I NZ 4/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 8 kwietnia 2026 r.
SSN Grzegorz Pastuszko
w sprawie z powództwa E. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki
komandytowej z siedzibą w R.
przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki
o wydanie świadectwa pochodzenia dla energii elektrycznej,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw
Publicznych w dniu 8 kwietnia 2026 r.,
zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 21
listopada 2025 r., sygn. VII AGz 571/25:
1. oddala zażalenie;
2. zasądza od E. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki
komandytowej z siedzibą w R. na rzecz Prezesa Urzędu Regulacji
Energetyki kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem
zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu
zażaleniowym wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za
czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia powodowi
postanowienia do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 21 listopada 2025 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie w
sprawie o sygn. VII AGz 571/25 odrzucił skargę kasacyjną E. spółki z ograniczoną
odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w R. (dalej: „powódka” lub
I NZ 4/26
2
„skarżąca”) od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 31 października
2025 r., sygn. VII AGz 571/25, wskazując na jej niedopuszczalność.
Sąd Apelacyjny zaznaczył, że postanowienie Sądu Apelacyjnego z
31 października 2025 r. dotyczy oddalenia zażalenia powoda na postanowienie
Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 5
czerwca 2025 r., wydane w sprawie o sygn. XVII Amz 109/24, którym sąd pierwszej
instancji oddalił zażalenie powódki na postanowienie Prezesa URE odmawiające
powodowej spółce wydania świadectwa pochodzenia dla energii elektrycznej.
Sąd Apelacyjny podkreślił, że regulacja art. 3981 § 1 k.p.c. wyłącza
dopuszczalność skargi kasacyjnej od innych niż enumeratywnie w niej
wymienionych prawomocnych postanowień sądu drugiej instancji, chociażby
kończyły one postępowanie w sprawie. Wobec powyższego Sąd II instancji uznał,
że od wskazanego przez skarżącą postanowienia Sądu Apelacyjnego wydanego w
postępowaniu zażaleniowym skarga kasacyjna nie przysługuje i jako taka jest
niedopuszczalna. Biorąc pod uwagę art. 3986 § 2 w zw. z art. 3981 § 1 k.p.c.,
odrzucił skargę kasacyjną.
Od powyższego orzeczenia zażalenie wniosła powódka, zaskarżając
je w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie:
1. art. 3981 § 2 k.p.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w
konsekwencji uznanie, że skarga kasacyjna od postanowienia Sądu Apelacyjnego
w przedmiocie oddalenia zażalenia jest niedopuszczalna;
2. art. 3984 § 1 k.p.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w
konsekwencji uznanie, że skarga kasacyjna nie spełnia wymagań określonych
we wskazanym przepisie, co skutkowało odrzuceniem skargi kasacyjnej;
3. art. 3986 § 1 k.p.c. poprzez jego zastosowanie i w konsekwencji
odrzucenie skargi kasacyjnej;
4. art. 47956 § 2 k.p.c. poprzez jego błędne zastosowanie i w
konsekwencji nieuwzględnienie skargi kasacyjnej, co spowodowało nierozpatrzenie
sprawy powoda przez Sąd Najwyższy.
Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie
zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie skargi kasacyjnej złożonej przez
I NZ 4/26
3
powódkę od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Warszawie w przedmiocie
oddalenia zażalenia.
W odpowiedzi na zażalenie Prezes Urzędu Regulacji Energetyki wniósł o
jego oddalenie oraz zasądzenie od powódki na swoją rzecz kosztów postępowania,
w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3981 § 1 k.p.c., od wydanego przez sąd drugiej instancji
prawomocnego wyroku lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu albo
umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie strona, Prokurator
Generalny, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka może wnieść
skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego, chyba że przepis szczególny stanowi
inaczej.
Z przywołanego wyżej przepisu wynika, że ustawodawca tworzy zamknięty
katalog rodzajów orzeczeń, które podlegają zaskarżeniu w drodze skargi kasacyjnej
przez legitymowany podmiot. Tym samym literalnie wskazuje on, w jakich
przypadkach wykorzystanie tego środka procesowego jest prawnie dopuszczalne,
przesądzając zarazem a contrario, że w stosunku do orzeczeń niemieszczących się
w kodeksowym katalogu skargi kasacyjnej wnieść nie można; nie da się tego
uczynić nawet w sytuacji, gdy dany judykat kończy postępowanie w sprawie.
