I NZ 28/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 19 marca 2026 r.
SSN Maria Szczepaniec
z powództwa E. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w R.
przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki
o wydanie świadectwa pochodzenia dla energii elektrycznej
w przedmiocie zażalenia powoda
na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 17 lutego 2025 r. sygn.
VII AGz 699/24; VII WSC 19/25
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych
19 marca 2026 r.,
1. oddala zażalenie;
2. zasądza od E. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością
spółka komandytowa z siedzibą w R. na rzecz Prezesa Urzędu
Regulacji Energetyki kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych)
tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego wraz z
odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas po upływie
tygodnia od dnia doręczenia postanowienia obowiązanemu do
dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2024 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie,
VII AGz 699/24 oddalił zażalenie wniesione przez E. sp. z o.o. sp. k. w R. (dalej:
„skarżący”, „spółka”) na postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 11
I NZ 28/25
2
lipca 2024 r. wydane w sprawie o sygn. akt XVII Amz 114/23 i zasądził od
powodowej spółki na rzecz pozwanego Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki (dalej:
„Prezes URE”) kwotę 360 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w
postępowaniu zażaleniowym.
E. sp. z o.o. sp. k. w R. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu
Apelacyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2024 r., VII AGz 699/24.
Postanowieniem z dnia 17 lutego 2025 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie,
VII AGz 699/24; VII WSC 19/25, odrzucił skargę kasacyjną E. sp. z o.o. sp. k. w R.
od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2024 r., VII
AGz 699/24 z uwagi na jej niedopuszczalność.
E. sp. z o.o. sp. k. w R. złożył zażalenie na postanowienie Sądu
Apelacyjnego z dnia 17 lutego 2025 r., VII AGz 699/24; VII WSC 19/25 w
przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej. Skarżonemu postanowieniu zarzucił
naruszenie: art. 3981 § 2 k.p.c. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w
konsekwencji uznanie, że skarga kasacyjna od postanowienia Sądu Apelacyjnego
w Warszawie w przedmiocie oddalenia zażalenia jest niedopuszczalna; art. 3984 §
1 k.p.c. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że
skarga kasacyjna nie spełnia wymagań określonych we wskazanym przepisie co
skutkowało odrzuceniem skargi kasacyjnej; art. 3986 § 1 k.p.c. - poprzez jego
zastosowanie i w konsekwencji odrzucenie skargi kasacyjnej i art. 47956 § 2 k.p.c. -
poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji nieuwzględnienie skargi
kasacyjnej co spowodowało nierozpatrzenie sprawy przez Sąd Najwyższy.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie skargi
kasacyjnej złożonej przez powoda od postanowienia Sądu Apelacyjnego w
Warszawie w przedmiocie oddalenia zażalenia. Zdaniem skarżącego z uwagi na
wyczerpanie dopuszczalnych środków pozwalających na rozpoznanie sprawy przez
sądy powszechne, zaskarżone skargą kasacyjną postanowienie należy traktować
jako kończące sprawę i pozostające w katalogu, o którym mowa w treści art. 3981 §
1 k.p.c.
W odpowiedzi na zażalenie Prezes URE wniósł o: oddalenie zażalenia i
zasądzenie od skarżącego na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów
zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Wskazał, że zaskarżone
I NZ 28/25
3
postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie jest prawidłowe, a zażalenie
nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie skarżącego nie zasługiwało na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 3981 § 1 k.p.c., od wydanego przez sąd drugiej
instancji prawomocnego wyroku lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia
pozwu albo umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie strona,
Prokurator Generalny, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka
może wnieść skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego, chyba że przepis
szczególny stanowi inaczej.
Z przytoczonego powyżej przepisu wprost wynika, że nie od każdego
postanowienia kończącego postępowanie w sprawie strona może wnieść skargę
kasacyjną. Uprawnienie to zostało przewidziane wyłącznie w odniesieniu do
postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania
kończących postępowanie w sprawie. Skarga kasacyjna nie przysługuje zatem od
wszelkich innych, poza wyraźnie wymienionymi w przepisie, postanowień sądu
drugiej instancji, nawet jeśli mają one charakter kończących postępowanie w
sprawie (tak A. Turczyn [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz
aktualizowany. Art. 1–505(39). Tom I, red. O. M. Piaskowska, LEX/el. 2025,
art. 3981).
Wbrew twierdzeniom skarżącego przepis art. 47956 § 2 k.p.c. nie rozszerza
katalogu orzeczeń od których strona może wnieść skargę kasacyjną. Zgodnie ze
wskazanym przepisem w sprawach z zakresu regulacji energetyki skarga
kasacyjna od orzeczenia sądu drugiej instancji przysługuje niezależnie od wartości
przedmiotu zaskarżenia. Przepis ten stanowi wyjątek od art. 3982 § 1 k.p.c.
który wprowadza kryterium wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach o prawa
majątkowe w przypadku skargi kasacyjnej (zob. postanowienie Sądu Najwyższego
z 12 stycznia 2022 r., sygn. I NZ 4/21).
W przedmiotowej sprawie skarżący złożył skargę kasacyjną od
postanowienia Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2024 r., VII AGz
I NZ 28/25
4
699/24 w przedmiocie oddalenia zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu
Okręgowego w Warszawie z dnia 11 lipca 2024 r., XVII Amz 114/23, którym sąd
pierwszej instancji oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Prezesa URE
odmawiające spółce wydania świadectwa pochodzenia energii elektrycznej. Skarga
kasacyjna w takim postępowaniu nie przysługuje, a zaskarżone postanowienie o
odrzuceniu skargi jest prawidłowe. Z uwagi na powyższe zażalenie podlegało
oddaleniu na podstawie art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.
O kosztach postępowania zażaleniowego Sąd Najwyższy orzekł na
podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., art.
3941 § 3 k.p.c. i art. 39821 k.p.c. Zasądzona kwota 360 zł stanowi wynagrodzenie
pełnomocnika pozwanego będącego radcą prawnym ustalone na podstawie § 14
ust. 2 pkt 3 w zw. z § 10 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22
października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z
2018 r. poz. 265).
Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.
M.L.
[r.g.]
