podlegała
odrzuceniu.
Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39814 k.p.c.
w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., orzeka jak w punkcie 1 sentencji postanowienia.
O kosztach postępowania zażaleniowego Sąd Najwyższy orzeka
na podstawie art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.,
art. 3941 § 3 k.p.c. i art. 39821 k.p.c. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 10 ust. 2
pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie
opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1935
z późn. zm.), jak w punkcie 2 postanowienia.
[a.ł]