Tak pomyślanej reguły nie koryguje przywołany przez skarżącą art. 47956
§ 2 k.p.c. – przepis, zgodnie z którym skarga kasacyjna od orzeczenia sądu drugiej
instancji przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia.
Unormowanie to, określając jeden z aspektów postępowania z zakresu regulacji
energetyki, w swej istocie dotyczy jedynie wymogu kwotowego uzależniającego
możliwość wniesienia skargi kasacyjnej, o jakim mowa w art. 3982 § 1 k.p.c.
(S. Krześ, A. Sikorski, Komentarz do art. 47956 § 2 k.p.c., [w:] Kodeks postępowania
cywilnego. Komentarz, Warszawa 2025). W żadnym zatem wypadku nie można go
wiązać z rodzajami orzeczeń wskazanymi w art. 3981 § 1 k.p.c. Przy takiej jego
normatywnej zawartości i językowej redakcji nie sposób dojść do podobnego
wniosku.
I NZ 4/26
4
W tym miejscu wypada przypomnieć, że przepisy prawne wprowadzające
wyjątki – a art. 47956 § 2 k.p.c. jako lex specialis jest niewątpliwie wyjątkiem
dotyczącym warunków dopuszczalności wniesienia skargi kasacyjnej – nie
podlegają wykładni rozszerzającej i nie mogą być odczytywane w sposób inny niż
literalny (exceptiones non sunt extendendae). Stosujący je podmiot pozostaje
zatem pozbawiony prawa do wydobywania z nich norm, które wykraczają poza to,
co wynika wprost z warstwy językowej i stanowi wyraz oczywistych intencji
prawodawcy.
Powyższe oznacza, że skarga kasacyjna w postępowaniu z zakresu regulacji
energetyki przysługuje od wydanego przez sąd II instancji prawomocnego wyroku
lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania
kończących postępowanie w sprawie. Odmienna interpretacja stanowiłaby
naruszenie zasad dotyczących relacji zachodzących pomiędzy przepisami ogólnymi
i szczególnymi. W przypadku, gdy ustawa nie wprowadza rozwiązań szczególnych
w danym zakresie, zastosowanie znajdują normy ogólne.
Przenosząc powyższe na realia rozpoznawanej sprawy, należy podkreślić,
że przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie Sądu Apelacyjnego z 31
października 2025 r. oddalające zażalenie skarżącego na postanowienie Sądu
Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 5
czerwca 2025 r. wydanego w sprawie o sygn. XVII Amz 109/24, którym sąd
pierwszej instancji oddalił zażalenie powódki a postanowienie Prezesa URE
odmawiające powodowej spółce wydania świadectwa pochodzenia dla energii
elektrycznej. Z treści tego postanowienia wynika, że choć kończy ono
postępowanie w sprawie, to jednak nie należy do żadnej z kategorii orzeczeń
wskazanych w art. 3981 § 1 k.p.c. To zaś oznacza, że nie podlega ono zaskarżeniu
w drodze skargi kasacyjnej (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 21 września
2006 r., II PZ 33/06; 7 kwietnia 2010 r., II PZ 10/10, 6 marca 202 r., I NZ 42/23).
Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty wskazujące na naruszenie art. 3981
§ 2 k.p.c., art. 3984 § 1 k.p.c. oraz art. 3986 § 1 k.p.c. Wynika to stąd, że skarżący
nie przedstawia żadnych argumentów na ich poparcie.
Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd Najwyższy zajmuje stanowisko,
że skarga kasacyjna wniesiona przez skarżącą jako niedopuszczalna podlegała
I NZ 4/26
5
odrzuceniu, uznając tym samym, że postanowienie Sądu Apelacyjnego
w Warszawie z 21 listopada 2025 r. VII AGz 571/25 było prawidłowe.
Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39814 k.p.c.
w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., orzeka jak w punkcie 1 postanowienia.
O kosztach postępowania zażaleniowego Sąd Najwyższy orzeka na
podstawie art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.,
art. 3941 § 3 k.p.c. i art. 39821 k.p.c. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 10 ust. 2 pkt
2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie
opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. 2026, poz. 118), jak w
punkcie 2 postanowienia.
[D.Z.]
[r.g.]
